PZInż 343

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PZInż 343
Podwozie ciągnika PZInż. 343
Podwozie ciągnika PZInż. 343
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii
Typ pojazdu ciągnik artyleryjski/ciężarowy samochód terenowy
Trakcja kołowa, 4x4
Załoga 1+
Historia
Prototypy 1938-1939
Produkcja 1939
Egzemplarze 4 sztuki próbne
Dane techniczne
Silnik silnik benzynowy PZInż. 705 o mocy 75 KM
Poj. zb. paliwa 180 l
Długość 5320 mm
Szerokość 2240 mm
Wysokość 2500 mm
Prześwit 300 mm
Masa 4223 kg (własna)

6320 kg (całkowita)

Osiągi
Prędkość 70 km/h (po szosie)
Dane operacyjne
Wyposażenie
linociąg

PZInż 343polski, kołowy ciągnik artyleryjski z czasów dwudziestolecia międzywojennego.

Prototyp ciągnika oznaczony jako PZInż 343 powstał na przełomie lat 1938-1939, jako mniejsza odmiana innego prototypowego ciągnika – PZInż 342. PZInż 343 był pojazdem kołowym o napędzie 4x4, o nośności 2100 kg oraz zdolności holowania w terenie doczepki o masie do 3000 kg. Planowano wprowadzenie go na wyposażenie Wojska Polskiego, gdzie miał być używany do holowania armat przeciwlotniczych kal. 40 mm oraz jako 2-tonowy, terenowy, samochód ciężarowy[1].

Prototyp wkrótce poddano intensywnym próbom. Przeprowadzono testy holowania armaty przeciwlotniczej kal. 40 mm, a następnie PZInż 343 porównano z dotychczasowym ciągnikiem tych armat – C2P. Do zalet nowego ciągnika należały: większa prędkość po drogach bitych i gruntowych, duża nośność użytkowa (dzięki czemu można było zrezygnować z dodatkowych przyczepek z amunicją), wyposażenie w linociąg oraz cichsza jazda. Natomiast do wad zaliczono gorsze zdolności terenowe od C2P oraz to, że ciągnik był zbyt duży i zbyt ciężki. Ostatecznie zdecydowano się, że nowy ciągnik nie będzie następcą, a jedynie uzupełnieniem dla C2P. Do 1 sierpnia 1939 roku powstały cztery próbne egzemplarze, zaś do 1 czerwca 1941 roku planowano wyprodukować 200 ciągników PZInż 343[1].

Przypisy

  1. a b Rafał Białkowski. Polskie ciągniki do armaty przeciwlotniczej kal. 40 mm. „Poligon”. 3/2012, s. 20-28, 2012. Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o.. ISSN 1895-3344 (pol.). 

Bibliografia[edytuj]