Marina Klimowa

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Marina Klimowa
Ilustracja
Marina Klimowa i Siergiej Ponomarienko (1989)
Reprezentacja  ZSRR
Data i miejsce urodzenia 28 lipca 1966
Swierdłowsk
Wzrost 165 cm
Konkurencja Pary taneczne
Partner sportowy Siergiej Ponomarienko
Oleg Wołkow
Zakończenie kariery 1992
Dorobek medalowy
Igrzyska olimpijskie
Złoto Albertville 1992 pary taneczne
Srebro Calgary 1988 pary taneczne
Brąz Sarajewo 1984 pary taneczne
Mistrzostwa świata
Złoto Oakland 1992 pary taneczne
Złoto Halifax 1990 pary taneczne
Złoto Paryż 1989 pary taneczne
Srebro Monachium 1991 pary taneczne
Srebro Budapeszt 1988 pary taneczne
Srebro Cincinnati 1987 pary taneczne
Srebro Genewa 1986 pary taneczne
Srebro Tokio 1985 pary taneczne
Mistrzostwa Europy
Złoto Lozanna 1992 pary taneczne
Złoto Sofia 1991 pary taneczne
Złoto Leningrad 1990 pary taneczne
Złoto Birmingham 1989 pary taneczne
Srebro Sarajewo 1987 pary taneczne
Srebro Kopenhaga 1986 pary taneczne
Srebro Göteborg 1985 pary taneczne
Brąz Budapeszt 1984 pary taneczne
Odznaczenia
Medal „Za pracowniczą wybitność”

Marina Władimirowna Klimowa, ros. Марина Владимировна Климова (ur. 28 lipca 1966 w Swierdłowsku) – radziecka łyżwiarka figurowa, startująca w parach tanecznych z mężem Siergiejem Ponomarienko. Mistrzyni olimpijska z Albertville (1992)[1], wicemistrzyni olimpijska z Calgary (1988)[1], brązowa medalistka olimpijska z Sarajewa (1984)[1], trzykrotna mistrzyni świata (1989, 1990, 1992), czterokrotna mistrzyni Europy (1989–1992) oraz pięciokrotna mistrzyni Związku Radzieckiego. Karierę amatorską zakończyła w 1992 r, zaś profesjonalną w 1996 r. i wraz z mężem zostali trenerami młodych łyżwiarzy w San Jose.

W 1987 roku Klimowa i Ponomarienko po raz pierwszy wykonali Golden Waltz, który później Międzynarodowa Unia Łyżwiarska (ISU) przyjęła jako jeden ze wzorów tańca obowiązkowego tzw. pattern dance wykonywany przez pary taneczne[2].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Marina Klimowa wyszła za mąż za swojego partnera sportowego Siergiejem Ponomarienko we wrześniu 1984 r[1]. Po zakończeniu kariery sportowej osiedlili się w Morgan Hill w stanie Kalifornia[3]. Mają dwóch synów: Timothy'ego (ur. 1998) i Anthony'ego (ur. 2001), który jest łyżwiarzem figurowym i reprezentuje Stany Zjednoczone w konkurencji par tanecznych z Christiną Carreirą[4].

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Klimowa rozpoczynała swoją karierę łyżwiarską w klubie Spartak Moskwa z partnerem Olegiem Giennadijewiczem Wołkowem.

W 1980 r. Klimowa rozpoczęła współpracę z Siergiejem Ponomarienko. Podczas swojego debiutu olimpijskiego na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1984 w Sarajewie Ponomarenko miał 24 lat, zaś Klimowa niespełna 18 i byli brązowymi medalistami mistrzostw Europy. Para wywalczyła brązowy medal ustępując na podium jedynie Brytyjczykom Torvill / Dean oraz swoim rodakom Biestiemjanowa / Bukin. Od następnego sezonu 1984/1985, już jako małżeństwo, nie zajęli miejsca poniżej drugiego przez kolejne 8 sezonów, czyli aż do zakończenia kariery amatorskiej. W latach 1985–1988 zdobyli aż osiem srebrnych medali na zawodach mistrzowskich: trzykrotnie zostali wicemistrzami Europy, czterokrotnie zdobyli wicemistrzostwo świata i zostali wicemistrzami olimpijskimi na Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1988 w Calgary.

