Schronisko turystyczne „Widok na Tatry”

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Schronisko turystyczne
„Widok na Tatry”
Ilustracja
Schronisko turystyczne „Widok na Tatry” (1929)
Państwo  Polska
Województwo  śląskie
Pasmo Beskid Mały, Karpaty
Wysokość ok. 900 m n.p.m.
Data otwarcia przed 1914
Data zamknięcia 1967
Właściciel Karol i Maria Sikora
Położenie na mapie Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Mapa lokalizacyjna Beskidu Żywieckiego, Małego i Makowskiego
Dawna lokalizacja schroniska
Dawna lokalizacja schroniska
Położenie na mapie województwa śląskiego
Mapa lokalizacyjna województwa śląskiego
Dawna lokalizacja schroniska
Dawna lokalizacja schroniska
Ziemia49°46′07,0″N 19°08′37,7″E/49,768611 19,143806

Schronisko turystyczne „Widok na Tatry” – nieistniejące górskie schronisko turystyczne w Beskidzie Małym, pomiędzy szczytami Magurki Wilkowickiej i Czupla, położone na wysokości ok. 900 m n.p.m.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Schronisko zostało wybudowane przed 1914 przez Karola Sikorę z Łodygowic. Była to drewniana chata z werandą, z której rozciągała się panorama m.in. na Tatry i Pasmo Babiogórskie. Wewnątrz znajdowała się restauracja z jadalnią, natomiast zaplecze noclegowe w 1914 stanowiły 2 sypialnie, łącznie z 8 łóżkami. Na początku lat 30. XX wieku dostępne były 4 pokoje z 14 łóżkami oraz strych, mogące łącznie pomieścić 30 osób.

By zachęcić do odwiedzania schroniska zarówno Polaków jak i Niemców, właściciel umieścił na budynku napis Schronisko – Schutzhaus – Widok na Tatry (część nazwy po niemiecku usunięto po 1918)[1].

25 lutego 1926 w schronisku powstała stacja turystyczna Oddziału Babiogórskiego Polskiego Towarzystwa Tatrzańskiego. Po śmierci męża gospodarowanie obiektem przejęła Maria Sikora z synem i synową. W okresie międzywojennym schronisko było chętnie odwiedzane przez polskich turystów, omijających obiekt Beskidenverein na Magurce Wilkowickiej. Przynętą była też słynna w okolicy szafa grająca[1].

Schronisko przetrwało II wojnę światową. Spłonęło w 1967 i nie zostało odbudowane.

Pozostałości fundamentów schroniska znajdują się przy szlaku szlak turystyczny niebieski z Magurki Wilkowickiej na Czupel, na ogrodzonej działce.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b Jarosław Truś: Beskid Mały. Przewodnik. Piastów: Oficyna Wydawnicza „Rewasz”, s. 109-110.