Pyritinol

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pyritinol
Pyritinol
Nazewnictwo
Ogólne informacje
Wzór sumaryczny C16H20N2O4S2
Masa molowa 368,47 g/mol
Identyfikacja
Numer CAS 1098-97-1
PubChem 14190[1]
Podobne związki
Podobne związki witamina B6
Klasyfikacja
ATC N06 BX02

Pyritinol (syn. Pyrithioxinum, Pyritinolum) – organiczny związek chemiczny będący dimerem siarkowej pochodnej witaminy B6. Znajduje zastosowanie w leczeniu chorób układu nerwowego. Dostępny w postaci dichlorowodorku.

Dichlorowodorek pirytynolu został opatentowany jako lek nootropowy w 1961 roku przez firmę Merck KGaA i wprowadzony do lecznictwa w roku 1963 pod nazwą handlową Encephabol.

Działanie[edytuj | edytuj kod]

Mechanizm działania farmakologicznego preparatu nie jest wyjaśniony. Wspomaga metabolizm niektórych grup komórek oun, powoduje wzrost stężenia serotoniny i wzrost aktywności transaminaz, dekarboksylaz oraz fosforylaz, pobudzając czynności mózgu. Ponadto lek wykazuje nieswoiste działanie przeciwzapalne.

Działania uboczne[edytuj | edytuj kod]

Może powodować nadpobudliwość nerwową, bezsenność i niepokój. Wymienione działania niepożądane pojawiają się bardzo rzadko i przemijają po zmniejszeniu dawki leku. Mogą występować interakcje z innymi lekami, m.in. z penicylaminą, solami złota, lewamizolem, tioproniną.

Wskazania[edytuj | edytuj kod]

Dichlorowodorek pirytynolu jest stosowany pomocniczo głównie w leczeniu chorób układu nerwowego, m.in. miażdżycy, stanach poudarowych, przewlekłym wyczerpaniu psychicznym, zaburzeniach pamięci i uczenia się u dzieci oraz osób starszych, stanach przemęczenia przebiegających z ospałością, po urazach czaszki, w udarze mózgu, w łagodnych stanach depresyjnych, zaburzeniach pamięci i słuchu, w okresie rekonwalescencji po ciężkich chorobach neurologicznych oraz zabiegach operacyjnych na tkance mózgowej. Wykorzystywany jest także w leczeniu RZS oraz neuralgii nerwu trójdzielnego.

Przeciwwskazania: nadpobudliwość, bezsenność, stany lękowe, uczulenie na lek.

Skuteczność leczenia dichlorowodorkiem pirytynolu jest mało widoczna i wątpliwa, jednakże brak szerokiego asortymentu leków w wymienionych chorobach uzasadnia jego stosowanie. Dichlorowodorek pirytynolu wykazuje bardzo małą toksyczność. Lek jest bezpieczny i może być stosowany przez długi czas bez obaw.

Kornel Gibiński

Dawkowanie[edytuj | edytuj kod]

100–200 mg 2–3 razy dziennie. Lek podaje się rano i wczesnym popołudniem. Leczenie jest długotrwałe, najczęściej wielomiesięczne.

Preparaty[edytuj | edytuj kod]

Polska[edytuj | edytuj kod]

W Polsce preparat był obecny na rynku od 1969 roku pod nazwą Enerbol draż. 0,1 g x 50 szt i 60 szt., w późniejszych latach także jako Enerbol forte tabl. powl. 0,2 g x 50 szt. i x 60 szt, oraz przez kilkanaście lat jako Enerbol zawiesina 200 ml a 0,016 g / 5 ml. Preparaty Enerbol były produkowane do 2003 roku przez Pliva Kraków – obecnie ich produkcja nie jest kontynuowana.

Świat[edytuj | edytuj kod]

  • Encephabol draż. 0,1 g x 50 szt. oraz x 100 szt.
  • Encephabol forte draż. 0,2 g x 50 szt. oraz x 100 szt. (producent: Merck KGaA)

Preparaty te są dostępne w Polsce wyłącznie w trybie importu docelowego.

Przypisy

  1. Pyritinol – podsumowanie (ang.). PubChem Public Chemical Database.
  2. Pyritinol (ang. • pol.) w katalogu produktów Sigma-Aldrich.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  1. Leksykon Leków, PZWL 1991 r, Tadeusz Lesław Chruściel, Kornel Gibiński

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.