Od sezonu 1988/1989 byli praktycznie niepokonani na arenie międzynarodowej przegrywając jedynie na mistrzostwach świata w 1991 r z francuską parą Duchesnay / Duchesnay. Rok 1991 rozpoczął się dla pary Klimowa / Ponomarienko w cieniu skandalu dopingowego. Po wygraniu mistrzostwa Europy w styczniu 1991 r. w Sofii ogłoszono, że test dopingowy Klimowej był pozytywny[5]. Był to szok dla całego środowiska sportowego, jednak Klimowa i Ponomarienko odpierali zarzuty, a radziecki wiceminister sportu zasugerował sabotaż, gdyż wynik pozytywny dotyczył jedynie próbki „A”, a szokująca informacja została ogłoszona przed badaniem próbki „B”[5]. Przez kolejne 30 dni para zaprzestała treningów i czekała na badanie próbki „B”, która okazała się być negatywna[5]. Klimową oczyszczono z zarzutów przyjmowania substancji niedozwolonych, jednak odbyło się to dopiero na dwa tygodnie przed mistrzostwami świata[5]. Po wyjaśnieniu zajścia podkreślono, że jednostka kontroli antydopingowej w Sofii która badała próbkę „A” nie miała odpowiedniej akredytacji[5].

W latach 1988–1992 zdobyli cztery tytułu mistrzów Europy, trzy tytuły mistrzów świata, a zwieńczeniem ich obfitej w sukcesy kariery były Zimowe Igrzyska Olimpijskie 1992 w Albertville, gdzie jako reprezentanci Wspólnoty Niepodległych Państw zostali mistrzami olimpijskimi. Ich taniec dowolny do kompozycji Bacha i Chopina, który dał im złoty medal jest uważany jako jeden z najbardziej romantycznych występów olimpijskich wśród par tanecznych[6]. Wszystkich dziewięciu sędziów przyznało im porównywalne wyniki za prezentację: 5,8, 5,9 lub perfekcyjną notę 6,0. W zakresie umiejętności technicznych ośmiu sędziów przyznało im notę 5,7 lub 5,8, sędzia z ich kraju przyznał im 5,9, zaś od sędziego z Francji otrzymali jedynie notę 5,5[7]. Ten sposób oceniania sędziego z Francji był uznany później jako rażąca próba wsparcia rodzeństwa Duchesnay z Francji, które walczyło z małżeństwem Ponomarienko o złoto[7]. Ostatecznie Klimowa i Ponomarienko zdobyli złoto olimpijskie i zostali pierwszą parą taneczną, która w swoim dorobku medalowym ma wszystkie trzy kolory medalu olimpijskiego. Para zakończyła karierę amatorską w 1992 r.

Do 1996 r. Klimowa i Ponomarienko występowali jako łyżwiarze profesjonalni dwukrotnie zdobywając srebrne medale na mistrzostwach świata profesjonalistów w 1995 i 1995 r. Następnie obydwoje zajęli się treningami łyżwiarskimi dla dzieci w San Jose. Byli również pierwszymi trenerami ich syna Anthony'ego.

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Siergiejem Ponomarienko[edytuj | edytuj kod]

 ZSRR  WNP
 WNP
Zawody 80–81 81–82 82–83 83–84 84–85 85–86 86–87 87–88 88–89 89–90 90–91 91–92
Międzynarodowe
Igrzyska olimpijskie 3 2 1
Mistrzostwa świata 4 2 2 2 2 1 1 2 1
Mistrzostwa Europy 4 3 2 2 2 1 1 1 1
Golden Spin Zagrzeb 2
Prize of Moscow News 3 1 2 1 1 1
Nebelhorn Trophy 1 1
Grand Prix International St. Gervais 1 1
Fujifilm Trophy 1
Igrzyska dobrej woli 1
Krajowe
Mistrzostwa ZSRR 8 6 5 1 1 1 1 1
Spartakiada 3

Z Olegiem Wołkowem[edytuj | edytuj kod]

Zawody 77–78 78–79
Krajowe
Spartakiada 3 J
Puchar Związku Radzieckiego 1 J 1 J

Nagrody i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b c d Sports Reference – Marina Klimova (ang.). Sports Reference. [dostęp 2018-07-13].
  2. Golden Waltz (ang.). ice-dance.com. [dostęp 2019-02-23]. [zarchiwizowane z tego adresu (2019-02-23)].
  3. Elliott Almond: Son of famous Olympians ascends in ice dancing (ang.). The Mercury News, 2018-01-04. [dostęp 2018-07-13].
  4. Elvin Walker: Ponomarenko continues a family tradition (ang.). IFS Magazine, 2017-06-15. [dostęp 2018-07-13].
  5. a b c d e Phil Hersh: Ice Dance`s Glow Slip-sliding Away (ang.). Chicago Tribune, 1991-03-13. [dostęp 2018-07-13].
  6. Ruth Dunley: Figure skating’s most romantic programs and couples (ang.). Figure skating’s most romantic programs and couples, 2014-02-14. [dostęp 2018-07-13].
  7. a b Michael Janofsky: Albertville; Klimova-Ponomarenko Dance to Gold (ang.). The New York Times, 1992-02-18. [dostęp 2018-07-13].
  8. World Hall of Fame Members (ang.). World Figure Skating Museum and Hall of Fame. [dostęp 2018-07-13].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]