Przejdź do zawartości

Joanna Mucha

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Ten artykuł dotyczy działaczki politycznej i ekonomistki. Zobacz też: Joanna Mucha – prawniczka.
Joanna Mucha
Ilustracja
Joanna Mucha (2023)
Data i miejsce urodzenia

12 kwietnia 1976
Płońsk

Minister sportu i turystyki
Okres

od 18 listopada 2011
do 27 listopada 2013

Przynależność polityczna

Platforma Obywatelska

Poprzednik

Adam Giersz

Następca

Andrzej Biernat

Multimedia w Wikimedia Commons
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews
Joanna Mucha z posłankami Platformy Obywatelskiej podczas konferencji prasowej w Sejmie (2016)

Joanna Mucha (ur. 12 kwietnia 1976 w Płońsku) – polska polityczka i ekonomistka, posłanka na Sejm VI, VII, VIII, IX i X kadencji (od 2007), minister sportu i turystyki w drugim rządzie Donalda Tuska (2011–2013), sekretarz stanu w Ministerstwie Edukacji Narodowej (2023–2025).

Życiorys

[edytuj | edytuj kod]

W 2001 ukończyła studia na Wydziale Zarządzania Uniwersytetu Warszawskiego, a w 2006 studia podyplomowe na tej uczelni z zakresu ekonomiki zdrowia. W 2007 na podstawie rozprawy pt. Racjonalizacja publicznej służby zdrowia w Polsce poprzez system dopłat pacjentów do usług medycznych uzyskała na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim stopień doktora nauk ekonomicznych[1]. Po ukończeniu studiów podjęła pracę jako nauczycielka akademicka.

Była działaczką Unii Wolności[2]. W wyborach samorządowych w 1998 bezskutecznie ubiegała się z listy tego ugrupowania o mandat radnej Płońska[3]. W 2003 wstąpiła do Platformy Obywatelskiej. Współtworzyła i koordynowała projekt „Akademia Janusza Palikota”. W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski z listy PO, otrzymując w okręgu lubelskim 21 028 głosów[4].

W wyborach w 2011 z powodzeniem ubiegała się o reelekcję (z wynikiem 45 568 głosów)[5]. 18 listopada tego samego roku prezydent Bronisław Komorowski powołał ją na urząd ministra sportu i turystyki w drugim rządzie Donalda Tuska[6]. 27 listopada 2013 została odwołana z tego stanowiska[7].

W 2015 została ponownie wybrana do Sejmu, otrzymując 43 459 głosów[8]. W VIII kadencji została członkinią Komisji Finansów Publicznych, pracowała też w Komisji Nadzwyczajnej do spraw deregulacji[9]. W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2019 bezskutecznie kandydował z listy Koalicji Europejskiej w okręgu obejmującym województwo lubelskie[10]. W wyborach krajowych w tym samym roku utrzymała natomiast mandat posłanki na Sejm, kandydując z ramienia Koalicji Obywatelskiej i otrzymując 57 577 głosów[11].

W grudniu 2019 ogłosiła swój start na funkcję przewodniczącego Platformy Obywatelskiej w styczniu 2020[12][13][14]. Ostatecznie zrezygnowała z kandydowania, udzielając poparcia Borysowi Budce[15][16]. W styczniu 2021 ogłosiła przejście z PO do ruchu Polska 2050[17].

W wyborach w 2023 z powodzeniem ubiegała się o poselską reelekcję z ramienia koalicji Trzecia Droga (zdobywając 32 563 głosy)[18]. Po tych wyborach odmówiła następnie objęcia mandatu w Parlamencie Europejskim, który zwolnił Krzysztof Hetman[19]. W grudniu 2023 została powołana na stanowisko sekretarza stanu w Ministerstwie Edukacji i Nauki[20] (od stycznia 2024 jako sekretarz stanu w wydzielonym Ministerstwie Edukacji Narodowej). W czerwcu 2025 złożyła rezygnację z tego stanowiska[21], kończąc urzędowanie w tym samym miesiącu[22].

W 2021 prokurator Prokuratury Okręgowej w Warszawie skierował do Sejmu wniosek o uchylenie jej immunitetu poselskiego w celu przedstawienia jej zarzutów przekroczenia uprawnień i niedopełnienia obowiązków w okresie sprawowania urzędu ministra sportu i turystyki w związku z przeznaczeniem ponad 5,9 mln zł z rezerwy celowej resortu na organizację koncertu Madonny na Stadionie Narodowym w Warszawie w 2012. Sejm IX kadencji nie rozpoznał wniosku do końca kadencji w 2023[23]. Wniosek został odrzucony przez Sejm X kadencji w 2024[24].

W styczniu 2026 wystartowała w wyborach na przewodniczącego Polski 2050. W pierwszej turze zajęła trzecie miejsce wśród pięciu kandydatów[25]. W następnym miesiącu ogłosiła swoje odejście z partii i jej klubu parlamentarnego[26].

Życie prywatne

[edytuj | edytuj kod]

Córka Bernarda i Barbary. Joanna Mucha jest rozwiedziona. Ma dwóch synów: Stanisława i Krzysztofa. W 2017 nakładem Wydawnictwa W.A.B. ukazała się jej książka Wszystko się stało[27].

