Gwendal Peizerat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Przejdź do nawigacji Przejdź do wyszukiwania
Gwendal Peizerat
Gwendal Peizerat (2005)
Gwendal Peizerat (2005)
Reprezentacja  Francja
Data i miejsce urodzenia 21 kwietnia 1972
Bron
Wzrost 173 cm
Konkurencja Pary taneczne
Partner sportowy Marina Anisina
Marina Morel
Trener Muriel Boucher-Zazoui
Klub CSG Lyon
Zakończenie kariery 2002
Dorobek medalowy
Reprezentacja  Francja
Igrzyska olimpijskie
Złoto Salt Lake City 2002 pary taneczne
Brąz Nagano 1998 pary taneczne
Mistrzostwa świata
Złoto Nicea 2000 pary taneczne
Srebro Vancouver 2001 pary taneczne
Srebro Helsinki 1999 pary taneczne
Srebro Minneapolis 1998 pary taneczne
Mistrzostwa Europy
Złoto Lozanna 2002 pary taneczne
Złoto Wiedeń 2000 pary taneczne
Srebro Bratysława 2001 pary taneczne
Srebro Praga 1999 pary taneczne
Brąz Mediolan 1998 pary taneczne
Finał Grand Prix
Złoto Lyon 1999 pary taneczne
Srebro Kitchener 2001 pary taneczne
Srebro Petersburg 1998 pary taneczne
Brąz Monachium 1997 pary taneczne
Brąz Hamilton 1996 pary taneczne
Mistrzostwa świata juniorów
Srebro Budapeszt 1991 pary taneczne
Brąz Sarajewo 1989 pary taneczne

Gwendal Peizerat (ur. 21 kwietnia 1972 w Bron) – francuski łyżwiarz figurowy, startujący w parach tanecznych z Mariną Anisiną. Jest mistrzem olimpijską z Salt Lake City (2002) i brązowym medalistą olimpijskim z Nagano (1998), mistrzem świata (2000), dwukrotnym mistrzem Europy (2000, 2002), zwycięzcą finału Grand Prix 1999 oraz sześciokrotnym mistrzem Francji. Zakończył karierę w 2002 r.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Obydwoje rodzice Gwendala byli związani z łyżwiarstwem figurowym. Jego ojciec pełnił funkcję sekretarza generalnego francuskiej federacji, a matka prowadziła klub łyżwiarski w Lyonie. Ma on dwa lata starszą siostrę. Ukończył EMLYON Business School oraz naukę i technologię aktywności fizycznej i sportowej na Université de Lyon I. Peizerat ma dwie córki: Shanelle (ur. 2012 r.) oraz Lilas (ur. 21 grudnia 2013 r.). Występuje w zespole muzycznym, w 2014 r. wydał singiel Baby Rock.[1]

Kariera[edytuj | edytuj kod]

Gwendal Peizerat rozpoczął jazdę na łyżwach w wieku czterech lat, gdy wraz z siostrą towarzyszyli rodzicom na lodowisku. Od początku Gwendal był zainteresowany wyłącznie występami w parach tanecznych. W wieku lat sześciu jego trenerką została Muriel Boucher-Zazoui, która towarzyszyła mu do końca kariery amatorskiej. Gdy Gwendal miał siedem lat, Boucher-Zazoui znalazła dla niego pierwszą partnerkę, jego rówieśniczkę Marinę Morel.

Kariera juniorska[edytuj | edytuj kod]

W zawodach juniorskich Morel i Peizerat występowali przez trzy sezony. Na mistrzostwach świata juniorów startowali trzykrotnie i zdobyli dwa medale. W 1989 r. wywalczyli brąz, zaś w 1991 r. srebro.

Kariera seniorska[edytuj | edytuj kod]

Peizerat i Morel debiutowali w zawodach seniorskich w sezonie 1991/92. Na mistrzostwach Europy w 1992 r. zajęli 12. miejsce. W kolejnym sezonie brali udział wyłącznie w dwóch zawodach, w tym na norweskim Piruetten byli trzeci. W zawodach krajowych Peizerat i Morel zdobyli brązowy medal w 1992 r. i srebro w 1993 r.

W 1993 r. Peizerat i Morel zakończyli 14-letnią współpracę ze względu na problemy zdrowotne Morel, która była zmuszona porzucić karierę łyżwiarską. Peizerat nie wyobrażał sobie kontynuowania kariery z inną partnerką, jednak zdecydował się odpisać na list rosyjskiej łyżwiarki Mariny Anisiny, która po zakończeniu partnerstwa z Ilją Awierbuchem szukała partnera i skierowała prośbę do Peizerata. Rezultatem tej wymiany korespondencji był wyjazd Anisiny do Francji i rozpoczęcie wspólnych treningów. W 1993 r. Peizerat oficjalnie rozpoczął współpracę z Anisiną, imienniczką jego byłej długoletniej partnerki sportowej. Marina chciała, aby Gwendal wyjechał z nią trenować do Rosji, jednak po sprzeciwie jego rodziny Marina zdecydowała się pozostać w Lyonie. Rozpoczęła również naukę języka francuskiego, a Gwendal starał się godzić treningi z kontynuowaniem edukacji. Pierwszy rok ich wspólnej jazdy był obfity we wzloty i upadki, para była blisko zerwania współpracy.[2] Ich trenerka Muriel Boucher-Zazoui przyznała, że byli przeciwieństwami pod względem charakterów, ale ich współpraca od początku wyglądała obiecująco.[3]

