Lotus 77

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lotus 77
Lotus 77
Kategoria Formuła 1
Konstruktor Lotus
Projektant Colin Chapman
Geoff Aldridge
Martin Ogilvie
Dane techniczne
Nadwozie monocoque z aluminium
Zawieszenie
przednie
wahacze, amortyzatory Koni
Zawieszenie
tylne
drążek reakcyjny, amortyzatory Koni
Silnik Ford Cosworth DFV 3.0 V8
Skrzynia biegów Hewland FG400, manualna, 6 biegów + wsteczny[1]
Opony Goodyear
Historia
Debiut Grand Prix Brazylii 1976
Kierowcy Mario Andretti
Gunnar Nilsson
Ronnie Peterson
Bob Evans
Używany 1976
Wyścigi Wygrane PP NO
16 1 1 1
Commons-logo.svg Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
poprzednik następca
Lotus 76 Lotus 78

Lotus 77 (od nazwy głównego sponsora także John Player Special Mk II) – samochód Formuły 1, zaprojektowany w 1976 roku przez Colina Chapmana, Geoffa Aldridge'a i Martina Ogilvie i wystawiony na sezon 1976.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Samochód był następcą Lotusa 76, który z kolei był następcą Lotusa 72. Model 76 w porównaniu do 72 miał zmodyfikowaną aerodynamikę, lżejsze podwozie, dłuższy rozstaw osi i węższy, niższy monocoque. Miał także dwupłatowy tylny spojler, co miało na celu zwiększenie docisku i stabilności. Samochód nie odnosił dobrych wyników, nawet w wersji "B", w której zastosowano powiększone sekcje boczne i lepsze chłodzenie.

Lotus 77, napędzany silnikiem Cosworth DFV, miał lżejsze i mniejsze monocoque z aluminium. Model miał poprawioną aerodynamikę, a chłodnice zostały przeniesione, by samochód był lepiej chłodzony. Początkowo hamulce znajdowały się wewnątrz pojazdu, ale później zostały przeniesione na zewnątrz. Samochód mógł być w pełni regulowany, mogąc mieć różne ustawienia, rozstaw osi i szerokość. Wloty powietrza bo obu stronach głowy kierowcy zostały zastosowane także w Lotusie 78[2].

Podstawowymi kierowcami samochodu byli Mario Andretti i Gunnar Nilsson. Model 77 odnosił lepsze wyniki niż poprzednik. Inżynierowie Lotusa w trakcie sezonu przyspieszyli badania i rozwój modelu 78, mogąc później ponownie pracować nad rozwojem 77. W efekcie tego w połowie sezonu wyniki się poprawiły, w wyniku czego Andretti był trzeci w Holandii i Kanadzie. W ostatnim wyścigu sezonu, Grand Prix Japonii, Andretti wygrał, dublując wszystkich kierowców, w tym nowego mistrza świata, Jamesa Hunta.

Wyniki w Formule 1[edytuj | edytuj kod]

Sezon Zespół Silnik Op. Kierowcy Wyniki w poszczególnych eliminacjach Pkt. Msc.
1976 John Player Team Lotus Ford V8 G BRA ZAF USW ESP BEL MCO SWE FRA GBR DEU AUT NLD ITA CND USA JPN 29 4
Szwecja Ronnie Peterson NU
Wielka Brytania Bob Evans 10 NZ
Stany Zjednoczone Mario Andretti NU NU NU NU 5 NU 12 5 3 NU 3 NU 1
Szwecja Gunnar Nilsson NU NU 3 NU NU NU NU NU 5 3 NU 13 12 NU 6

Przypisy

  1. Lotus 77 (fr.). statsf1.com. [dostęp 2012-05-02].
  2. Lotus 77 (1976) (ang.). jpslotus.org. [dostęp 2012-05-02].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Daniel Vaughan: 1976 Lotus 77 (ang.). conceptcarz.com, kwiecień 2012. [dostęp 2012-05-02].
  • Lotus 77 (ang.). chicanef1.com. [dostęp 2012-05-02].