Bezsenność

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ujednoznacznienie Ten artykuł dotyczy objawu chorobowego. Zobacz też: inne znaczenia tego słowa.

Bezsenność (agrypnia, asomia[1]; łac. insomnia) – zmniejszona ilość bądź jakość snu, powstała w wyniku:

  • braku uczucia wyspania pomimo dostatecznej długości snu;
  • częstego oraz przedwczesnego budzenia się;
  • trudności w zaśnięciu.

Przewlekle trwająca bezsenność wpływa negatywnie na nastrój, zachowanie oraz wykonywanie zadań i jest przyczyną uczucia ciągłego zmęczenia; może być również przyczyną pogorszenia się jakości życia.

Według niektórych badaczy bezsenność może mieć rolę w powstawaniu niektórych odmian depresji lub je wywoływać.

Bezsenność pierwotna[edytuj | edytuj kod]

Bezsenność nieorganiczna
ICD-10 F51.0
Bezsenność pierwotna
DSM-IV 307.42
DiseasesDB 26877
MeSH D007319

Do rozpoznania bezsenności pierwotnej dochodzi wtedy, gdy bezsenność występuje co najmniej od miesiąca i nie jest spowodowana żadną chorobą somatyczną, zaburzeniem psychicznym, przyjmowanymi substancjami psychoaktywnymi (leki psychotropowe, alkohol, narkotyki) ani żadną z dyssomni.

Przyczyny[edytuj | edytuj kod]

Jedną z głównych przyczyn bezsenności pierwotnej jest nieprawidłowa higiena snu. Do prawidłowej higieny snu należy:

  • unikanie snu w ciągu dnia
  • zastosowanie wysiłku fizycznego podczas dnia i odpowiedniej diety
  • unikanie środków pobudzających (kofeiny, nikotyny) oraz alkoholu, zwłaszcza w godzinach wieczornych
  • wykorzystywanie łóżka jedynie do spania i współżycia, a nie na przykład do oglądania telewizji czy czytania
  • zachowywanie jednakowych godzin zasypiania i wstawania
  • unikanie zajęć pobudzających przed snem (np. oglądania telewizji, grania w gry), a zamiast nich czytanie bądź stosowanie technik relaksacyjnych
  • zażywanie relaksującej kąpieli przed snem
  • w przypadku osób łatwo przyswajających mleko – wypicie szklanki gorącego mleka przed położeniem się spać
  • niespożywanie dużych ciężkostrawnych posiłków przed snem
  • zapewnienie jak największego komfortu w łóżku
  • zapewnienie sobie ciszy w sypialni

Bezsenność wynikająca z innych przyczyn[edytuj | edytuj kod]

Pierwotne zaburzenia snu[edytuj | edytuj kod]

Do pierwotnych[a] przyczyn bezsenności zalicza się takie dyssomnie jak zaburzenia rytmu snu i czuwania oraz zespół bezdechu śródsennego oraz wszystkie zaburzenia zaliczane do parasomnii.

Zaburzenia psychiczne[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenia psychiczne mogące wywoływać bezsenność to:

Bezsenność może być objawem klinicznym depresji maskowanej (to jest takiego rodzaju depresji, w którym endogenny zespół depresyjny maskowany jest przez inne objawy)[2].

Choroby somatyczne[edytuj | edytuj kod]

Zaburzenia w rozpoczęciu i trwaniu snu (insomnia)
insomnia organica
ICD-10 G47.0
DiseasesDB 26877
MeSH D007319

Bezsenność może występować w przebiegu takich chorób jak:

  • choroby, w przebiegu których występuje ból
  • zaburzenia krążeniowo-oddechowe
  • schorzenia gruczołu krokowego, zapalenie dróg moczowych (związane z nocnym oddawaniem moczu)
  • choroby tarczycy
  • niewydolność wątroby i nerek
  • uszkodzenia OUN

Zażywanie substancji psychoaktywnych[edytuj | edytuj kod]

Przyjmowanie niektórych z substancji psychoaktywnych może spowodować występowanie bezsenności; do tych substancji należą:

Leczenie[edytuj | edytuj kod]

W przypadku występowania bezsenności pierwotnej najważniejsze jest nauczenie pacjenta przestrzegania higieny snu; stosowanie leków w jej leczeniu ma niewielkie znaczenie.

W przypadku występowania bezsenności w przebiegu depresji należy zastosować leki przeciwdepresyjne o właściwościach uspokajających takich jak mirtazapina, mianseryna, trazodon czy amitryptylina. Pomocne bywają neuroleptyki o działaniu sedatywnym jak np. chlorprotiksen czy lewomepromazyna.

Leki nasenne krótko zachowują swoją skuteczność – w ciągu dwóch tygodni wzrasta tolerancja organizmu na ich działanie. Jeżeli konieczne jest ich zastosowanie, powinno się ono odbywać krótko, nieregularnie (doraźnie). Najlepiej stosować krótko działające benzodiazepiny (np. temazepam, estazolam), które nie powodują senności na drugi dzień i nie kumulują się w organizmie. Starszym lekiem jest nitrazepam powodujący senność w ciągu dnia. Innymi krótko działającymi lekami psychotropowymi mającymi zastosowanie w leczeniu bezsenności są: zopiklon, zolpidem oraz zaleplon. Przy stosowaniu leków nasennych szybko wzrasta ich tolerancja oraz występuje możliwość wystąpienia bezsenności z odbicia.

Powikłania[edytuj | edytuj kod]

Bezsenność może powodować czterokrotne zwiększenie ryzyka choroby niedokrwiennej serca[3].

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Uwagi

  1. Nie mylić z bezsennością pierwotną, chociaż ona również zalicza się do zaburzeń snu wynikających z przyczyn pierwotnych, jednak innych, niż tutaj wymienione.

Przypisy

  1. Internetowa Encyklopedia WIEM: Bezsenność. Onet.pl.
  2. Psychiatria : pod redakcją Stanisława Dąbrowskiego, Jana Jaroszyńskiego, Stanisława Pużyńskiego. T. 1. Warszawa: Państwowy Zakład Wydawnictw Lekarskich, 1987, s. 136. ISBN 83-200-1228-7.
  3. S Schwartz, W McDowell Anderson, SR Cole, J Cornoni-Huntley i inni. Insomnia and heart disease: a review of epidemiologic studies. „Journal of psychosomatic research”. 47 (4), s. 313-33, Oct 1999. PMID 10616226. 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alasdair D. Cameron: Psychiatria. Wyd. II. Wrocław: Urban & Partner, 2005, s. 175-176, 178, seria: Crash Course. ISBN 978-83-8958-176-1.
  • ICD 10.Zaburzenia psychiczne u osób dorosłych. Opisy przypadków klinicznych. Gdańsk: American Psychiatric Press – Medical Press, 1999, s. 227. ISBN 83-87909-55-6.
Wikiquote-logo.svg
Zobacz w Wikicytatach kolekcję cytatów
o bezsenności

Star of life.svg Zapoznaj się z zastrzeżeniami dotyczącymi pojęć medycznych i pokrewnych w Wikipedii.