Ochota

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Herb Warszawy Ochota
dzielnica Warszawy
PL Warsaw OCHOTA MSI podział.svg
Miasto Warszawa
Status dzielnica
Burmistrz Katarzyna Łęgiewicz
Powierzchnia 9,72 km²
Ludność (31.12.2013)
 • liczba ludności
 • gęstość

84 594[1]
8703[1] os./km²
Tablice rejestracyjne WU
Położenie na planie Warszawy
Położenie na planie Warszawy
Położenie na mapie Warszawy
Mapa lokalizacyjna Warszawy
Ochota
Ochota
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Ochota
Ochota
Ziemia 52°12′59″N 20°58′52″E/52,216389 20,981111
Strona internetowa
Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kościół parafii Świętego Jakuba na placu Narutowicza
Park Szczęśliwicki
Ulica Barska, tablica upamiętniająca zbrodnię masową jakiej dokonali żołnierze hitlerowscy na 140 Polakach 10 lutego 1944 r.
Urząd dzielnicy Ochota, ul. Grójecka 17 a (stan po remoncie w r. 2010)

Ochota – dzielnica Warszawy położona w lewobrzeżnej części miasta.

Jest jedną z 18 jednostek pomocniczych m.st. Warszawy[2]

Według danych GUS 1 stycznia 2014 Ochota miała powierzchnię 9,72 km², a liczba mieszkańców (stan na 31 grudnia 2013) wynosiła 84 594[1]. Jest najgęściej zaludnioną dzielnicą Warszawy (8703 osób/km²)[1].

Nazwa[edytuj | edytuj kod]

Nazwa dzielnicy pochodzi od karczmy „Ochota”, która znajdowała się prawdopodobnie na miejscu dzisiejszego bloku przy ulicy Kaliskiej 1[3].

Położenie[edytuj | edytuj kod]

Granice Ochoty stanowią:

Jej geometryczny środek stanowi skrzyżowanie ulic Bitwy Warszawskiej 1920 r. oraz ulicy Białobrzeskiej.

Podział[edytuj | edytuj kod]

Podział według TERYT

W systemie TERYT Ochota ma status dzielnicy, w skład której wchodzą następujące części miasta[4]:

Podział według MSI

Miejski System Informacji wyróżnia następujące obszary[5]:

Podział tradycyjny

Tradycyjnie wyróżniane są również obszary takie jak Kolonia Staszica czy Kolonia Lubeckiego.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Pierwsze pisemne wzmianki o terenie, na którym leży dzisiejsza Ochota, pochodzą z 1238 r.

Przez długi czas Ochota wchodziła w obręb królewskiej wsi Wielka Wola. Zaczęła się szybko rozwijać ze względu na przechodzenie przez jej teren wielu ważnych dróg. Były to:

Do rozwoju dzielnicy w XIX wieku przyczyniło się też powstanie Filtrów w 1886 i Szpitala im. Dzieciątka Jezus w 1901 roku.

W okresie międzywojennym dzielnica zaczęła szybko się rozwijać. Powstały wtedy kolonie Staszica i Lubeckiego, Dom Studencki "Akademik" przy pl. Narutowicza.

Okres II wojny światowej nie wyrządził na Ochocie tylu szkód materialnych co np. w Śródmieściu ale zaznaczył swoje piętno m.in. w postaci wszechobecnych na Ochocie miejscach mordów, znanych jako Rzeź Ochoty.

11 kwietnia 1945 roku na Ochocie uruchomiono pierwszą po wojnie w Warszawie regularną linię komunikacji miejskiej obsługiwaną przez ciężarówki i łączącą Pl. Narutowicza i ul. Targową na Pradze. We wrześniu tego samego roku pierwsza po lewej stronie miasta linia tramwajowa została uruchomiona pomiędzy Okęciem a Pl. Starynkiewicza[6].

W okresie PRL-u Ochotę odrestaurowano po zniszczeniach wojennych. Powstało też m.in. wiele nowych budynków mieszkalnych i usługowych, a także rozwój przemysłu reprezentowany przez takie przedsiębiorstwa jak Era (przemysł elektroniczny), Warszawska Fabryka Obrabiarek (obrabiarki), Meratronika (urządzenia pomiarowe), Hydomat (przemysł mechaniczny) czy WSK-Okęcie (przemysł lotniczy)[6].

Przez większość okresu PRL i kilka lat po przemianach Ochota mając status dzielnicy lub gminy obejmowała całą południowo-zachodnią część Warszawy. W kolejnych rozszerzeniach granic miasta włączano do niej Włochy, Ursus, Okęcie i inne osiedla (tzw. Daleka Ochota). Do Ochoty zaliczono również niektóre fragmenty miasta tradycyjnie związane ze Śródmieściem. W latach 1990–1994 dzielnica ta miała status gminy (gmina Warszawa-Ochota), z której w roku 1993 wyłączono Ursus, a obecne granice Ochoty ustalono w 1994 roku, gdy stała się ona dzielnicą wchodzącą w skład ówczesnej gminy Warszawa-Centrum.

12 kwietnia 1982 r. z dachu bloku przy ul. Grójeckiej 19/25 nadano pierwszą audycję Radia Solidarność.

Bezpieczeństwo[edytuj | edytuj kod]

Według policyjnej statystyki za 2012 rok, Ochota jest drugą, po Włochach, dzielnicą Warszawy z najwyższym wskaźnikiem włamań (49,6 na 10 tys. mieszkańców), a trzecią pod względem liczby kradzieży (155,8 zdarzenia na każde 10 tys. mieszkańców). Dzielnica zajmuje też trzecie miejsce w stolicy pod względem liczby rozbojów i kradzieży rozbójniczych (10,7 zdarzenia na 10 tys. mieszkańców)[7].

