Gromady Ludu Polskiego

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania

Gromady Ludu Polskiego, właśc. Lud Polski – emigracyjna organizacja polska działająca w Anglii w latach 1835-1846, w skład której wchodziły radykalnie demokratyczne Gromady Grudziąż i Humań oraz autonomiczna gromada Praga. Nazwy te nawiązywały do uwięzienia przez władze pruskie w Grudziądzu weteranów Powstania Listopadowego, rzezi humańskiej i rzezi Pragi. Za początek działalności uważany jest manifest Gromady Grudziąż z 30 października 1835 roku skierowany do TDP, z którego się wyłamała.

Przyczyną wyłamania był odmienny stosunek do kwestii własności. Ludzie ci potępiali zarówno własność feudalną "posiadanie z prawa rodu" tj. dziedziczenia, jak i własność kapitalistyczną: "używanie owoców pracy cudzej, czyli eksploatacje i próżniactwo". Członkowie Ludu Polskiego nie chcieli zadowolić się hasłem uwłaszczenia włościan, wysuwanym przez TDP. Zmierzali do tego, by w przyszłej wyzwolonej Polsce oprzeć życie na zasadach wspólności posiadania, zniesienia wszelkich, nie tylko stanowych, ale i majątkowych przywilejów[1].

Członkowie organizacji głosili socjalistyczne poglądy społeczno-polityczne, łączone z hasłami religijno-mistycznymi. Żądali przejęcia przez lud całej ziemi i środków produkcji, zniesienia własności i przywilejów, wprowadzenia wspólnoty majątkowej, odrzucali propagowane przez TDP uwłaszczenie chłopów. Chcieli wyzwolenia Polski poprzez walkę zbrojną ludu. Widzieli Polskę w przedrozbiorowych granicach.

Najważniejsi działacze to:

Działalność:

  • akcje samopomocowe dla emigrantów,
  • współpraca z europejskim ruchem rewolucyjnym.

W 1846 r. zawieszono działalność organizacji na skutek wewnętrznych tarć. Część członków powróciła do TDP. Z inicjatywy innych w 1856 r. powstała tajna Gromada Rewolucyjna Londyn.

 Zobacz też kategorię: Członkowie Gromad Ludu Polskiego.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Tadeusz Daniszewski, Przed powstaniem ruchu robotniczego na ziemiach polskich. Walka wyzwoleńcza narodu polskiego po utracie niepodległości., [w:] Barbara Kluge (red.), Historia polskiego ruchu robotniczego 1864-1964, t. 1, Warszawa: Książka i Wiedza, 1967, s. 13.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]