Polski Fiat 508 Łazik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Fiat 508 Łazik
Eksponat Muzeum Przemysłu
Eksponat Muzeum Przemysłu
Dane podstawowe
Państwo  Polska
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii (PZInż)
Typ pojazdu samochód osobowo-terenowy
Trakcja kołowa
Historia
Prototypy 1935
Produkcja 1936–1939
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy PZInż 117 (Fiat 108) o pojemności 995 cm³ i o mocy 24 KM (17,7 kW) przy 3600 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Długość 3115 mm
Szerokość 1400 mm
Wysokość 1380 mm
Rozstaw osi 2300 mm
Prześwit 160 mm
Masa 760 kg
Osiągi
Prędkość 100 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

Polski Fiat 508 III/W Łazikpolski samochód osobowo-terenowy zaprojektowany i skonstruowany w 1935 roku w Biurze Studiów PZInż przez inż. M. Świerczyńskiego (przy udziale inż. T. Tańskiego) z przeznaczeniem dla Wojska Polskiego. Samochód ten konstrukcyjnie wywodził się z cywilnego samochodu osobowego Polski Fiat 508 III Junak. Produkcję samochodu 508 III/W Łazik rozpoczęto w 1936 roku, a pierwsze pojazdy dla wojska dostarczono w 1937 roku. Ogółem w latach 1936 – 1939 zbudowano około 1500 sztuk łazików[1][2].

Konstrukcja pojazdu[edytuj]

Polski Fiat 508 Łazik na defiladzie wojskowej

Pojazd posiadał otwarte nadwozie umożliwiające szybkie zajęcie w nim miejsca oraz opuszczenie go. W razie niepogody mogło być osłaniane brezentowym dachem. Nadwozie miało konstrukcję stalową opartą na drewnianym szkielecie. Z przodu pojazdu znajdował się silnik zaś z tyłu kufer bagażowy lub skrzynia ładunkowa. Szyba przednia mogła być opuszczona w celu prowadzenia z pojazdu ognia. Wnętrze posiadało uchwyty na broń, torbę na granaty i inne udogodnienia. Ponadto w niektórych egzemplarzach montowano uzbrojenie, najczęściej był to karabin maszynowy wz. 28[1][3].

Pojazd posiadał terenowe ogumienie, blokadę mechanizmu różnicowego i terenowe przełożenia przekładni głównej a czasem też skrzyni biegów. Niektóre pojazdy posiadały reduktor. Łazik posiadał jedną oś napędową[1][4].

Oprócz wersji osobowej istniały też modele pick-up służące głównie jako lekkie sanitarki[5].

Przypisy

Bibliografia[edytuj]

  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.
  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990. ISBN 83-206-0847-3. (pol.)