Wyniki w wyborach ogólnopolskich

[edytuj | edytuj kod]
Wybory Komitet wyborczy Organ Okręg Wynik
2007 Platforma Obywatelska Sejm VI kadencji nr 6 21 028 (4,19%)T[4]
2011 Sejm VII kadencji 45 568 (9,90%)T[5]
2015 Sejm VIII kadencji 43 459 (8,91%)T[8]
2019 Koalicja Europejska Parlament Europejski IX kadencji nr 8 70 341 (10,37%)N[10]
2019 Koalicja Obywatelska Sejm IX kadencji nr 6 57 577 (10,18%)T[11]
2023 Trzecia Droga Sejm X kadencji 32 563 (5,02%)T[18]

Przypisy

[edytuj | edytuj kod]
  1. ↑ Dr Joanna Mucha, [w:] archiwalna baza „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI PIB) [dostęp 2015-06-02].
  2. ↑ Dominik Uhlig: Joanna Mucha. wyborcza.pl, 22 grudnia 2010. [dostęp 2025-11-12].
  3. ↑ Samorząd 1998. kbw.gov.pl. [dostęp 2025-04-13].
  4. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2007. [dostęp 2021-03-17].
  5. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 2015-06-02].
  6. ↑ Prezydent powołał rząd Donalda Tuska. prezydent.pl, 18 listopada 2011. [dostęp 2015-06-02].
  7. ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 listopada 2013 r. nr 1131-23-2013 o zmianie w składzie Rady Ministrów (M.P. z 2013 r. poz. 1004).
  8. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2015. [dostęp 2015-10-27].
  9. ↑ Strona sejmowa posła VIII kadencji. [dostęp 2018-07-30].
  10. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-05-27].
  11. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2019. [dostęp 2019-10-15].
  12. ↑ Sebastian Białach: „Kierownictwo mojej partii doszło do ściany”. Joanna Mucha przedstawia pomysł na nową Platformę Obywatelską. onet.pl, 16 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  13. ↑ Małgorzata Domagała: Ministra Joanna Mucha przetrwała „atak rozwścieczonych samców”. Teraz rzuca rękawicę Grzegorzowi Schetynie. wyborcza.pl, 14 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  14. ↑ Nieoczekiwana deklaracja Muchy. dorzeczy.pl, 15 grudnia 2019. [dostęp 2019-12-16].
  15. ↑ Maciej Nycz: Joanna Mucha rezygnuje z kandydowania na szefa PO. rmf24.pl, 22 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-23].
  16. ↑ Mikołaj Pietraszewski: Joanna Mucha rezygnuje z kandydowania na szefową PO. Poparła Borysa Budkę. radiozet.pl, 22 stycznia 2020. [dostęp 2020-01-23].
  17. ↑ Michał Wróblewski: Potwierdza się news WP: Joanna Mucha przechodzi z PO do ruchu Polska 2050 Szymona Hołowni. wp.pl, 20 stycznia 2021. [dostęp 2021-01-20].
  18. ↑ a b Serwis PKW – Wybory 2023. [dostęp 2023-10-20].
  19. ↑ Włodzimierz Karpiński złożył do prokuratury wniosek o uchylenie aresztu. onet.pl, 9 listopada 2023. [dostęp 2023-11-09].
  20. ↑ Katarzyna Lubnauer i Joanna Mucha sekretarzami stanu w Ministerstwie Edukacji. gov.pl, 14 grudnia 2023. [dostęp 2023-12-14].
  21. ↑ Karolina Wasyl: Joanna Mucha podała się do dymisji. rmf24.pl, 23 czerwca 2025. [dostęp 2025-06-23].
  22. ↑ Karol Żak: Joanna Mucha odwołana. Jest decyzja premiera. rmf24.pl, 24 czerwca 2025. [dostęp 2025-06-24].
  23. ↑ Prokurator chce postawić zarzuty Joannie Musze. W tle prawie 6 mln zł. wp.pl, 16 października 2024. [dostęp 2025-11-12].
  24. ↑ Posłanka Joanna Mucha i koncert Madonny. Sejm nie zgodził się na uchylenie immunitetu. pap.pl, 18 października 2024. [dostęp 2025-11-12].
  25. ↑ Aleksandra Czurczak: Wybory następcy Hołowni w Polsce 2050. Są wyniki głosowania. interia.pl, 10 stycznia 2025. [dostęp 2026-01-10].
  26. ↑ Joanna Mucha odchodzi z Polski 2050. polskieradio24.pl, 18 lutego 2026. [dostęp 2026-02-18].
  27. ↑ Juliusz Kurkiewicz: „Wszystko się stało” Joanny Muchy. Posłanka nie wie, po co pisze, my nie wiemy, po co to czytać. wyborcza.pl, 29 kwietnia 2017. [dostęp 2018-07-31].

Bibliografia

[edytuj | edytuj kod]
Drugi rząd Donalda Tuska (2011–2014)
W dniu zaprzysiężenia
Późniejsi członkowie rządu

  • kursywa – ministrowie odwołani przed końcem istnienia rządu
Ministrowie sportu III Rzeczypospolitej
Przewodniczący Komitetu Młodzieży i Kultury Fizycznej
Prezesi Urzędu Kultury Fizycznej i Turystyki
Prezesi Urzędu Kultury Fizycznej i Sportu
Prezesi Polskiej Konfederacji Sportu
Ministrowie sportu
Ministrowie sportu i turystyki
Ministrowie kultury, dziedzictwa narodowego i sportu
Ministrowie sportu i turystyki

Logo Ministerstwa Sportu i Turystyki

Źródło: „https://pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Joanna_Mucha&oldid=79608072”