2S25 Sprut-SD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
2S25 Sprut-SD
2S25 Sprut-SD
Dane podstawowe
Państwo  Rosja
Producent Wołgogradzka Fabryka Traktorów
Typ pojazdu lekki pływający niszczyciel czołgów
Trakcja gąsienicowa
Załoga 3
Dane techniczne
Silnik silnik wysokoprężny 2W-06-2S (485 KM)
Transmisja hydrodynamiczna
Długość 9770 mm
7070 mm (kadłuba)
Szerokość 3150 mm
Wysokość 2820 mm
Prześwit 590 mm (maksymalny)
190 mm (minimalny)
Masa 18 000 kg
Osiągi
Prędkość 70 km/h (po drodze)
50 km/h (w terenie)
10 km/h (w wodzie)
Zasięg 500 km (po drodze)
300 km (w terenie)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 2,8 m
Ściany (wys.) 0,8 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata 125 mm 2A75
karabin 7,62 mm PKT
Użytkownicy
Rosja

2S25 Sprut-SD (ros. 2С25 «Спрут-СД»[a]) - rosyjski, lekki pływający niszczyciel czołgów przeznaczony dla wojsk powietrznodesantowych.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Wśród wielu skonstruowanych po wojnie w ZSRR czołgów lekkich seryjnej produkcji doczekał się tylko jeden PT-76. Na początku lat 60. XX wieku rozpoczęto prace nad jego następcą, jako że armata, w którą był uzbrojony, nie spełniała już wymaganych oczekiwań. W ten sposób w Wołgogradzkiej Fabryce Traktorów powstały dwa prototypy: Obiekt 906 uzbrojony w armatę 85 mm oraz Obiekt 934 z armatą 100 mm. Jednak te udane i wprowadzone do produkcji seryjnej konstrukcje bojowych wozów piechoty BMP-1 i BMP-3 przejęły rolę, jaką miały odgrywać na polu bitwy czołgi lekkie. Pod koniec lat 60. powróciła za to koncepcja budowy niszczyciela czołgów, który uzupełniałby baterię dział holowanych. Prace nad przyszłymi armatami szybko wstrzymano, ale sam projekt niszczyciela czołgów był kontynuowany. W drugiej połowie lat 80. zadanie skonstruowania takiego niszczyciela czołgów otrzymała Wołgogradzka Fabryka Traktorów, jako nośnik nowego pojazdu wybrano odrzucony wcześniej Obiekt 934, a wieżę wzięto z testowanego w owym czasie samobieżnego armatomoździerza 2S31 Wena. Powstały pojazd został nazwany 2S25 Sprut-S. Kolejną modyfikacją było przestawienie w ramach unifikacji uzbrojenia, wybranej wieży na kadłub bojowego wozu piechoty BMD-3, okazało się jednak, że stalowa wieża jest za ciężka na wybrany kadłub, musiano zatem go wydłużyć, dodając dodatkowe dwie pary kół nośnych, i podwyższyć w celu zapewnienia wymaganej pływalności pojazdu. Wybranie jako nośnika zmodyfikowanego kadłuba pojazdu BMD-3 przeznaczonego dla wojsk powietrznodesantowych zmieniło przeznaczenie projektowanego niszczyciela czołgów, tym razem zamiast wspierać ogniem swojego działa pojazdy BMP-3, miał działać jako wóz przeznaczony do desantowania z powietrza, czyli obok wymagań stawianych czołgom lekkim (pływanie), musiał również być zdolny do transportu drogą powietrzną i zrzutu na spadochronie. Jednak z uwagi na jego rozmiary, wydawało się, że pojazd podzielił losy działa samobieżnego ASU-85, które również będąc przeznaczonym do wsparcia wojsk spadochronowych, okazało się za ciężkie i za duże do desantowania na spadochronie. Pomimo tego przyjęto je na uzbrojenie zakładając, że będzie dowożone samolotami An-22 i An-12 na wcześniej zdobyte lądowiska, rezygnując ze wsparcia działa podczas najważniejszego etapu operacji desantowej, jakim jest lądowanie. Koniec lat 80. XX wieku to czasy upadku Związku Radzieckiego; problemy z finansowaniem prac zastopowały dalszy rozwój. Impulsem do kontynuowania prac były straty, jakie SZ FR poniosły w Czeczenii. W międzyczasie opracowano nowy system desantowania MKS-350 przy użyciu spadochronów, który mógł już sobie poradzić z wielkością 2S25, innym rozwiązaniem było desantowanie na platformie zrzucanej na minimalnej wysokości w locie poziomym. 12 czerwca 2007 roku dokonano pierwszego desantowania pojazdu przy użyciu spadochronów. Pojazd został przyjęty na uzbrojenie wojsk powietrznodesantowych w 2006 roku.