Edukacja i oświata[edytuj | edytuj kod]

Na terenie dzielnicy znajdują się następujące placówki oświatowe (część z nich wchodzi w skład jednego z ośmiu zespołów szkół)[8]:

  • 23 przedszkola
  • 13 szkół podstawowych
  • 10 gimnazjów
  • 2 zasadnicze szkoły zawodowe
  • 5 techników
  • 5 liceów ogólnokształcących i 2 profilowane
  • 2 szkoły policealne

A także placówki działalności pozaszkolnej, jak młodzieżowy dom kultury, międzyszkolny ośrodek sportowy czy ogród jordanowski. Prowadzonych jest również kilka środowiskowych ognisk wychowawczych TPD czy ośrodek wychowawczy księży orionistów.

Na Ochocie mieszczą się siedziby i budynki kilkunastu wydziałów uczelni wyższych, a także rektoraty Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego, Wyższej Szkoły Ekologii i Zarządzania, Akademii Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej, Polsko-Japońska Wyższa Szkoła Technik Komputerowych i Wyższej Szkoły Pedagogicznej im. Janusza Korczaka w Warszawie. Znajduje się również tam siedziba Krajowej Szkoły Administracji Publicznej. Część budowli uczelnianych mieści się na obszarze Kampusu Ochota, którego trzon stanowią wydziały lub instytuty matematyczno-przyrodnicze Uniwersytetu Warszawskiego oraz Polskiej Akademii Nauk, jak również skupione na Kampusie Banacha budynki WUM. Ponadto niektóre uczelnie mające na Ochocie siedzibę część budynków mają położone w innych częściach dzielnicy (np. Wydział Nauk Społecznych WSP im. Janusza Korczaka, Wydział Architektury WSEiZ). Skupienie jednostek naukowo-badawczych jest rozwinięciem międzywojennych koncepcji miasteczka akademickiego. Z lat 20. i 30. XX w. pochodzi kompleks domów studenckich Politechniki Warszawskiej przy pl. Narutowicza, gmach Wolnej Wszechnicy czy Instytutu Radowego. Następne budowle powstawały w latach późniejszych, a najnowsze inwestycje – kompleks trzech Centrum Nowych Technologii UW powstają od roku 2010. Niektóre budynki były przejmowane przez kolejne uczelnie, np. gmach Wolnej Wszechnicy był po II wojnie światowej siedzibą Akademii Sztabu Generalnego, a po rozbudowie Wojskowej Akademii Politycznej, następnie zaś kilku jednostek Uniwersytetu Warszawskiego (głównie Wydziału Matematyki, Informatyki i Mechaniki).

Zabytki[edytuj | edytuj kod]

Pomniki[edytuj | edytuj kod]

Ponadto kilka głazów i kilkadziesiąt tablic, głównie upamiętniających znane osoby mieszkające na Ochocie i ofiary wojenne[9].

Parki[edytuj | edytuj kod]

Na terenie Ochoty znajduje się 10 obszarów zieleni miejskiej[10]:

Poza tym występuje kilka mniejszych skwerów, jak również miejsca zieleni niezorganizowanej (np. Fort Szczęśliwice). Na Ochocie nie zachował się żaden las.

Inne ważniejsze obiekty[edytuj | edytuj kod]

Ośrodek Kultury Muzułmańskiej z meczetem, budowany na terenie Reduty Ordona

Na Ochocie znajdują się m.in.:

Na zmianę charakteru dzielnicy w ostatnim dziesięcioleciu wpłynęło powstanie dwóch obszarów:

  • Kampusu Ochota, położonego we wschodniej części Ochoty – grupującego na znacznym obszarze wiele instytucji naukowych i akademickich
  • Ochota Office Park, w zachodniej części dzielnicy, wzdłuż Alej Jerozolimskich, gdzie zbudowano nowoczesne biurowce będące siedzibami firm komercyjnych oraz dwa centra handlowe

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Powierzchnia i ludność w przekroju terytorialnym w 2014 r.. W: Główny Urząd Statystyczny [on-line]. 2014. [dostęp 2014-12-02]. s. 114.
  2. Artykuły 5 i 14 ustawy z dnia 15 marca 2002 r. o ustroju miasta stołecznego Warszawy (Dz. U. z 2002 r. Nr 41, poz. 361)
  3. Krzysztof Trawkowski. Mogła być „Pociecha” – została „Ochota”. „Ochotnik”. 12 (9), s. 6, 2005. Ośrodek Kultury Ochoty. ISSN 1734-5510 (pol.). 
  4. Krajowy Rejestr Urzędowego Podziału Terytorialnego Kraju (pol.). GUS. [dostęp 2011-03-26].
  5. Dzielnica Ochota (pol.). W: Obszary MSI [on-line]. Zarząd Dróg Miejskich w Warszawie. [dostęp 2011-03-26].
  6. 6,0 6,1 Janusz Oleksiewicz. Ochota - bardzo dobry adres. „Stolica”. Nr 1 (1413) (5 stycznia 1975), s. 2-3. WWP RSW "Prasa Książka Ruch". 
  7. Ochota: dlaczego tu tak gorąco?. dobraulica.pl.
  8. Placówki oświatowe (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-23].
  9. Miejsca pamięci na terenie dzielnicy Ochota (pol.). Urząd Dzielnicy Ochota. [dostęp 2011-03-24].
  10. Dokąd na Ochocie – informator. W: Jarosław Zieliński: Ochotnicy na spacer. Warszawa: Veda, 2010, s. 108–112. ISBN 978-83-61932-22-2.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]