12 Brygada Artylerii Ciężkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Ten artykuł dotyczy 12 Brygady Artylerii Ciężkiej. Zobacz też: 12 Brygada Artylerii – inne brygady artylerii z numerem 12.
12 Brygada Artylerii Ciężkiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1945
Rozformowanie 1951
Tradycje
Rodowód 2 Łużycka Dywizja Artylerii
Kontynuacja 8 Dywizja Artylerii Przełamania
Organizacja
Numer JW 2129[1]
Dyslokacja Gniezno[2].
Rodzaj wojsk Artyleria
Podległość Poznański Okręg Wojskowy[2]

12 Łużycka Brygada Artylerii Ciężkiej (12 BAC) – związek taktyczny artylerii Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1945 roku 2 Łużycka Dywizja Artylerii przeformowana została na 12 Brygadę Artylerii. Jej brygady przekształcono w 68. i 70. pułki artylerii, oraz 67 Pułk Artylerii Ciężkiej. Samodzielny 6 Dywizjon Artyleryjskiego Rozpoznania Pomiarowego wszedł w skład 67 pac. Oprócz tego, z 7 Brygady Artylerii Haubic wydzielono dwa dywizjony artylerii, które wykorzystano do sformowania dwóch pułków artylerii lekkiej dla 15. i 18 DP. Nowo powstała brygada pierwotnie stacjonowała w Ostrowie Wielkopolskim[3].

W 1950 stacjonowała w Gnieźnie. Podlegała dowódcy OW III w Poznaniu, a po rozwiązaniu okręgu – dowódcy OW IV. Do dnia 1 października 1950 Dowództwo 12 BAC wraz z 68 i 70 pah przekazane zostały w podporządkowanie dowódcy OW I, natomiast 67 pac do dnia 30 lipca przekazany został w podporządkowanie dowódcy OW II.

Przy 12 BAC funkcjonowała szkolna bateria artylerii oficerów rezerwy nr 2.

Wiosną 1951, w wyniku wprowadzenia planu przyśpieszonego rozwoju WP na lata 1951- 1953, na bazie 12 BAC rozpoczęto formowanie jednostki 8 Dywizji Artylerii Przełamania. 68 pah stał się zalążkiem dla 26 Brygady Artylerii Haubic,a 70 pah dla 29 Brygady Artylerii Haubic.

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rozkaz organizacyjny Naczelnego Dowódcy WP nr 053/Org. z 30.03.1946 roku
  2. a b Kajetanowicz 2010 ↓, s. 428.
  3. Kajetanowicz 2010 ↓, s. 44-45.
  4. Paweł Piotrowski podaje ulicę Sobieskiego.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960 : skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń; Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydaw. TRIO : Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.