Magurka Wilkowicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Magurka Wilkowicka
Ilustracja
Widok na Magurkę z Kiczery
Państwo  Polska
Pasmo Beskid Mały, Karpaty
Wysokość 909 m n.p.m.
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Magurka Wilkowicka
Magurka Wilkowicka
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Magurka Wilkowicka
Magurka Wilkowicka
Ziemia49°46′37″N 19°07′50″E/49,776944 19,130556
Schronisko PTTK na Magurce
Panorama południowa z Magurki Wilkowickiej (od Pilska do Szyndzielni - z opisami)
Panorama północno-wschodnia z Magurki Wilkowickiej, widziana 15 minut marszu przed wierzchołkiem od strony Czupla, na rozwidleniu szlaku niebieskiego i czarnego (obejmuje zakres od Chrobaczej Łąki do Żaru - z opisami)
Widok z Magurki Wilkowickiej na południowy zachód

Magurka Wilkowicka – czwarty co do wysokości szczyt Beskidu Małego, pod względem administracyjnym znajdujący się na pograniczu Wilkowic i Międzybrodzia Bialskiego o wysokości 909 m n.p.m. Znajduje się w głównym grzbiecie tzw. Grupy Magurki Wilkowickiej, między Czuplem (930 m) i Sokołówką (853 m). Na zachód od Magurki Wilkowickiej odchodzi boczny grzbiet ze szczytami Rogacza i Łysej Góry. Trzema dolinami między trzema grzbietami Magurki Wilkowickiej spływają 3 potoki: Głęboki Potok (dopływ Ponikwy), Mraźnica i Wilkówka[1][2].

Historia[edytuj | edytuj kod]

Dawniej w górnych partiach grzbietu Magurki tętniło życie pasterskie, od dawna jednak pasterstwo na tej wysokości stało się nieopłacalne ekonomicznie i dawne hale pasterskie stopniowo zarastają lasem[1].

Kazimierz Sosnowski używał nazwy Magórka Łodygowska, w języku niemieckim była to góra Josefsberg, od figurki św. Józefa, która stała przy źródle na osiedlu Magurka Straceńska.

Pierwsze schronisko na Magurce Wilkowickiej wybudowała sekcja bielska niemieckiej organizacji turystycznej Beskidenverein. Uroczyste otwarcie miało miejsce 27 września 1903. Zaledwie w dwa lata po otwarciu schronisko spłonęło. Zostało odbudowane w ciągu następnego roku i uroczyście otwarte 18 sierpnia 1907. Wówczas obiekt otrzymał nazwę Erzherzogin Maria Theresia–Schutzhaus auf dem Josefsberge (Schronisko Arcyksiężnej Marii Teresy na Górze Józefa). 22 marca 1912 schronisko ponownie strawił pożar. Na jego miejscu wybudowano nowy obiekt, już murowany istniejący do dzisiaj, na wysokim podpiwniczeniu, oddany do użytku 19 października 1913[3].

W 1908 r. Niemcy wybudowali obok schroniska stację meteorologiczną. Budynek schroniska zimą wykorzystywany był jako ośrodek sportowy, na Magurce Wilkowickiej wybudowano bowiem tor saneczkowy schodzący od samego jej szczytu do Straconki. Podczas okupacji na polanach Magurki Niemcy organizowali szkolenia narciarskie, wybudowali nawet małą skocznię narciarską na stoku od strony Rogacza[1].

W latach 30. XX wieku powstał na szczycie jeszcze jeden obiekt, schronisko turystyczne Roberta Urbanke, które funkcjonowało niespełna dwa lata[4].

Przed 1914 w pobliżu Magurki Wilkowickiej, w kierunku Czupla, powstało schronisko turystyczne „Widok na Tatry”, które funkcjonowało do 1967[5].

Magurka Wilkowicka obecnie[edytuj | edytuj kod]

Magurkę porasta las, ale okolice podszczytowe i zachodni grzbiet są w dużym stopniu bezleśne, zajęte przez łąki, pola i zabudowania Wilkowic. Na dużej widokowej polanie pod szczytem Magurki znajduje się pojedyncze gospodarstwo ze sklepem spożywczym i bufetem, a na polanie na szczycie Magurki nadajnik radiowo-telewizyjny, schronisko PTTK na Magurce Wilkowickiej i niewielki budynek z wnęką. Jest w niej obraz Matki Bożej i raz w roku odprawiane są tutaj msze. Na szczyt prowadzi z Wilkowic droga asfaltowa, przy schronisku jest parking i budynek ośrodka narciarstwa biegowego. Jego pochyły dach służy jako taras widokowy, a w budynku mieści się garaż dla ratraka oraz pokoje dla sędziów i organizatorów. Na stokach Magurki i sąsiednich szczytów wyznakowano trasę biegową z czterema pętlami. Spełnia ona wymogi FIS. Odbywają się tutaj m.in. zawody „Śladami arcyksiężnej Marii Teresy”[1].

Z polany podszczytowej roztacza się widok na Beskid Śląski, Mały oraz Żywiecki: m.in. widok na Babią Górę, Pilsko i Wielką Raczę oraz Baranią Górę, Skrzyczne i Klimczok.

Szlaki turystyczne[edytuj | edytuj kod]

szlak turystyczny zielony ze stacji PKP Wilkowice Bystra – 2.15 godz.
szlak turystyczny zielony z Bielska-Białej-Straconki przez Hańderkulę – 1.15 godz.
szlak turystyczny żółty z Bielska-Białej-Straconki – 2.15 godz.
szlak turystyczny żółty z Międzybrodzia Bialskiego – 2.30 godz.
szlak turystyczny niebieski z Lipnika przez Przełęcz Przegibek – 3.00 godz.
szlak turystyczny niebieski z Czernichowa – 2.15 godz.
szlak turystyczny czerwony ze stacji PKP Bielsko-Biała Mikuszowice – 2.15 godz.
szlak turystyczny czerwony z Cygańskiego Lasu przez Łysą Górę – 3.30 godz.
szlak turystyczny czarny potem szlak turystyczny czerwony lub szlak turystyczny żółty z przystanku MZK Mikuszowice Stalownik – 1.30/1.45 godz.

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Radosław Truś: Beskid Mały. Przewodnik. Pruszków: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, 2008. ISBN 978-83-89188-77-9.
  2. Geoportal. Mapa topograficzna i satelitarna. [dostęp 2015-04-01].
  3. Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 54–72. ISBN 978-83-925599-3-1.
  4. Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 52–53. ISBN 978-83-925599-3-1.
  5. Tomasz Biesik: Schroniska górskie dawniej i dziś. Beskid Mały i Beskid Śląski. Bielsko-Biała: Wyd. „Logos” Agnieszka Korzec-Biesik, 2013, s. 73–78. ISBN 978-83-925599-3-1.