Jacek Janiszewski

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jacek Janiszewski
Data i miejsce urodzenia 10 lutego 1960
Inowrocław
Minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej
Okres od 31 października 1997
do 26 marca 1999
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Poprzednik Jarosław Kalinowski
Następca Artur Balazs
Prezes Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego
Okres od stycznia 1997
do lutego 1998
Przynależność polityczna Stronnictwo Konserwatywno-Ludowe
Następca Mirosław Styczeń
Odznaczenia
Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski

Jacek Janiszewski (ur. 10 lutego 1960 w Inowrocławiu) – polski polityk, minister rolnictwa i gospodarki żywnościowej w rządzie Jerzego Buzka, poseł na Sejm III kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Ukończył w 1985 studia na Wydziale Zootechniki Akademii Techniczno-Rolniczej w Bydgoszczy. Uzyskał następnie stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie socjologii.

W latach 1985–1989 pracował w Kombinacie PGR Goleniów: od 1985 do 1986 jako zootechnik, a od 1986 do 1989 jako kierownik Gospodarstwa Rolnego w Bogusławiu. W latach 1989–1990 był zastępcą dyrektora Kombinatu PGR Wapnica. Od 1990 był dyrektorem Wydziału Rolnictwa w Urzędzie Wojewódzkim w Szczecinie, od 1992 do 1995 dyrektorem oddziału Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa w tym mieście. 12 lipca 1993 został mianowany sekretarzem stanu – kierownikiem resortu rolnictwa i gospodarki żywnościowej w rządzie Hanny Suchockiej po dymisji kierownika resortu Janusza Bylińskiego; resortem kierował do 18 października 1993. W latach 1995–1997 był dyrektorem ds. osadnictwa w Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa. Od 31 października 1997 do 26 marca 1999 sprawował urząd ministra rolnictwa i rozwoju wsi w rządzie premiera Jerzego Buzka. Z ramienia Akcji Wyborczej Solidarność zasiadał w Sejmie III kadencji (1997–2001). W 2001 bezskutecznie ubiegał się o reelekcję z listy AWSP.

Po zakończeniu pracy w parlamencie zajął się działalnością doradczą (doradzał przedsiębiorstwom prywatnym), obronił pracę doktorską na temat zjawisk socjologicznych na wsi w kontekście integracji Polski z Unią Europejską. Prowadzi wykłady na uczelniach wyższych, m.in. w Wyższej Szkole Gospodarki w Bydgoszczy, jest założycielem i przewodniczącym rady programowej Stowarzyszenia „Integracja i Współpraca”.

Od 1992 należał do Stronnictwa Ludowo-Chrześcijańskiego: od 1994 był wiceprezesem zarządu wojewódzkiego w Szczecinie i członkiem zarządu krajowego SLCh. W 1997 przystąpił do Stronnictwa Konserwatywno-Ludowego, od stycznia 1997 do lutego 1998 pełniąc funkcję prezesa tej partii, następnie do marca 2000 przewodniczącego rady politycznej, a do kwietnia 2001 wiceprezesa. Później przystąpił do PPChD. Następnie działał w Stronnictwie Konserwatywno-Ludowym – Ruchu Nowej Polski oraz w Partii Centrum. W 2011 bez powodzenia startował do Senatu jako kandydat niezależny z poparciem Obywateli do Senatu.

Od 1994 inicjator jednego z największych spotkań ekonomiczno-gospodarczych w Polsce, odbywającego się początkowo w Międzyzdrojach i Ciechocinku, a następnie w Toruniu pod nazwą Welconomy Forum in Toruń, zajmującego się zagadnieniami z zakresu energetyki, innowacyjności, handlu i bankowości. Został także przewodniczącym rady programowej Stowarzyszenia Integracja i Współpraca[1].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Żonaty (żona Grażyna), ma dwóch synów: Jakuba i Jędrzeja.

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Odznaczony Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski (2011)[2]. W 2015 otrzymał Perłę Honorową Polskiej Gospodarki (w kategorii gospodarka)[3].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]