Od pierwszego sezonu 1993/94 Anisina i Peizerat szybko zaczęli odnosić sukcesy, a gdy Rosjanka otrzymała francuski paszport, stał się on dla pary przepustką umożliwiającą start w igrzyskach olimpijskich w 1998 r., gdyż Anisina otrzymała obywatelstwo zbyt późno, aby wziąć udział w Zimowych Igrzyskach Olimpijskich 1994.[4] Przez dziewięć kolejnych sezonów nie schodzili z podium Trophée Eric Bompard oraz zdobywali kolejne medale podczas innych zawodów z cyklu Grand Prix. W latach 1996–2001 zdobyli sześć tytułów mistrzowskich we Francji. Od 1997 r. regularnie stawali na podium mistrzostw Europy i świata. Na igrzyskach olimpijskich w 1998 r. w Nagano wywalczyli brązowy medal przegrywając jedynie z rosyjskimi duetami Oksana Griszczuk/Jewgienij Płatow oraz Anżelika Kryłowa/Oleg Owsiannikow.

Finał Grand Prix w 2001 r.

W 1999 r. obronili wicemistrzostwo na dwóch najważniejszych imprezach sezonu. W sezonie 1999/00 byli niepokonani, wywalczyli złoty medal na mistrzostwach świata i mistrzostwach Europy. Rok 2001 okazał się powrotem do srebrnych medali, ale kolejny sezon olimpijski należał już tylko do nich, gdyż przegrali jedynie podczas finału Grand Prix w Kitchener. Sezon olimpijski rozpoczęli od tytułu mistrzów Europy w Lozannie, następnie wzięli udział w swoich drugich igrzyskach olimpijskich w Salt Lake City. Tym razem byli najlepsi i wywalczyli tytuł mistrzów olimpijskich.[5] Byli pierwszą parą taneczną z Francji, która zdobyła mistrzostwo olimpijskie. Największym sukcesem w karierze zakończyli amatorską karierę i od tego momentu brali udział jedynie w rewiach łyżwiarskich. Ich znakiem rozpoznawczym podczas występów było podnoszenie, w którym to Marina podnosi Gwendala.

Po zakończeniu kariery[edytuj | edytuj kod]

Kilka lat po zakończeniu występów amatorskich Anisina i Peizerat brali udział w rewiach łyżwiarskich m.in. Stars on Ice.[6] Peizerat rozpoczął karierę trenerską i zajął się choreografią. W 2003 r. założył firmę konsultingową Soléus. Pracował również dla Eurosportu przeprowadzając wywiady ze sportowcami.[7] W 2010 r. Peizerat został wybrany radnym regionalnym na listę Partii Socjalistycznej w regionie Rodan-Alpy, a następnie został mianowany Radnym Delegatem ds. Sportu w Regionalnym Zarządzie kierowanym przez Jean-Jacka Queyranne'a.[8]

Osiągnięcia[edytuj | edytuj kod]

Z Mariną Anisiną[edytuj | edytuj kod]

Zawody 93–94 94–95 95–96 96–97 97–98 98–99 99–00 00–01 01–02
Międzynarodowe
Igrzyska olimpijskie 3 1
Mistrzostwa świata 10 6 4 5 2 2 1 2
Mistrzostwa Europy 12 5 4 4 3 2 1 2 1
GP Finał Grand Prix 3 3 2 1 2
GP Sparkassen Cup on Ice 1 2
GP NHK Trophy 5 3 1 2 1 1 1 1
GP Skate America 2 1
GP Skate Canada International 2 2 1
GP Trophée Lalique 3 1 2 1 2 1 1 1 1
Memoriał Ondreja Nepeli 1
Piruetten 5
Krajowe
Mistrzostwa Francji 2 2 1 1 1 1 1 1

Z Mariną Morel[edytuj | edytuj kod]

Zawody 88–89 89–90 90–91 91–92 92–93
Międzynarodowe
Mistrzostwa Europy 12
Grand Prix International de Paris 7 6
Piruetten 3
Międzynarodowe: Kategorie młodzieżowe
Mistrzostwa świata juniorów 3 4 2
Krajowe
Mistrzostwa Francji 3 2

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Joachim Ohnona: Gwendal Peizerat : Le patineur surprend en papa rockeur, avec Baby Rock (fr.). purepeople.com, 2014-03-31. [dostęp 2018-05-01].
  2. Anissina-Peizerat, un couple de glace (fr.). Le Point, 2002-03-01. [dostęp 2018-05-01].
  3. Martine Lecaudey: Anissina-Peizerat enfin au sommet (fr.). Ladepeche, 2000-04-01. [dostęp 2018-05-01].
  4. Amy Shipley: Off Ice, Anissina Keeps Her Cool (ang.). The Washington Post, 2002-08-11. [dostęp 2018-05-01].
  5. A memorable gold for Gwendal Peizerat and Marina Anissina (ang.). olympic.org. [dostęp 2018-05-01].
  6. Kathleen Bangs: Peizerat still 'Peaking' (ang.). Golden Skate, 2003-09-15. [dostęp 2018-05-01].
  7. Ask the stars with Gwendal Peizerat (ang.). Eurosport, 2006-01-16. [dostęp 2018-05-01].
  8. Marina Anissina et Gwendal Peizerat : télé-réalité, politique et patinage (fr.). linternaute.com, 2018-02-01. [dostęp 2018-05-01].