Konstrukcja[edytuj | edytuj kod]

Pojazd ma typową konstrukcję czołgową, z przodu centralnie umieszczone jest stanowisko kierowcy, za nim znajduje się przedział bojowy z wieżą a za nim przedział napędowy. Kadłub zespawany jest z płyt ze stopów aluminium chroniący przed ostrzałem z broni kalibru 7,62 mm. Z przodu pojazd odporny jest na ostrzał pociskami przeciwpancernymi kalibru 12,7 mm. Układ jezdny składa się z siedmiu par kół nośnych z gumowymi bandażami, sześciu par rolek podtrzymujących gąsienice, kół napinających z przodu i napędowych z tyłu. Koła nośne mają zawieszenie hydropneumatyczne. Na gąsienice można nakładać specjalne polimerowe nakładki służące do jazdy po nawierzchni utwardzonej takiej jak np. asfalt. Prześwit pojazdu zmieniany jest w przeciągu 10 sekund. Przedział silnikowy zajmuje silnik wysokoprężny 2W-06-2S o mocy 357 kW/485 KM z turbosprężarką i Intercoolerem sprzężony z hydrodynamiczną transmisją. Wóz posiada dwa pędniki wodne umożliwiające pływanie w wodzie, której prąd nie przekracza 2,8 m/s.

Uzbrojenie[edytuj | edytuj kod]

Uzbrojenie główne stanowi armata 125 mm 2A75, stabilizowana elektrohydraulicznie, zaopatrzona w przedmuchiwacz i osłony termoizolacyjne. Armata może strzelać wszystkimi pociskami kalibru 125 mm jak również przeciwpancernymi pociskami kierowanymi 9K119 Refleks. Armata porusza się w płaszczyźnie pionowe od -5° do +15° gdy jest zwrócona do przodu i od -3° do +17° gdy skierowana jest do tyłu. Szybkostrzelność armaty wynosi 8 strzałów na minutę, działo współpracuje z automatem ładowniczym podobnym konstrukcyjnie do zastosowanego w T-72, jednostka ognia liczy 40 pocisków. Armata umieszczona jest w wieży w całości spawanej z płaskich arkuszy blachy. Przednie płyty nachylone są pod dużym katem. Z przodu wieży po prawej stronie armaty montowany jest laserowy znacznik celów PL-1. Z lewej strony znajduje się otwór strzelniczy dla karabinu 7,62 mm PKTM, którego zapas nabojów wynosi 2000 sztuk. Z prawej strony wieży siedzi dowódca a z lewej działonowy, dowódca ma również możliwość samodzielnego celowania i oddawania strzałów, do jego dyspozycji przeznaczony jest przyrząd obserwacyjno-celowniczy 1K13-3S o maksymalnie ośmiokrotnym powiększeniu. Urządzenie posiada nocny kanał pasywny umożliwiający wykrycie celu z odległości 800 metrów. Działonowy posiada urządzenie TO1-KO-1 z nocnym celownikiem TNP-4 o zasięgu 1200 metrów.

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Sprut - ros. Спрут - oznacza ośmiornicę

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tomasz Szulc, Desantowy niszczyciel czołgów 2S25 Sprut-SD, "Nowa Technika Wojskowa", nr 1 (2009), s. 24-30, ISSN 1230-1655.