114 Pułk Artylerii Lekkiej

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
114 Pułk Artylerii Lekkiej
Historia
Państwo  Polska
Sformowanie 1951
Rozformowanie grudzień 1955
Organizacja
Dyslokacja Zgorzelec
Rodzaj sił zbrojnych wojska lądowe
Rodzaj wojsk Wojska rakietowe i artyleria
Podległość 27 Dywizja Piechoty

114 Pułk Artylerii Lekkiej (114 pal) – oddział artylerii lekkiej ludowego Wojska Polskiego.

Formowanie i zmiany organizacyjne[edytuj | edytuj kod]

Pułk został sformowany w okresie od maja 1951 roku do 1 grudnia 1952 roku, w garnizonie Zgorzelec, koszarach położonych w dzielnicy Ujazd, w składzie 27 Dywizji Piechoty[1]. Jednostka była formowana według etatu Nr 2/131 o stanie 560 żołnierzy i 20 pracowników cywilnych, lecz w grudniu 1952 roku została przeformowana na etat Nr 2/158 o stanie 461 wojskowych i 10 pracowników kontraktowych. W grudniu 1955 roku pułk został rozwiązany [2].

Struktura organizacyjna[edytuj | edytuj kod]

Dowództwo pułku [3]

  • bateria dowodzenia
    • plutony: topograficzno-rozpoznawczy, łączności
  • dywizjon haubic
    • trzy baterie artylerii haubic
  • dywizjon armat
    • trzy baterie artylerii armat

Pułk w 1951 roku posiadał: 15 armat ZiS 3,13 haubic wz 38, 62 pojazdy samochodowe[4].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Kajetanowicz 2005 ↓, s. 429.
  2. Rozkaz MON nr 0059/Org. z 21 września 1955 r.
  3. Etat nr 2/158 pułku artylerii lekkiej z 20 listopada 1952.
  4. Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy. s. 179.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jerzy Kajetanowicz: Polskie wojska lądowe 1945-1960: skład bojowy, struktury organizacyjne i uzbrojenie. Toruń;Łysomice: Europejskie Centrum Edukacyjne, 2005. ISBN 83-88089-67-6.
  • Paweł Piotrowski: Śląski Okręg Wojskowy : przekształcenia organizacyjne, 1945-1956. Warszawa: Wydawnictwo TRIO: Instytut Pamięci Narodowej, 2003. ISBN 83-88542-53-2.