Jerzy Konieczny (minister)

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Jerzy Konieczny
Data urodzenia 12 sierpnia 1950
Minister spraw wewnętrznych
Okres od 29 grudnia 1995
do 7 lutego 1996
Poprzednik Andrzej Milczanowski
Następca Zbigniew Siemiątkowski
Szef Urzędu Ochrony Państwa
Okres od 15 lipca 1992
do 1 grudnia 1993
Poprzednik Andrzej Milczanowski
Następca Gromosław Czempiński

Jerzy Marian Konieczny (ur. 12 sierpnia 1950) – polski chemik, doktor habilitowany nauk prawnych, nauczyciel akademicki i funkcjonariusz publiczny, w latach 1995–1996 minister spraw wewnętrznych.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Odbył studia chemiczne na Wydziale Matematyki, Fizyki i Chemii Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach i uzyskał tytuł magistra chemii. Ukończył także studia prawnicze na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Jagiellońskiego. W 1979 uzyskał na Uniwersytecie Wrocławskim stopień naukowy doktora nauk prawnych na podstawie pracy Ekspertyza dokumentów sporządzonych pismem ręcznym na papierze syntetycznym napisanej pod kierunkiem Zdzisława Kegla[1]. W 1990 na podstawie dorobku naukowego oraz rozprawy pt. Pojęcia prawdopodobieństwa ze stanowiska procesu karnego i kryminalistyki otrzymał na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Śląskiego stopień doktora habilitowanego nauk prawnych.

W latach 1988–1989 był kierownikiem Zakładu Kryminalistyki Instytutu Ekspertyz Sądowych w Krakowie. Od 1 sierpnia 1990 do 5 lutego 1991 był Dyrektorem Delegatury Urzędu Ochrony Państwa w Katowicach, od 5 lutego 1991 do 15 lipca 1992 był Zastępcą Szefa UOP.

W latach 1992–1993 pełnił funkcję Szefa UOP, a od 29 grudnia 1995 do 7 lutego 1996 Ministra Spraw Wewnętrznych w Radzie Ministrów Józefa Oleksego.

Był nauczycielem akademickim w Katedrze Kryminalistyki Uniwersytetu Śląskiego w Katowicach, Krakowskiej Akademii im. Andrzeja Frycza Modrzewskiego i Wyższej Szkole Zarządzania i Marketingu w Warszawie[2][3]. Został wykładowcą na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Opolskiego.

Współautor (wraz z Andrzejem Abramskim) książki „Justycjariusze, hutmani, policjanci. Z dziejów służb ochrony porządku w Polsce”, wydanej w 1987 w Katowicach[4]. Autor książki „Wprowadzenie do bezpieczeństwa biznesu” wydanej w 2004 w Warszawie nakładem wydawnictwa Konsalnet SA oraz książki Kryminalistyka (współautorzy: Jan Widacki, Tadeusz Widła, Warszawa: Wydawnictwo C.H.Beck, 2008).

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]