Janusz Byliński

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Janusz Byliński
Data i miejsce urodzenia 10 marca 1952
Zakroczym
Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej
Okres od 14 września 1990
do 12 stycznia 1991
Poprzednik Mieczysław Stelmach (p.o.)
Następca Adam Tański
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Janusz Józef Byliński (ur. 10 marca 1952 w Zakroczymiu) – polski inżynier ogrodnik, menedżer i polityk, w latach 1990–1991 minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej, w 1993 p.o. ministra rolnictwa rolnictwa i gospodarki żywnościowej, poseł na Sejm X kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

W 1976 ukończył studia na Wydziale Ogrodniczym Szkoły Głównej Gospodarstwa Wiejskiego w Warszawie[1]. Zajął się prowadzeniem gospodarstwa rolnego w okolicy rodzinnego Zakroczymia. Działał w Akcji Katolickiej i Duszpasterskich Wspólnotach Rolniczych. Od 1980 był działaczem Niezależnego Samorządnego Związku Zawodowego „Solidarność” Rolników Indywidualnych[2]. Autor publikacji w „Przeglądzie Technicznym”.

W wyborach w 1989 uzyskał mandat posła na Sejm kontraktowy. Kandydował jako przedstawiciel Komitetu Obywatelskiego w okręgu północnopraskim, został wybrany w pierwszej turze głosowania, otrzymując poparcie blisko 76%[3]. W Sejmie X kadencji pełnił funkcję przewodniczącego Komisji Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej[1].

14 września 1990 w rządzie Tadeusza Mazowieckiego został ministrem rolnictwa i gospodarki żywnościowej. Urząd ten objął po fali protestów rolniczych, w trakcie których odwołany został Czesław Janicki, negujący decyzję premiera o użyciu policji w okupowanym budynku ministerstwa[4]. 14 grudnia 1990, po przegranych wyborach prezydenckich, premier Tadeusz Mazowiecki podał się wraz z całą radą ministrów do dymisji[5]. Urzędowanie na stanowisku ministra Janusz Byliński zakończył 12 stycznia 1991[6]. W tym samym dniu został powołany rząd Jana Krzysztofa Bieleckiego, w którym ministrem rolnictwa został Adam Tański[7]. W wyborach krajowych w tym samym roku Janusz Byliński bezskutecznie kandydował z listy Porozumienia Ludowego w okręgu podwarszawskim. Do resortu rolnictwa powrócił w 1992, w okresie od kwietnia do lipca 1993 był jego kierownikiem w rządzie Hanny Suchockiej. Zastąpił Gabriela Janowskiego, który podał się do dymisji w wyniku wprowadzenia zbyt niskich jego zdaniem cen minimalnych na produkty rolne oraz opłat wyrównawczych na importowaną żywność[8].

W tym samym roku współtworzył organizowany przez Lecha Wałęsę Bezpartyjny Blok Wspierania Reform. Zajął pierwsze miejsce na liście krajowej tego ugrupowania w wyborach[9], nie uzyskał jednak mandatu poselskiego. W okresie rządu Jerzego Buzka był doradcą premiera do spraw rolnictwa. Był działaczem Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego. W 2004 wszedł do władz krajowych Partii Centrum, do 2006 był jej wiceszefem[10]. W 2010 został prezesem SKL na Mazowszu. W 2014, w wyniku rozwiązania tej partii, przystąpił do Polski Razem Jarosława Gowina. W tym samym roku był jej kandydatem w wyborach do Parlamentu Europejskiego[11].

W 1999 objął stanowisko prezesa zarządu Warszawskiego Rolno-Spożywczego Rynku Hurtowego „Bronisze”. Pełnił tę funkcję do 2006[12]. Zarządzał Stadem Ogierów w Łącku, następnie zajął się organizacją strefy przemysłowej w Błoniu[13].

Odznaczenia państwowe[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Strona sejmowa posła X kadencji. [dostęp 2013-12-13].
  2. Janusz Byliński. przeglad-techniczny.pl. [dostęp 2013-12-13].
  3. Obwieszczenie Państwowej Komisji Wyborczej z dnia 8 czerwca 1989 r. o wynikach głosowania i wynikach wyborów do Sejmu Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej przeprowadzonych dnia 4 czerwca 1989 r. (M.P. z 1989 r. Nr 21, poz. 149)
  4. Antoni Dudek: Pierwsze lata III Rzeczypospolitej 1989–1995. Zarys historii politycznej Polski. Kraków: Geo, 1997, s. 78.
  5. Andrzej Antoszewski: Demokratyzacja w III Rzeczpospolitej. Wrocław: Wydawnictwo Uniwersytetu Wrocławskiego, 2002, s. 124.
  6. Rząd Tadeusza Mazowieckiego. premier.gov.pl. [dostęp 2013-12-13].
  7. Antoni Dudek: Pierwsze lata III Rzeczpospolitej. Kraków: Geo, 1997, s. 140.
  8. Antoni Dudek: Pierwsze lata III Rzeczpospolitej. Kraków: Geo, 1997, s. 266.
  9. Inka Słodkowska (red.): Wybory 1993. Partie i ich programy. Warszawa: ISP PAN, 2001, s. 305.
  10. Rafał Kalukin, Religa w Centrum, „Gazeta Wyborcza” nr 81 z 5 kwietnia 2004, s. 7
  11. Serwis PKW – Wybory 2014. [dostęp 2014-06-22].
  12. Zmiany w agencjach, „Gazeta Wyborcza” nr 254 z 30 października 2006, s. 24
  13. Warszawska drużyna Lecha, „Gazeta Wyborcza” nr 130 z 4 czerwca 2009, s. 2
  14. Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 maja 2011 r. o nadaniu orderów (M.P. z 2011 r. Nr 78, poz. 780)