Marcello Bacciarelli

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Marcello Bacciarelli
Bacciarelli Self-portrait.jpg
Marcello Bacciarelli, autoportret, 1793
Imiona i nazwisko Marcello Bacciarelli
Data i miejsce urodzenia 16 lutego 1731
Rzym
Data i miejsce śmierci 5 stycznia 1818
Warszawa
Narodowość włoska
Dziedzina sztuki malarstwo
Styl barok, klasycyzm
Ważne dzieła Portret Stanisława Augusta w stroju koronacyjnym
Poczet królów polskich
Portret Króla z klepsydrą
Posłuchanie młynarza u króla
Portret własny w brązowym fraku
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Tablica upamiętniająca Bacciarellego przy placu Zamkowym w Warszawie
herb Marcelo Bacciarellego

Marcello Bacciarelli (ur. 16 lutego 1731 w Rzymie, zm. 5 stycznia 1818 w Warszawie) – włoski malarz, reprezentant baroku i klasycyzmu, od 1756 czynny w Polsce, od 1766 nadworny malarz Stanisława Augusta Poniatowskiego, profesor Królewskiego Uniwersytetu Warszawskiego, wolnomularz, członek loży wolnomularskiej Bouclier du Nord w 1784 roku.[1]

Biografia[edytuj | edytuj kod]

W roku 1753 został powołany na dwór drezdeński króla polskiego Augusta III. W roku 1761 udał się do Wiednia, gdzie dla Marii Teresy wykonał portrety całej rodziny cesarskiej. W roku 1764, po śmierci Augusta III, nawiązał kontakt z dworem nowoobranego króla Polski Stanisława Augusta, ale ze względu na wcześniejsze zobowiązania na dworze austriackim dopiero w 1766 r. przeniósł się do Warszawy. Na polecenie króla założył w 1766 na Zamku Królewskim w Warszawie Malarnię Królewską. Dwa lata później Bacciarelli otrzymał szlachectwo polskie z herbem własnym, wkrótce został również generalnym dyrektorem pałaców i królewskich zbiorów sztuki. Od 1783 r. był członkiem polskiej loży masońskiej Bouclier du Nord.

W roku 1787 odbył dłuższą podróż po Włoszech, skąd przywiózł zakupione dla króla cenne dzieła sztuki, tworzące wraz z całym szeregiem innych sławną galerię Stanisława Augusta. Bacciarelli pozostał w Polsce również po abdykacji Stanisława Augusta (1795). Umarł w Warszawie w roku 1818. Działalność Bacciarellego nie pozostała bez wpływu na artystów polskich, których tak wielu wyszło z jego szkoły. Spuścizna artystyczna Bacciarellego jest wielka. Jego dziełem były plafony w Zamku Warszawskim w salach: wielkiej, marmurowej i dawnej audiencjonalnej (zniszczone w czasie w II wojny światowej – zrekonstruowane na podstawie szkiców mistrza), podobnie jak i dawny plafon w sali Salomona w Łazienkach. Trzy szkice malarskie wykonane do Sali Salomona zaginęły w czasie okupacji hitlerowskiej. W styczniu 2013 roku policji udało się odzyskać dwa z nich (Ofiarę Salomona i Poświęcenie Świątyni).[2] Na polecenie króla wykonał Bacciarelli szereg scen z historii Polski oraz słynny poczet królów polskich do pokoju marmurowego Zamku Królewskiego w Warszawie. Najbardziej jednak interesowało go malarstwo portretowe, w którym był mistrzem. Samych portretów króla Stanisława Augusta pozostawił Bacciarelli ponad 30, prócz tego sportretował członków najbliższej rodziny królewskiej i arystokracji polskiej. Portrety Bacciarellego cechuje dobry gust i miękkość kolorytu.

W latach 1807-1818 był członkiem rzeczywistym Towarzystwa Warszawskiego Przyjaciół Nauk.[3] W 1812 roku przystąpił do Konfederacji Generalnej Królestwa Polskiego. [4]

Przypisy

  1. Stanisław Małachowski-Łempicki, Wykaz polskich lóż wolnomularskich oraz ich członków w latach 1738-1821, w: Archiwum Komisji Historycznej, t. XIV, Kraków 1930, s. 170.
  2. www.tvn24.pl/wiadomosci-poznan,43odzyskali-zaginione-w-czasie-wojny-obrazy-baciarellego,299992.
  3. Aleksander Kraushar, Towarzystwo Warszawskie Przyjaciół Nauk 1800-1832 : monografia historyczna osnuta na źródłach archiwalnych. Ks. 4, Czasy polistopadowe : epilog : 1831-1836, 1906, s. 479.
  4. Dziennik Konfederacyi Jeneralnej Królestwa Polskiego. 1812, nr 2, s. 15.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Steinborn B., Zamek Królewski w Warszawie. Dzieła Marcella Bacciarellego, Warszawa 1987

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Literatura uzupełniająca[edytuj | edytuj kod]