Lotus 78

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lotus 78
Lotus 78
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Lotus
Projektant Colin Chapman
Ralph Bellamy
Martin Ogilvie
Peter Wright
Dane techniczne
Nadwozie aluminiowe monocoque o strukturze plastra miodu
Zawieszenie
przednie
podwójne wahacze, wewnątrz amortyzatory Koni[1]/sprężyny
Zawieszenie
tylne
podwójne wahacze, wewnątrz amortyzatory Koni/sprężyny
Silnik Ford Cosworth DFV 3.0 V8
Skrzynia biegów Hewland FG400, manualna, 5 biegów + wsteczny
Paliwo Valvoline
Opony Goodyear
Historia
Debiut Grand Prix Argentyny 1977
Kierowcy Mario Andretti
Gunnar Nilsson
Ronnie Peterson
Używany 19771978
Mistrzostwa
Kierowców 1978Mario Andretti
Konstruktorów 1978
Wyścigi Wygrane PP NO
33 7 9 7
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
poprzednik następca
Lotus 77 Lotus 79

Lotus 78 – samochód Formuły 1, zaprojektowany w 1976 roku przez Colina Chapmana, Ralpha Bellamy'ego, Martina Ogilvie i Petera Wrighta i skonstruowany przez Team Lotus[2]. W modelu po raz pierwszy w Formule 1 uzyskano efekt przypowierzchniowy. Samochód brał udział w sezonach 19771978 i przyczynił się do zdobycia obu tytułów w sezonie 1978.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Lotus 78 był pierwszym samochodem Formuły 1 wykorzystującym efekt przypowierzchniowy. Poprzez odpowiednie wyprofilowanie podłogi powietrze pod samochodem przyspieszało, przez co zmniejszało się jego ciśnienie. Powodowało to zwiększoną przyczepność samochodu.

Aluminiowe monocoque modelu przybrało strukturę plastra miodu i było bardzo cienkie. W sekcjach bocznych samochodu, które przybrały prawie całą jego długość, umieszczono chłodnice. Efekt przypowierzchniowy mógł być możliwy do uzyskania poprzez zastosowanie przesuwnych fartuchów, które zapobiegały dostaniu się niechcianego powietrza pod samochód. Spojlery z przodu i z tyłu miały zapewnić stabilność przy dużych prędkościach.

Napędzany przez silnik Cosworth DFV pojazd został zaprezentowany pod koniec 1976 roku. Nowy model, którego kierowcami byli Gunnar Nilsson i Mario Andretti, był bardzo konkurencyjny. Andretti wygrał cztery wyścigi w sezonie i nie zdobył tytułu tylko ze względu na wysoką zawodność pojazdu.

Bardzo lekkie monocoque sprawiało jednakże problemy, a samochód trudno się przez to prowadził. W związku z tym Chapman przy konstruowaniu nowego Lotusa 79 zrezygnował na 1978 rok ze struktury plastra miodu, co zwiększyło masę, ale poprawiło właściwości jezdne. Aby zmaksymalizować efekt przypowierzchniowy, powiększono sekcje boczne i fartuchy. Testy w tunelu aerodynamicznym wykazały, że 79 był o 25% efektywniejszy niż poprzednik. Po przetestowaniu nowego modelu Andretti stwierdził, że Lotus 78 prowadzi się jak "londyński autobus"[3]. Samochód nie był jednak gotowy na początek sezonu 1978 i Lotus nadal korzystał z modelu 78.

Nilsson został zastąpiony przez Ronniego Petersona. Zanim wystawiono Lotusa 79, Andretti i Peterson wygrali w starym samochodzie po jednym wyścigu. Model 79 zadebiutował w Grand Prix Belgii. Lotus zdominował sezon, wygrywając łącznie osiem wyścigów i zdobywając oba tytuły.

Zbudowano cztery egzemplarze Lotusa 78.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Rok Zespół Silnik Opony Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1977 John Player Team Lotus Ford V8 G ARG BRA ZAF USW ESP MCO BEL SWE FRA GBR DEU AUT NLD ITA USA CND JPN 62 2
Stany Zjednoczone Mario Andretti 5 NU NU 1 1 5 NU 6 1 14 NU NU NU 1 2 9 NU
Szwecja Gunnar Nilsson NW 5 12 8 5 NU 1 19 4 3 NU NU NU NU NU NU NU
1978 John Player Team Lotus Ford V8 G ARG BRA ZAF USW MCO BEL ESP SWE FRA GBR DEU AUT NLD ITA USA CND 32 (86) 1
Stany Zjednoczone Mario Andretti 1 4 7 2 11
Szwecja Ronnie Peterson 5 NU 1 4 NU
Team Rebaque Meksyk Héctor Rebaque NZ NU 10 NPK NPK NPK NU 12 NZ NU 6 NU 11 NZ NU NZ

Przypisy

  1. Lotus 78 (fr.). statsf1.com. [dostęp 2012-05-09].
  2. Lotus 78 (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2012-05-09].
  3. Story (ang.). stevelitchfield.com. [dostęp 2012-05-09].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]