Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy
RPAU flag.svg
Flaga Machny z mottem: "Śmierć wszystkim, którzy stoją na drodze zdobyciu wolności przez lud pracujący!"
Historia
Państwo RPAU flag.svg Wolne Terytorium
Sformowanie 1918
Rozformowanie 1921
Nazwa wyróżniająca Machnowcy
Dowódcy
Pierwszy Nestor Machno
Działania zbrojne
Powstanie Machny
Operacja perekopsko-czongarska 1920
Bitwa pod Pieriegonowką

Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy (ros. Революционная Повстанческая Армия Украины, Riewolucionnaja Powstanczeskaja Armija Ukrainy) (RPAU) znana także jako Machnowszczyzna oraz Czarna Armiaanarchistyczna quasi-armia sformowana w większej części z ukraińskich i krymskich chłopów oraz robotników, a działająca pod dowództwem Nestora Machny, podczas wojny domowej w Rosji. Stolicą państwa Machnowców, Wolnego Terytiorium było Huliajpole.

Organizacja i taktyka[edytuj | edytuj kod]

W połowie roku 1919 RPAU liczyła sobie około 15 000 ludzi zorganizowanych w 1 brygadę kawalerii, 4 brygady piechoty, regiment karabinów maszynowych liczącego 5000 karabinów oraz hufca artyleryjskiego. W grudniu składała się z około 83 000 piechoty, 20 135 kawalerzystów, 1 435 karabinów maszynowych i 118 dział polowych, jak również 7 pociągów pancernych i kilku samochodów pancernych[1]. Zorganizowana w 4 korpusy oraz strategiczną rezerwę. Każdy korpus posiadał 1 brygadę piechoty i kawalerii, zaś każda brygada składała się z 3-4 regimentów odpowiedniego typu[2]. Dzięki dobrym stosunkom z chłopstwem sztab był dobrze poinformowany o ruchach nieprzyjaciela, zaś ludzie oprowiantowani.

Struktura RPAU nie przypominała znanej z tradycyjnych armii – była raczej demokratyczną milicją, bazującą na komitetach żołnierzy i zgromadzeniach generałów. Oficerowie, w typowym znaczeniu, zostali odrzuceni – wszyscy dowódcy byli obieralni i odwoływani w razie konieczności. W teorii armia miała polegać wyłącznie na ochotnikach, jednakże w praktyce konieczny był pobór[3]. Organizowano masowe zjazdy podczas których dyskutowano nad przepisami.

Struktura organizacyjna została później wykorzystana przez anarchistyczne milicje walczące w rewolucji hiszpańskiej oraz wojnie domowej.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Wiktor Biełasz & Aleksandr Biełasz, Dorogi Nestora Makhno, s. 340
  2. Wiktor Biełasz & Aleksandr Biełasz, Dorogi Nestora Makhno, ss. 330-340
  3. Paul Avrich, Anarchist Portraits, 1988 Princeton University Press, s. 121