TKD

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
TKD
TKD
TKD
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu działo samobieżne
Załoga 2 (dowódca-strzelec, kierowca)
Historia
Prototypy 1932
Produkcja 1932-1937
Wycofanie 1939
Egzemplarze 3 egzemplarze
Dane techniczne
Silnik Polski Fiat 1228, sześciocylindrowy
Długość 3,26 m
Szerokość 1,8 m
Wysokość 1,24 m
Prześwit 0,3 m
Masa 3,1 t
Osiągi
Prędkość 42 km/h
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 0,5 m
Ściany (wys.) 1,2 m
Dane operacyjne
Uzbrojenie
armata ppanc kal. 37 mm Puteaux lub armata czołgowa Vickers kal. 47 mm, ostatecznie zaś polskie działo wz. 25 kal. 47 mm ,,Pocisk"
Użytkownicy
Polska

TKDpolskie eksperymentalne działo samobieżne na bazie czołgu TK z roku 1932, określany według nazewnictwa z tamtego okresu jako wóz towarzyszący oraz czołg TK uzbrojony w działko (TKD).

Historia[edytuj]

W czasie projektowania prototypów TK-1 i TK-2 konstruktorzy, opierając się na brytyjskich prospektach zabudowy podwozia tankietki Carden-Lloyda, na której czołg ten bazował, postanowili zbudować wiele modeli pochodnych. Jedną z odmian miał być czołg TK z możliwością ustawienia na nim działka kalibru 37 mm, planowany jako samobieżna broń przeciwpancerna i wsparcia dla brygad kawalerii. Problemem był jednak brak odpowiedniego działa.

W kwietniu 1932 roku inż. J. Łapuszewski z BK Br.Panc WIBI ukończył projekt wozu TK z działkiem 47 mm „Pocisk” na bazie podwozia TK o wzmocnionym zawieszeniu i szerszych gąsienicach. Masa pojazdu wzrosła do 3 ton, co nie wpłynęło jednak zbytnio na własności trakcyjne i prędkość maksymalną. Armata zamontowana została wraz z tarczą na odkrytym od góry przedziale bojowym, zamocowanie jej pozwalało na ostrzał w płaszczyźnie pionowej w granicach +230 do -120 i w małym zakresie w poziomej.

W maju 1932 na wersję TKD przebudowano egzemplarz nr ser. 1159 na prototyp i w czerwcu odbył próbne strzelania. Do końca czerwca przebudowano na tę wersję dalsze trzy pojazdy o numerach 1156, 1157 i 1158. Po dalszych próbach sformowano z nich pluton, który brał udział w jesiennych ćwiczeniach w 1932 i w lecie 1933 jako odwód przeciwpancerny w składzie brygady kawalerii. Uznano TKD za udane pod względem taktycznym, lecz niedoskonałe technicznie i próby ich trwały do 1935 roku. W latach 1933-1934 stanowiły uzbrojenie plutonu w Doświadczalnej Grupie Pancerno-Motorowej, potem plutonu doświadczalnego batalionu pancerno-motorowego w CW Br.Panc.

Próby TKD przeprowadzono też z 37 mm armatą przeciwpancerną, stanowiącą odmianę modelu Puteaux z czołgu Renault 1917 FT oraz z 47 mm armatą czołgową Vickers (wóz nr 1159).

W 1937 cztery TKD podawane są na stanie sprzętu pancernego, później w składzie 10. Brygady Kawalerii Zmotoryzowanej (pluton działek towarzyszących wraz z dwoma TKS-D) w czasie ćwiczeń jesienią 1938. Prosto z ćwiczeń skierowano je do Grupy Operacyjnej Śląsk i użyto w trakcie zajmowania Zaolzia. W 1939 miały one brać udział w obronie Warszawy, co jednak jest wątpliwe, bo pancerz ich wykonano ze zwykłej blachy.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]