Lwowskie dziecko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Lwowskie dziecko
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu samochód pancerny
Trakcja kołowa
Załoga 6
Historia
Prototypy 1920
Egzemplarze 1
Dane techniczne
Silnik gaźnikowy, 4-cylindrowy, pojemność 5725 cm³, moc 32 - 33 KM
Pancerz z nitowanych stalowych tarcz strzeleckich, grubości 3 - 9 mm
Długość 6,2 m
Szerokość 2 m
Wysokość 3 m
Rozstaw osi 3,96 m
Masa 7 t
Moc jedn. ok. 4,7 KM/T
Osiągi
Prędkość 30 km/h
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x działko Puteaux SA 18 kal. 37 mm

2 - 4 x karabin maszynowy Maxim wz. 08 kal. 7,92 mm

Użytkownicy
Polska

Lwowskie dziecko – polski, improwizowany samochód pancerny z okresu wojny polsko-bolszewickiej.

Historia[edytuj]

Prace nad nowym (po samochodzie pancernym Bukowski) pojazdem pancernym rozpoczęto w sierpniu 1920. Do budowy użyto samochodu ciężarowego Packard, a opancerzenia - niemieckich tarcz strzeleckich. Po czasie około jednego miesiąca samochód pancerny był gotowy.

Nie wiadomo, czy Lwowskie dziecko wziął udział w działaniach bojowych. Po wojnie znajdował się w 6 Dywizjonie Samochodowym. Jego dalsze losy nie są znane, został prawdopodobnie zezłomowany.

Bibliografia[edytuj]

  • Janusz Magnuski: Samochody pancerne Wojska Polskiego 1918-1939. Warszawa: Wydawnictwo WiS, 1993. ISBN 83-86028-00-9.

Linki zewnętrzne[edytuj]