Necho II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Necho II
Ilustracja
Brązowa statuetka Necho I lub Necho II
władca starożytnego Egiptu
Okres

od 610 p.n.e.
do 595 p.n.e.

Poprzednik

Psametych I

Następca

Psametych II

Dane biograficzne
Dynastia

XXVI dynastia

Data śmierci

595 p.n.e.

Ojciec

Psametych I

Matka

Mehitenusechet

Dzieci

Psametych II

Necho IIfaraon z XXVI dynastii saickiej, władca Egiptu w latach 610–595 p.n.e.[1][a] Syn Psametycha I i królowej Mehitenusechet.

Polityka[edytuj | edytuj kod]

Zagraniczna[edytuj | edytuj kod]

Zdecydował się na udzielenie pomocy Aszur-uballitowi II, ostatniemu królowi Asyrii, za cenę Syrii, Fenicji i Judy. Musiał stłumić powstanie w Gazie. W czasie marszu na północ do Syrii, którą pragnął zająć przed Nabopolassarem, został zaatakowany przez króla Judy Jozjasza[2]. Pokonał go w bitwie pod Megiddo w 609 p.n.e., a królestwo Judy stało się lennem Egiptu[3]. Necho II zajął Syrię i połączył się z wojskami Aszur-uballita II pod Karkemisz. Babilończycy pod wodzą Nabuchodonozora II zaatakowali armię asyro-egipską w 605 p.n.e. Jak relacjonuje prorok Jeremiasz:

Usłyszały narody o twej hańbie, ziemia się napełniła twoim bolesnym wołaniem. Jeden wojownik potknął się o drugiego, obaj razem upadli.

Necho II po klęsce szybko wycofał się do Egiptu, na który najechał Nabuchodonozor II, pustosząc Deltę Nilu.

Z państwem Kusz utrzymywał poprawne stosunki, trzymając granicę na wysokości Elefantyny.

Wewnętrzna[edytuj | edytuj kod]

Kontynuował linię polityczną Psametycha:

  • Rozwijał greckie osadnictwo,
  • oparł siłę swej armii na greckich najemnikach,
  • przy pomocy podległych mu wcześniej miast fenickich wybudował potężna flotę,
    • operującą na Morzu Śródziemnym i Morzu Czerwonym,
    • w celach handlowych i wojennych,
  • lecz nie ukończył kanału mającego połączyć peluzyjską odnogę Nilu z Morzem Czerwonym.

Według Herodota (księga IV, 42) z rozkazu Necho II Fenicjanie około roku 600 p.n.e. opłynęli Afrykę:

Nekos, król Egiptu (...) wysłał Fenicjan na okrętach z tym poleceniem, ażeby w drodze powrotnej wpłynęli przez słupy Heraklesa na morze północne i tą drogą wrócili do Egiptu. Fenicjanie więc wyruszyli z Morza Czerwonego i płynęli przez morze południowe. Ilekroć nastawała jesień, lądowali i osiewali pola, do jakiejkolwiek w danym razie okolicy Libii [Afryki] dotarli, i oczekiwali tam żniw: a skoro zboże zżęli, płynęli dalej, tak że po upływie dwóch lat skręcili w trzecim roku przy słupach Heraklesa i przybyli do Egiptu. A opowiadali oni – co mnie nie wydaje się wiarygodne, może jednak komuś innemu – że podczas swej jazdy dokoła Libii mieli słońce po prawej stronie.

Wzmianka o Słońcu świadczy o prawdziwości tej relacji.

Tytulatura[edytuj | edytuj kod]

Królewski Protokół
serech lub Horusowe:
G5
S32
ib
trl.: siꜢ-ib[4][5]
nebti lub Należący do Obu Pań:
G16
Aa11P8
trl.: mꜢꜤ-ḫrw[4][5]
Złotego Horusa:
G8
nTrwmr
trl.: mry-nṯrw[4][5]
prenomen lub imię tronowe:
M23
X1
L2
X1
raF25mib
trl.: wḥm-ib-rꜤ[4][5] (Uhemibre[6])
tłum.: O Odnawiającej Się Woli, Re[7]
nomen lub imię rodowe:
G39N5
N35
E1
G43
trl.: n(y) kꜢw[4][5] (Nykau[6])

Oprócz wymienionych znane jest kilka odmiennych wariantów zapisu hieroglificznego niektórych imion Necho[8][5].

Uwagi[edytuj | edytuj kod]

  1. Podawane są również lata panowania 609–599. (Józef Wolski, Historia Powszechna Starożytność, Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2007, s. 90

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. Horst Klengel, Historia i kultura starożytnej syrii Państwowy Instytut Wydawniczy; Warszawa 1971
  2. 2Krl 23,29 w przekładach Biblii.
  3. 2Krn 36,3 w przekładach Biblii.
  4. a b c d e Ronald J. Leprohon, Denise M. Doxey, The great name: ancient Egyptian royal titulary, Atlanta: Society of Biblical Literatures, 2013 (Writings from the ancient world), s. 165, ISBN 978-1-58983-767-6.
  5. a b c d e f Peter Lundström, Necho II in hieroglyphics, Pharaoh.se [dostęp 2023-05-28] (ang.).
  6. a b Bogusław Kwiatkowski, Poczet faraonów. Życie. Legenda. Odkrycia, wyd. 2, Iskry, 2021, s. 792, ISBN 978-83-244-1042-2.
  7. Egipt Starożytny - XXVI Dynastia, www.narmer.pl [dostęp 2023-05-29].
  8. Jürgen von Beckerath, Handbuch der ägyptischen Königsnamen, München ägyptologische Studien, München: Deutscher Kunstverlag, 1984, s. 274-275, ISBN 978-3-422-00832-8 [dostęp 2023-05-27] (niem.).

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Horst Klengel, Historia i kultura starożytnej Syrii, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971
  • Józef Wolski, Historia Powszechna. Starożytność, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 2007
  • Iwaskiewicz Piotr, Łoś Wiesław, Stępień Marek, Władcy i wodzowie starożytności słownik, Wydawnictwo Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1998