116 Pułk Artylerii Haubic

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
116 Pułk Artylerii Haubic
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1951
Rozformowanie 20 grudnia 1955
Dowódcy
Ostatni Zygmunt Orłowski
Organizacja
Numer 3129
Dyslokacja Grupa
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk wojska rakietowe i artyleria
Podległość 20 Dywizja Zmechanizowana

116 Pułk Artylerii Haubic (116 pah) – oddział artylerii haubic Sił Zbrojnych PRL (JW Nr 3129).

Pułk został sformowany na podstawie rozkazu Nr 0044/Org. Ministra Obrony Narodowej z dnia 17 maja 1951 roku, w Grupie, w składzie 20 Dywizji Zmechanizowanej, według etatu Nr 5/86 o stanie osobowym 582 żołnierzy i 11 pracowników cywilnych. W terminie do 20 grudnia 1955 pułk został przeformowany w 42 Dywizjon Artylerii Haubic i przedyslokowany z Grupy do Chojnic. Zmiana etatu związana była z przeformowaniem 20 DZ w 20 Dywizję Pancerną. W okresie od 26 października 1953 roku do 24 lipca 1957 roku jednostką dowodził mjr/ppłk Zygmunt Orłowski. W terminie do 15 sierpnia 1957 roku dywizjon został rozformowany. Jego miejsce w strukturze 20 DPanc zajął 105 Dywizjon Artylerii Haubic.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Rozkazy organizacyjne MON 1951-1957.