Marina Klimowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marina Klimowa
Ilustracja
Marina Klimowa i Siergiej Ponomarienko (1989)
Reprezentacja  ZSRR
Wspólnota Niepodległych Państw / Wspólnota Niepodległych Państw WNP
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1966
Swierdłowsk
Wzrost 165 cm
Konkurencja Pary taneczne
Partner sportowy Siergiej Ponomarienko
Oleg Wołkow
Klub Spartak Moskwa
Zakończenie kariery 1992
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
złoto Albertville 1992 pary taneczne
srebro Calgary 1988 pary taneczne
brąz Sarajewo 1984 pary taneczne
Mistrzostwa świata
złoto Oakland 1992 pary taneczne
złoto Halifax 1990 pary taneczne
złoto Paryż 1989 pary taneczne
srebro Monachium 1991 pary taneczne
srebro Budapeszt 1988 pary taneczne
srebro Cincinnati 1987 pary taneczne
srebro Genewa 1986 pary taneczne
srebro Tokio 1985 pary taneczne
Mistrzostwa Europy
złoto Lozanna 1992 pary taneczne
złoto Sofia 1991 pary taneczne
złoto Leningrad 1990 pary taneczne
złoto Birmingham 1989 pary taneczne
srebro Sarajewo 1987 pary taneczne
srebro Kopenhaga 1986 pary taneczne
srebro Göteborg 1985 pary taneczne
brąz Budapeszt 1984 pary taneczne
Odznaczenia
Medal „Za pracowniczą wybitność” (ZSRR)

Marina Władimirowna Klimowa, ros. Марина Владимировна Климова (ur. 28 lipca 1966 w Swierdłowsku) – radziecka łyżwiarka figurowa, startująca w parach tanecznych z mężem Siergiejem Ponomarienko. Mistrzyni olimpijska z Albertville (1992)[1], wicemistrzyni olimpijska z Calgary (1988)[2], brązowa medalistka olimpijska z Sarajewa (1984)[3], trzykrotna mistrzyni świata (1989, 1990, 1992), czterokrotna mistrzyni Europy (1989–1992) oraz pięciokrotna mistrzyni Związku Radzieckiego (1985, 1986, 1988–1990). Karierę amatorską zakończyła w 1992 roku, zaś profesjonalną w 1996 roku i wraz z mężem zostali trenerami młodych łyżwiarzy w San Jose.

W 1987 roku Klimowa i Ponomarienko po raz pierwszy wykonali Golden Waltz, który później Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) przyjęła jako jeden ze wzorów tańca obowiązkowego tzw. pattern dance wykonywany przez pary taneczne[4].

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kariera sportowa[edytuj | edytuj kod]

Klimowa rozpoczynała swoją karierę łyżwiarską w klubie Spartak Moskwa z partnerem Olegiem Wołkowem.

W 1980 roku jej partnerem sportowym został Siergiej Ponomarienko. Podczas debiutu olimpijskiego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 w Sarajewie Ponomarienko miał 24 lata, zaś Klimowa niespełna 18 i tuż przed igrzyskami zostali brązowymi medalistami mistrzostw Europy. Klimowa i Ponomarienko wywalczyli brązowy medal również na igrzyskach ustępując na podium Brytyjczykom Jayne Torvill i Christopherowi Deanowi oraz swoim rodakom Natalji Biestiemjanowej i Andriejowi Bukinowi. W kolejnym sezonie 1984/1985, już jako małżeństwo, nie zajęli miejsca poniżej drugiego stopnia podium przez kolejne osiem sezonów, czyli aż do zakończenia kariery amatorskiej w 1992 roku. W latach 1985–1988 zdobyli osiem srebrnych medali na zawodach mistrzowskich: trzykrotnie zostali wicemistrzami Europy, czterokrotnie zdobyli wicemistrzostwo świata i zostali wicemistrzami olimpijskimi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 w Calgary ustępując jedynie Biestiemjanowej i Bukinowi.

Od sezonu 1988/1989 Klimowa i Ponomarienko byli utrzymywali się w czołówce par tanecznych przegrywając jedynie na mistrzostwach świata w 1991 roku z francuską parą, rodzeństwem Isabelle Duchesnay i Paulem Duchesnay. To właśnie w 1991 roku Klimowa i Ponomarienko stali się uczestnikami skandalu dopingowego. Po wygraniu mistrzostw Europy w styczniu 1991 roku w Sofii ogłoszono, że test antydopingowy Klimowej okazał się być pozytywny[5]. Ta informacja była szokiem dla całego środowiska sportowego, jednak Klimowa i Ponomarienko konsekwentnie odpierali zarzuty. Z kolei radziecki wiceminister sportu zasugerował sabotaż, gdyż wynik pozytywny dotyczył jedynie próbki „A”, a wiadomość o pozytywnym wyniku testu została ogłoszona przed badaniem próbki „B”. Przez kolejne 30 dni Klimowa i Ponomarienko zaprzestali treningów i czekali na ogłoszenie wyników próbki „B”, która okazała się być negatywna. Klimową oczyszczono z zarzutów przyjmowania substancji niedozwolonych, jednak odbyło się to dopiero na dwa tygodnie przed mistrzostwami świata. Po wyjaśnieniu zajścia podkreślono, że jednostka kontroli antydopingowej w Sofii, która była odpowiedzialna za badanie próbki „A” nie miała odpowiedniej akredytacji[5].

