Necho II

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Necho II
władca starożytnego Egiptu
Okres panowania od 610 p.n.e.
do 595 p.n.e.
Poprzednik Psametych I
Następca Psametych II
Dane biograficzne
Dynastia XXVI dynastia
Data śmierci 595 p.n.e.
Ojciec Psametych I
Matka Mehitenusechet
Dzieci Psametych II
Necho II

Necho II - faraon z XXVI dynastii saickiej - władca Egiptu w latach 610-595 p.n.e.[1][2] Syn Psametycha I i królowej Mehitenusechet.

Polityka[edytuj]

Zagraniczna[edytuj]

Zdecydował się na udzielenie pomocy Aszuruballitowi II, ostatniemu królowi Asyrii, za cenę Syrii, Fenicji i Judy. Musiał stłumić powstanie w Gazie. W czasie marszu na północ do Syrii, którą pragnął zająć przed Nabopolassarem, został zaatakowany przez króla Judy Jozjasza. Pokonał go pod Megiddo w 609 p.n.e., a królestwo jego stało się lennem Egiptu.[3] Necho II zajął Syrię i połączył się z wojskami Aszuruballita II pod Karkemisz. Babilończycy pod wodzą Nabuchodonozora II zaatakowali armię asyro-egipską w 605 p.n.e. Jak relacjonuje prorok Jeremiasz, Jr 46:12 BT, Usłyszały narody o twej hańbie, ziemia się napełniła twoim bolesnym wołaniem. Jeden wojownik potknął się o drugiego, obaj razem upadli. Necho II po klęsce szybko wycofał się do Egiptu, na który najechał Nabuchodonozor II, pustosząc Deltę Nilu.

Z państwem Kusz utrzymywał poprawne stosunki, trzymając granicę na wysokości Elefantyny.

Wewnętrzna[edytuj]

Kontynuował linię polityczną Psametyka:

  • Rozwijał greckie osadnictwo,
  • oparł siłę swej armii na greckich najemnikach,
  • przy pomocy podległych mu wcześniej miast fenickich wybudował potężna flotę,
    • operującą na Morzu Śródziemnym i Morzu Czerwonym,
    • w celach handlowych i wojennych,
  • lecz nie ukończył kanału mającego połączyć peluzyjską odnogę Nilu z Morzem Czerwonym.

Według Herodota z rozkazu Necho II Fenicjanie ok. r. 600 p.n.e. opłynęli Afrykę, relacja ta jest jednak kwestionowana.

Zobacz też[edytuj]

Przypisy

  1. Horst Klengel, Historia i kultura starożytnej syrii Państwowy Instytut Wydawniczy; Warszawa 1971
  2. Inne źródła podają lata panowania 609-599. Patrz:Józef Wolski, Historia Powszechna Starożytność Wyd Naukowe PWN Warszawa 2007 s.90
  3. Biblia, 2Krl 23:31 − 35 BP

Bibliografia[edytuj]

  1. Horst Klengel, Historia i kultura starożytnej syrii, Państwowy Instytut Wydawniczy, Warszawa 1971
  2. Józef Wolski, Historia Powszechna Starożytność, Wyd Naukowe PWN, Warszawa 2007
  3. Iwaskiewicz Piotr, Łoś Wiesław, Stępień Marek, Władcy i wodzowie starożytności słownik, Wyd Szkolne i Pedagogiczne, Warszawa 1998