PZInż 343

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
PZInż 343
Podwozie ciągnika PZInż. 343
Podwozie ciągnika PZInż. 343
Dane podstawowe
Państwo  II Rzeczpospolita
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii
Typ pojazdu ciągnik artyleryjski/ciężarowy samochód terenowy
Trakcja kołowa, 4x4
Załoga 1+
Historia
Prototypy 1938-1939
Produkcja 1939
Egzemplarze 4 sztuki próbne
Dane techniczne
Silnik silnik benzynowy PZInż. 705 o mocy 75 KM
Poj. zb. paliwa 180 l
Długość 5320 mm
Szerokość 2240 mm
Wysokość 2500 mm
Prześwit 300 mm
Masa 4223 kg (własna)

6320 kg (całkowita)

Osiągi
Prędkość 70 km/h (po szosie)
Dane operacyjne
Wyposażenie
linociąg

PZInż 343polski, kołowy ciągnik artyleryjski z czasów dwudziestolecia międzywojennego.

Prototyp ciągnika oznaczony jako PZInż 343 powstał na przełomie lat 1938-1939, jako mniejsza odmiana innego prototypowego ciągnika – PZInż 342. PZInż 343 był pojazdem kołowym o napędzie 4x4, o nośności 2100 kg oraz zdolności holowania w terenie doczepki o masie do 3000 kg. Planowano wprowadzenie go na wyposażenie Wojska Polskiego, gdzie miał być używany do holowania armat przeciwlotniczych kal. 40 mm oraz jako 2-tonowy, terenowy, samochód ciężarowy[1].

Prototyp wkrótce poddano intensywnym próbom. Przeprowadzono testy holowania armaty przeciwlotniczej kal. 40 mm, a następnie PZInż 343 porównano z dotychczasowym ciągnikiem tych armat – C2P. Do zalet nowego ciągnika należały: większa prędkość po drogach bitych i gruntowych, duża nośność użytkowa (dzięki czemu można było zrezygnować z dodatkowych przyczepek z amunicją), wyposażenie w linociąg oraz cichsza jazda. Natomiast do wad zaliczono gorsze zdolności terenowe od C2P oraz to, że ciągnik był zbyt duży i zbyt ciężki. Ostatecznie zdecydowano się, że nowy ciągnik nie będzie następcą, a jedynie uzupełnieniem dla C2P. Do 1 sierpnia 1939 roku powstały cztery próbne egzemplarze, zaś do 1 czerwca 1941 roku planowano wyprodukować 200 ciągników PZInż 343[1].

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Rafał Białkowski. Polskie ciągniki do armaty przeciwlotniczej kal. 40 mm. „Poligon”. 3/2012, s. 20-28, 2012. Warszawa: Magnum-X Sp. z o.o.. ISSN 1895-3344 (pol.). 

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]