Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1820 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1820 roku
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj wybory prezydenckie
Data przeprowadzenia 1 – 14 listopada 1820 (głosowanie powszechne)
Podstawa prawna Konstytucja Stanów Zjednoczonych
Głosowanie
poprzednie:
1816
następne:
1824
Portal Portal Stany Zjednoczone
Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1820 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów

Wybory prezydenckie w USA w 1820 roku – dziewiąte wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta ponownie wybrany został James Monroe, a wiceprezydentem został Daniel Tompkins. Były trzecimi i zarazem ostatnimi wyborami w historii (po elekcjach z 1789 i 1792 roku, obu wygranych przez George’a Washingtona), w których kandydat nie miał żadnej opozycji i łatwo wygrał wybory.

Kampania wyborcza[edytuj | edytuj kod]

Wybory prezydenckie w 1820 roku były wyborami, w których startowała tylko jedna formacja polityczna – Partia Demokratyczno-Republikańska[1]. O reelekcję ubiegał się prezydent James Monroe, który cieszył się dużym zaufaniem społecznym, pomimo kiepskiej sytuacji finansowej kraju[2]. Nominację wiceprezydencką otrzymał ponownie Daniel Tompkins[3]. Partia Federalistyczna całkowicie zniknęła ze sceny politycznej i nie wystawiła żadnego kandydata[1].

Kandydaci[edytuj | edytuj kod]

Demokratyczni Republikanie[edytuj | edytuj kod]

Federaliści[edytuj | edytuj kod]

Wyniki głosowania[edytuj | edytuj kod]

Głosowanie powszechne odbyło się w dniach 1 – 14 listopada 1820 roku i wzięło w nim udział ok. 110 tys. osób[4]. Monroe uzyskał w nim ok. 80,5% poparcia wobec 16% poparcia dla elektorów popierających federalistów[4]. Oprócz tego około 3500 głosów oddano na niezależnych elektorów popierających niezależnych kandydatów, m.in. DeWitta Clintona[4]. W głosowaniu Kolegium Elektorów (zatwierdzonym 14 lutego 1821[5]) James Monroe uzyskał 231 głosów przy 118 wymaganych[6]. W głosowaniu miał wziąć udział 235 elektorów, ale trzech z nich zmarło, więc zagłosowało 232[6]. Jedyny głos sprzeciwu wobec Monroe’a oddał William Plummer z New Hampshire, głosując na Johna Quincy Adamsa[2]. Był on zwolennikiem urzędującego prezydenta, ale nie chciał by ktokolwiek inny poza George’em Washingtonem dostąpił jednomyślnego wyboru[2]. W głosowaniu na wiceprezydenta zwyciężył Daniel Tompkins uzyskując 218 głosów[3]. Dalsze miejsca zajęli: Richard Stockton (8 głosów), Daniel Rodney (4 głosy), Robert Goodloe Harper i Richard Rush (po 1 głosie)[3].

Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów
Głosy Procent
James Monroe Demokratyczni Republikanie 87 343 80,5% 231
brak kandydata Federaliści 17 465 16% 0
DeWitt Clinton niezależny 1 893 1,8% 0
John Quincy Adams Demokratyczni Republikanie b.d. b.d. 1
Łącznie 232
Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów
Daniel Tompkins Demokratyczni Republikanie 218
Richard Stockton Federaliści 8
Daniel Rodney Federaliści 4
Robert Harper Federaliści 1
Richard Rush Federaliści 1
Łącznie 232

Przypisy[edytuj | edytuj kod]

  1. a b M. Jones: Historia USA. s. 125.
  2. a b c L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 136.
  3. a b c 1820 election (ang.). NARA. [dostęp 2017-05-10].
  4. a b c US President – National Vote (ang.). Our Campaign. [dostęp 2017-05-10].
  5. Presidential Election of 1820 (ang.). Biblioteka Kongresu. [dostęp 2017-05-10].
  6. a b Electoral College Box – 1820 (ang.). NARA. [dostęp 2017-05-10].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]