Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Linia kolejowa
Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa
Dane podstawowe
Zarządca Starostwo Powiatowe w Gnieźnie
Długość 38 km
Rozstaw szyn 750 mm
Zdjęcie LK
Stacja kolei wąskotorowej w Gnieźnie
Portal Portal Transport szynowy
Fragment linii GKW nad Jeziorem Powidzkim
Gnieźnieński Px48-1919 podczas imprezy „Jesień Pełną Parą” w 2011
Lxd2-369 Gnieźnieńskiej Kolei Wąskotorowej ze specjalnym pociągiem relacji Powidz – Gniezno Wąsk. na zakrętach w miejscowości Ługi

Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa (GKW), początkowo Witkowska Kolej Powiatowakolej wąskotorowa funkcjonująca do 1 września 2015 na trasie z Gniezna do Anastazewa.

Rok założenia: 1883

Rozstaw torów: do 1957 – 600 mm, po 1957 – 750 mm

Trasa linii: Gniezno – NiechanowoWitkowoPowidzOstrowo - Anastazewo. Całość linii ze względu na zły stan techniczny 1 września 2015 została wyłączona z eksploatacji, do czasu wymiany około 9000 podkładów kolejowych, co wg szacunków kosztować będzie około 600 tys. zł[1]. Odcinek Ostrowo – Anastazewo z powodu złego stanu torowiska nie był eksploatowany już od sierpnia 2011[2].

W 2001 z usług Gnieźnieńskiej Kolei Wąskotorowej skorzystało ok. 15 tysięcy osób. W 2003 kolej została przekazana Powiatowi Gnieźnieńskiemu i odzyskała nazwę „Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa”. W tym czasie pociągi rozkładowe z lokomotywą spalinową Lxd2 kursowały w wakacyjne soboty i niedziele, rozpatrywano wówczas nawet budowę linii kolejki z Witkowa do Ośrodka Wypoczynkowego w Skorzęcinie[3].

Posiadane lokomotywy: Lxd2- 313, 343, 344 - sprawne; 369 – spalona[4]; Px48-1919 (oczekuje naprawy)[5].

Posiadane wagony: m.in. Btxh, Bxhpi, 3Aw, Fxh, Kddxz, Wmd 023, transportery (Tw6, Tw6a, Tw6b, Tw6c)[6].

Gnieźnieńska Kolej Wąskotorowa jako pierwsza kolej w Polsce wprowadziła w 1928 r. wagon motorowy[7]. Na szczególną uwagę zasługuje stacja Przybrodzin, która jest jedyną stacją kolejową w Polsce położoną na plaży[3].

Linie Gnieźnieńskiej Kolei Wąskotorowej[edytuj | edytuj kod]

Linia Września Wąskotorowa – Arcugowo[edytuj | edytuj kod]

Linia Arcugowo – Mielżyn[edytuj | edytuj kod]

Dawny dworzec kolejowy w Gorzykowie

Dawny budynek stacji w Gorzykowie (linia Arcugowo – Mielżyn). Obecnie znajduje się w nim dyskoteka

Dawny budynek stacji w Gorzykowie na linii Arcugowo – Mielżyn służy obecnie jako dyskoteka. Przewozy na tej linii zawieszono 27 kwietnia 1984. Dworzec znajduje się tuż obok drogi Września – Witkowo.

Linia Mierzewo – Stanisławowo[edytuj | edytuj kod]

Resztki przyczółków dawnego mostu na Strudze Mierzewskiej

Resztki dawnych przyczółków mostu na Strudze Mierzewskiej w Mierzewie na linii Mierzewo – Stanisławowo

Przyczółki niewielkiego mostu na Strudze Mierzewskiej (tu dodać współrzędne geograficzne). Dostępność miejsca jest ograniczona ze względu na krzewy i drzewa rosnące w pobliżu rzeki. Mostem przebiegała linia StanisławowoMierzewo. Ruch pociągów na tym odcinku zawieszono około 1973 roku.

Linia Gniezno Wąskotorowe – Anastazewo[edytuj | edytuj kod]

Resztki bocznicy do GS Witkowo

Pozostałości po rozebranej bocznicy wąskotorowej ze stacji Witkowo do magazynów GS Witkowo

Rozebrany odcinek torów do GS Witkowo, w okolicach betonowej rampy przeładunkowej. Bocznica miała własną lokomotywę spalinową, a przy torach zamontowana była waga wagonowa. Torem tym dowożono głównie węgiel. Wszystkie tory na terenie GS Witkowo wraz z torem prowadzącym do stacji kolejowej rozebrano w 2012 roku.

Resztki dawnej mijanki w Wiekowie

Pozostałości po dawnej mijance w Wiekowie (linia Gniezno Wąskotorowe – Anastazewo)

Dawny przystanek osobowy i ładownia. Długość użyteczna ładowni wynosiła 77,3 metra. Mijankę rozbierano etapami. W 1989 roku zlikwidowano rozjazd numer 1, natomiast rozjazd numer 2 zlikwidowano we wrześniu 2000 roku. Dawniej na przystanku znajdowała się poczekalnia dla podróżnych.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Rafał Wichniewicz, Czarne chmury nad wąskotorówką, „Gniezno24.com” [dostęp 2017-06-16] (pol.).
  2. Linia Gniezno - Anastazewo w Ogólnopolskiej Bazie Kolejowej – bazakolejowa.pl
  3. a b Marek Torzewski: Gnieźnieńska i wrzesińska koleje wąskotorowe. Warszawa: Poligrfia Bracia Szymańscy, 2006. ISBN 83-923711-0-0.
  4. Rafał Wichniewicz, Pożar w lokomotywie, „Gniezno24.com” [dostęp 2017-06-16] (pol.).
  5. Rafał Wichniewicz, Parowóz wciąż czeka na remont, „Gniezno24.com” [dostęp 2017-06-16] (pol.).
  6. Dane techniczne i tabor. gkw-gniezno.pl. [dostęp 2013-06-25].
  7. Paweł Korcz: Atlas Wąskotorówek. Poznań: Poznański Klub Modelarzy Kolejowych, 2006, s. 24-25. ISBN 978-83-920757-3-0.