PZInż 130

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
PZInż 130
PZInż 130
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Typ pojazdu czołg pływający
Trakcja gąsienicowa
Załoga 2 osoby
Dane techniczne
Silnik PZInż.425:8-cylindrowy widlasty (V8), silnik gaźnikowy 4-suwowy,chłodzony cieczą,o mocy 95 KM przy 3600 obr/min, pojemność 3880 cm³,
Poj. zb. paliwa 210 l
Pancerz stalowy, nitowany, 4-8 mm
Długość 4,22 m
Szerokość 2,08 m
Wysokość 1,88 m
Prześwit 0,32 m
Masa 3,92 t
Moc jedn. 24,2 KM/t
Nacisk jedn. 0,35 kG/cm²
Osiągi
Prędkość 60 km/h (droga)
7-8 km/h (woda)
Zasięg 360 km (droga)
210-220 km (teren)
Pokonywanie przeszkód
Rowy (szer.) 1,8 m
Kąt podjazdu 38°
Dane operacyjne
Uzbrojenie
1 x armata automatyczna kalibru 20 mm
lub
1 x karabin maszynowy kalibru 7,62 mm (prototyp nie był uzbrojony)

PZInż. 130 – polski eksperymentalny lekki czołg pływający z okresu przed II wojną światową.

Historia[edytuj]

PZInż. 130 był eksperymentalnym pojazdem wzorowanym na brytyjskim czołgu pływającym Vickers-Carden-Loyd Amphibian. Decyzję o rozpoczęciu prac projektowych nad tą konstrukcją podjęto po fiasku rozmów dotyczących zakupu brytyjskiego pojazdu. Głównym projektantem PZInż. 130 był inż. Edward Habich. Nieuzbrojony prototyp czołgu był gotów w roku 1937, 2 października 1937 roku został przekazany na testy wojskowe. Podczas rozmaitych rajdów i prób przejechał około 3500 km bez poważnych usterek, zbierając pochlebne opinie ze względu na swoją prędkość i łatwość pokonywania przeszkód terenowych. Mimo to, w maju 1939 roku Sztab Główny podjął decyzję o nierozwijaniu idei czołgów pływających. Prototyp odesłano do Warsztatu Doświadczalnego w Ursusie. Po kampanii wrześniowej został przejęty przez Niemców. Dalsze losy nieznane.

Konstrukcja[edytuj]

Napęd PZInż. 130 stanowił polski silnik benzynowy typu PZInż 425 o mocy 95 KM pozwalający na rozwijanie prędkości dochodzącej do 60 km/h. Taka moc silnika pozwalała na równoczesne napędzanie śruby wodnej, jak i gąsienic, co pozwalało na szybki wyjazd z wody lub szybszą jazdę po dnie płytkich akwenów. Wodny napęd czołgu stanowiła śruba wodna umieszczona w ruchomej osłonie hydrodynamicznej pełniącej rolę steru. Prototyp czołgu był nieuzbrojony, ale docelowo pojazd miał być wyposażony w pojedynczy karabin maszynowy wz. 25 lub w najcięższy karabin maszynowy wz. 38FK. Wnętrze pojazdu składało się z dwóch przedziałów. W prawym znajdował się silnik, w lewym dwuosobowa załoga. Kierowca dysponował do obserwacji peryskopem odwracalnym Gundlacha. Stanowisko dowódcy czołgu mieściło się w jednoosobowej wieży pochodzącej z prac nad czołgiem TKW. W celu poprawienia pływalności czołgu zastosowano błotniki pełniące rolę pływaków, od środka wypełnione masą korkową oraz zmniejszono wagę czołgu poprzez zastosowanie żeberkowych kół nośnych i lekkich gąsienic. Cały czołg pokryty był pancerzem nitowanym o grubości 8 mm, co zapewniało ochronę przed pociskami karabinowymi i odłamkami. Jako że pojazd powstawał równolegle do czołgu lekkiego 4TP, wiele elementów tych pojazdów było zunifikowanych.

Bibliografia[edytuj]

Linki zewnętrzne[edytuj]