Polski Fiat 508 Łazik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Fiat 508 Łazik
Eksponat Muzeum Przemysłu
Eksponat Muzeum Przemysłu
Dane podstawowe
Państwo  II Rzeczpospolita
Producent Państwowe Zakłady Inżynierii (PZInż)
Typ pojazdu samochód osobowo-terenowy
Trakcja kołowa
Historia
Prototypy 1935
Produkcja 1936–1939
Dane techniczne
Silnik silnik gaźnikowy PZInż 117 (Fiat 108) o pojemności 995 cm³ i o mocy 24 KM (17,7 kW) przy 3600 obr./min.
Transmisja mechaniczna
Długość 3115 mm
Szerokość 1400 mm
Wysokość 1380 mm
Rozstaw osi 2300 mm
Prześwit 160 mm
Masa 760 kg
Osiągi
Prędkość 100 km/h
Dane operacyjne
Użytkownicy
Polska

Polski Fiat 508 III/W Łazikpolski samochód osobowo-terenowy zaprojektowany i skonstruowany w 1935 roku w Biurze Studiów PZInż przez inż. M. Świerczyńskiego (przy udziale inż. T. Tańskiego) z przeznaczeniem dla Wojska Polskiego. Samochód ten konstrukcyjnie wywodził się z cywilnego samochodu osobowego Polski Fiat 508 III Junak. Produkcję samochodu 508 III/W Łazik rozpoczęto w 1936 roku, a pierwsze pojazdy dla wojska dostarczono w 1937 roku. Ogółem w latach 1936 – 1939 zbudowano około 1500 sztuk łazików[1][2].

Konstrukcja pojazdu[edytuj | edytuj kod]

Polski Fiat 508 Łazik na defiladzie wojskowej

Pojazd posiadał otwarte nadwozie umożliwiające szybkie zajęcie w nim miejsca oraz opuszczenie go. W razie niepogody mogło być osłaniane brezentowym dachem. Nadwozie miało konstrukcję stalową opartą na drewnianym szkielecie. Z przodu pojazdu znajdował się silnik zaś z tyłu kufer bagażowy lub skrzynia ładunkowa. Szyba przednia mogła być opuszczona w celu prowadzenia z pojazdu ognia. Wnętrze posiadało uchwyty na broń, torbę na granaty i inne udogodnienia. Ponadto w niektórych egzemplarzach montowano uzbrojenie, najczęściej był to karabin maszynowy wz. 28[1][3].

Pojazd posiadał terenowe ogumienie, blokadę mechanizmu różnicowego i terenowe przełożenia przekładni głównej a czasem też skrzyni biegów. Niektóre pojazdy posiadały reduktor. Łazik posiadał jedną oś napędową[1][4].

Oprócz wersji osobowej istniały też modele pick-up służące głównie jako lekkie sanitarki[5].

Użytkownicy[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c Jurga 1990 ↓, s. 80.
  2. Jońca, Szubański i Tarczyński 1990 ↓, s. 106-107.
  3. Jońca, Szubański i Tarczyński 1990 ↓, s. 107.
  4. Jońca, Szubański i Tarczyński 1990 ↓, s. 107-108.
  5. Jońca, Szubański i Tarczyński 1990 ↓, s. 109-110.
  6. a b Robert Sawicki. Samochody osobowe Wehrmachtu. Warszawa, Wydawnictwo Militaria, 1998. str.50

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Tadeusz Jurga: Obrona Polski 1939. Warszawa: Instytut Wydawniczy PAX, 1990. ISBN 83-211-1096-7.
  • Adam Jońca, Rajmund Szubański, Jan Tarczyński: Wrzesień 1939. Pojazdy Wojska Polskiego. Warszawa: Wydawnictwa Komunikacji i Łączności, 1990. ISBN 83-206-0847-3. (pol.)