Język zazaki

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Zazaki
Obszar Turcja
Liczba mówiących 1.5[1] - 3.0 mln
Klasyfikacja genetyczna Języki indoeuropejskie
 Języki indoirańskie
  Języki irańskie
   Język zachodnioirańskie
     Języki północnozachodnioirańskie
     Języki zaza-gorani
      Język zazaki
Pismo łacinka
Kody języka
ISO 639-1 brak
ISO 639-2 zza
ISO 639-3 zza
Dialekty
ISO 639-3: diq - dimli
ISO 639-3: kiu - kirmandżki
W Wikipedii
Zobacz też: język, języki świata
logo Wikipedii
Wikipedia w języku zazaki
WiktionaryPl.svg
W Wikisłowniku: Słownik języka zazaki
Słownik {{{z języka}}}-polski, polsko-zazaki online
Zaznaczony zasięg geograficzny języka zazaki

Zazaki – język narodowości Zaza używany we wschodniej Anatolii, w dorzeczu Eufratu i Tygrysu. Należy on do północno-zachodniej grupy języków irańskich. Najbliżej spokrewniony jest z językiem gorani. Nie można dokładnie określić liczby jego użytkowników – w zależności od źródła ich liczbę szacuje się od 1,5 do nawet 3 milionów[potrzebne źródło].

Użytkownicy języka zazaki pochodzą ze wschodniej Turcji. Zwykle określa się ich mianem Daylemi, i choć ostatnimi czasy wśród niektórych z nich może budzić to sprzeciw, większość identyfikuje się właśnie z Kurdami. Pomimo to nie klasyfikuje się go jako jeden z dialektów, co miało miejsce w przeszłości, a jako język należący do odrębnej grupy języków zaza-gorani.

Zazaki dzieli się na dwa główne dialekty:

  • północny – kirmandżki
  • południowy – dimli[1]

Zazowie nie tworzą jednorodnej grupy, ale dzielą się wedle wyznania na sunnitów i alawitów. Zgodnie z tradycją, świadomość religijna jest jednak ważniejsza niż językowa jedność. Dopiero niedawno w diasporze europejskiej podjęto próby budowania i określania narodowej tożsamości użytkowników języka zazaki, bez względu na podziały religijne.

Po upadku Imperium osmańskiego Turcy nie dążyli do zachowania językowej i kulturowej różnorodności. Prowadzona polityka asymilacji miała na celu zjednoczenie mieszkańców państwa i budowę ogólnej, „tureckiej” tożsamości. W związku z tym zakazano publikacji, a nawet komponowania utworów muzycznych do tekstów pisanych w językach lokalnych. Na mocy traktatu w Lozannie w 1923 roku, oprócz Żydów, Ormian i Greków żadne inne mniejszości narodowe nie mogły oficjalnie istnieć w Turcji.

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Alfred F. Majewicz, Języki świata i ich klasyfikowanie, PWN, Warszawa, 1989, ISBN 83-01-08163-5

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]