Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy
| Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy | |
 |
|
| Flaga Machny z mottem: "Śmierć wszystkim, którzy stoją na drodze zdobyciu wolności przez lud pracujący!" | |
| Historia | |
| Państwo | Wolne Terytorium |
| Sformowanie | 1918 |
| Rozformowanie | 1921 |
| Nazwa wyróżniająca | Machnowcy |
| Dowódcy | |
| Pierwszy | Nestor Machno |
| Działania zbrojne | |
| Powstanie Machny Operacja perekopsko-czongarska 1920 Bitwa pod Pieriegonowką |
|
Rewolucyjna Powstańcza Armia Ukrainy (ros. Революционная Повстанческая Армия Украины, Riewolucionnaja Powstanczeskaja Armija Ukrainy) (RPAU) znana także jako Machnowszczyzna oraz Czarna Armia – anarchistyczna quasi-armia sformowana w większej części z ukraińskich i krymskich chłopów oraz robotników, a działająca pod dowództwem Nestora Machny, podczas wojny domowej w Rosji. Stolicą państwa Machnowców, Wolnego Terytiorium było Huliajpole.
Organizacja i taktyka [edytuj]
W połowie roku 1919 RPAU liczyła sobie około 15 000 ludzi zorganizowanych w 1 brygadę kawalerii, 4 brygady piechoty, regiment 5000 [potrzebne źródło] karabinów maszynowych na taczankach oraz hufca [potrzebne źródło] artyleryjskiego. W grudniu składała się z około 83 000 piechoty, 20 135 kawalerzystów, 1 435 karabinów maszynowych i 118 dział polowych, jak również 7 pociągów pancernych i kilku samochodów pancernych[1]. Zorganizowana w 4 korpusy oraz strategiczną rezerwę. Każdy korpus posiadał 1 brygadę piechoty i kawalerii, zaś każda brygada składała się z 3-4 regimentów odpowiedniego typu[2]. Dzięki dobrym stosunkom z chłopstwem sztab był dobrze poinformowany o ruchach nieprzyjaciela, zaś ludzie oprowiantowani.
Struktura RPAU nie przypominała znanej z tradycyjnych armii – była raczej demokratyczną milicją, bazującą na komitetach żołnierzy i zgromadzeniach generałów. Oficerowie, w typowym znaczeniu, zostali odrzuceni – wszyscy dowódcy byli obieralni i odwoływani w razie konieczności. W teorii armia miała polegać wyłącznie na ochotnikach, jednakże w praktyce konieczny był pobór[3]. Organizowano masowe zjazdy podczas których dyskutowano nad przepisami.
Struktura organizacyjna została później wykorzystana przez anarchistyczne milicje walczące w rewolucji hiszpańskiej oraz wojnie domowej.
Bibliografia [edytuj]
- Piotr Arszynow: Historia ruchu machnowskiego. (ros.)
- Anarchy’s Cossacks (ang.).
- Nestor Machno: Wspomnienia. (ros.)
Przypisy
- ↑ Wiktor Biełasz & Aleksandr Biełasz, Dorogi Nestora Makhno, s. 340
- ↑ Wiktor Biełasz & Aleksandr Biełasz, Dorogi Nestora Makhno, ss. 330-340
- ↑ Paul Avrich, Anarchist Portraits, 1988 Princeton University Press, s. 121