W latach 1988–1992 Klimowa i Ponomarienko zdobyli cztery tytułu mistrzów Europy, trzy tytuły mistrzów świata, a zwieńczeniem ich kariery był udział w trzecich i ostatnich w ich karierze Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1992 w Albertville. Wystąpili na nich pod flagą Wspólnoty Niepodległych Państw i zostalimistrzami olimpijskimi pokonując rodzeństwo Duchesnay oraz rodaków, Majię Usową i Aleksandra Żulina[6]. Ich taniec dowolny do kompozycji Bacha i Chopina, który dał im złoty medal jest uważany jako jeden z najbardziej romantycznych występów olimpijskich wśród par tanecznych[7]. Wszystkich dziewięciu sędziów przyznało im porównywalne wyniki za prezentację: 5,8, 5,9 lub perfekcyjną notę 6,0. W zakresie umiejętności technicznych ośmiu sędziów przyznało im notę 5,7 lub 5,8, sędzia z ich kraju przyznał im 5,9, zaś od sędziego z Francji otrzymali jedynie notę 5,5. Ten sposób oceniania sędziego z Francji był uznany później jako rażąca próba wsparcia rodzeństwa Duchesnay z Francji[8]. Ostatecznie Klimowa i Ponomarienko zdobyli złoto olimpijskie i zostali pierwszą parą taneczną, która w swoim dorobku medalowym ma wszystkie trzy kolory medalu olimpijskiego. Para zakończyła karierę amatorską w 1992 roku.

Do 1996 roku Klimowa i Ponomarienko występowali jako łyżwiarze profesjonalni dwukrotnie zdobywając srebrne medale na mistrzostwach świata profesjonalistów w 1995 i 1996 roku. Następnie obydwoje zajęli się pracą trenerską ucząc łyżwiarstwa figurowego dzieci i młodzież w San Jose. Ponadto byli również pierwszymi trenerami ich syna Anthony'ego[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

We wrześniu 1984 roku Klimowa wyszła za mąż za swojego partnera sportowego Siergieja Ponomarienko[10]. Po zakończeniu kariery sportowej osiedlili się w Morgan Hill w stanie Kalifornia[11]. Mają dwóch synów, Timothy'ego (ur. 1998) i Anthony'ego (ur. 2001), który jest łyżwiarzem figurowym i reprezentuje Stany Zjednoczone w konkurencji par tanecznych z Christiną Carreirą[9].

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Siergiejem Ponomarienko[edytuj | edytuj kod]

 ZSRR  WNP
Wspólnota Niepodległych Państw WNP
Zawody 80–81 81–82 82–83 83–84 84–85 85–86 86–87 87–88 88–89 89–90 90–91 91–92
Międzynarodowe[10][12][13][14]
Igrzyska olimpijskie 3 2 1
Mistrzostwa świata 4 2 2 2 2 1 1 2 1
Mistrzostwa Europy 4 3 2 2 2 1 1 1 1
Golden Spin Zagrzeb 2
Prize of Moscow News 3 1 2 1 1 1
Nebelhorn Trophy 1 1
Grand Prix International St. Gervais 1 1
Fujifilm Trophy 1
Ennia Challenge Cup 2 1 1
Igrzyska dobrej woli 1
Krajowe[14]
Mistrzostwa ZSRR 8 6 5 1 1 1 1 1
Spartakiada 3

Z Olegiem Wołkowem[edytuj | edytuj kod]

Zawody 77–78 78–79
Krajowe
Spartakiada 3 J
Puchar Związku Radzieckiego 1 J 1 J

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Figure Skating at the 1992 Albertville Winter Games: Mixed Ice Dancing (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-16)].
  2. Figure Skating at the 1988 Calgary Winter Games: Mixed Ice Dancing (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-04-20)].
  3. Figure Skating at the 1984 Sarajevo Winter Games: Mixed Ice Dancing (ang.). Sports Reference. [dostęp 2019-12-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-06-22)].
  4. Golden Waltz (ang.). ice-dance.com. [dostęp 2019-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)].
  5. a b Phil Hersh: Ice Dance`s Glow Slip-sliding Away (ang.). Chicago Tribune, 1991-03-13. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-13)].
  6. Figure Skating at the 1992 Albertville Winter Games: Mixed Ice Dancing (ang.). Sports Reference. [dostęp 2020-03-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-03-08)].
  7. Ruth Dunley: Figure skating’s most romantic programs and couples (ang.). Figure skating’s most romantic programs and couples, 2014-02-14. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-07-13)].
  8. Michael Janofsky: Albertville; Klimova-Ponomarenko Dance to Gold (ang.). The New York Times, 1992-02-18. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-12-24)].
  9. a b Elvin Walker: Ponomarenko continues a family tradition (ang.). IFS Magazine, 2017-06-15. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-05-24)].
  10. a b Sports Reference – Marina Klimova (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-08-31)].
  11. Elliott Almond: Son of famous Olympians ascends in ice dancing (ang.). The Mercury News, 2018-01-04. [dostęp 2018-07-13]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-11-16)].
  12. Skate Canada Results Book – Volume 2 – 1974–current (ang.). skatecanada.ca. [dostęp 2020-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-09-20)].
  13. Skate Canada Results Book – Volume 1 – 1896–1973 (ang.). skatecanada.ca. [dostęp 2020-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2010-11-22)].
  14. a b FSkate – Климова Марина Владимировна (ros.). fskate.ru. [dostęp 2021-01-23].
  15. World Hall of Fame Members (ang.). World Figure Skating Museum and Hall of Fame. [dostęp 2018-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]