Helen Keller

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Helen Keller

Helen Adams Keller (ur. 27 czerwca 1880 w Tuscumbii, Alabama, zm. 1 czerwca 1968 w Westport, Connecticut)[1] – amerykańska głuchoniewidoma pisarka, pedagog i działaczka społeczna.

W wieku 19 miesięcy przeszła chorobę, która pozbawiła ją wzroku, słuchu i częściowo możności mówienia. Kiedy miała 6 lat, jej rodzice poprosili o konsultację Aleksandra Grahama Bella. Ten skontaktował ich z Anną Mansfield Sullivan (później A.M. Macy), która zaczęła kształcić Helen[1][2].

Pod opieką Sullivan, która sama była niewidoma, Helen robiła ogromne postępy. Nauczyła się alfabetu Braille’a i studiowała w Horace Mann School for the Deaf (w Bostonie). Uzyskała bakalaureat i zdobyła znajomość kilku języków. Prowadziła działalność naukową i społeczną[1].

Poświęciła życie innym osobom upośledzonym. Napisała wiele książek, z których najsławniejsza to The Story of My Life (1902), wydana po polsku w 1904 r. pt. Historia mego życia.

Keller angażowała się w wiele inicjatyw społeczno-politycznych. Była członkinią amerykańskiej Partii Socjalistycznej i związku zawodowego Industrial Workers of the World. Działała na rzecz równouprawnienia kobiet.

Sztuka Williama Gibsona oparta na życiu Keller i Sullivan zdobyła Nagrodę Tony (1960)[3], została też sfilmowana (po raz pierwszy w 1962 r. – Cudotwórczyni).

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Alden Whitman, Helen Keller, 87, Dies, nytimes.com, 2 czerwca 1968 [dostęp 2014-06-13] (ang.).
  2. Mrs. Macy Is Dead; Aided Miss Keller [w:] The New York Times [online], nytimes.com, 21 października 1936 [dostęp 2014-06-13] (ang.).
  3. David Carr, William Gibson, Playwright, Dies at 94, nytimes.com, 27 listopada 2008 [dostęp 2014-06-13] (ang.).