Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1852 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1852 roku
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj wybory prezydenckie
Data przeprowadzenia 2 listopada 1852 (głosowanie powszechne)
Podstawa prawna Konstytucja Stanów Zjednoczonych
Głosowanie
poprzednie:
1848
następne:
1856
Portal Portal Stany Zjednoczone
Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1852 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów

Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1852 roku – siedemnaste wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano Franklina Pierce’a, a wiceprezydentem został William R. King.

Kampania wyborcza[edytuj]

Wybory prezydenckie w 1852 roku odbywały się w cieniu, zawartego dwa lata wcześniej, kompromisu Missouri[1]. Partia Wigów nie zdecydowała się udzielić ponownego poparcia dla prezydenta Millarda Fillmore’a[1]. Zawdzięczając swoje dwa wcześniejsze sukcesy wyborcze (z 1840 i 1848 roku) wojskowym, udzielili poparcia kolejnemu bohaterowi wojny z Meksykiem – generałowi Winfieldowi Scottowi[2]. Kandydatura została zaakceptowana po długich dyskusjach i sporach wewnątrzpartyjnych[1]. Na początku czerwca 1852 roku Partia Demokratyczna zwołała konwencję wyborczą w Baltimore[3]. Początkowo o nominację ubiegali się m.in.: Stephen A. Douglas, Sam Houston, James Buchanan, Lewis Cass, William Marcy i Joseph Lane[3]. Ponieważ przez długi czas żaden kandydat nie mógł uzyskać wymaganej większości 2/3 głosów, zaczęto szukać kandydatów kompromisowych[3]. W 35. głosowaniu zgłoszono Franklina Pierce’a, który w 49. głosowaniu uzyskał 283, spośród 289 głosów delegatów[3]. Nominację wiceprezydencką uzyskał William King[3]. Pierce nie prowadził kampanii wyborczej, pozostawiając to swojej partii[3]. Partia Wolnej Ziemi wysunęła kandydaturę Johna Hale’a[2]. Większość wyborców wigów z południa kraju odwróciła się od kandydatury Winfielda Scotta, z racji jego poglądów na temat niewolnictwa[1]. Przypieczętowało to klęskę Partii Wigów, która zniknęła ze sceny politycznej[1]. Zawarcie kompromisu Missouri, uspokoiło nieco nastroje w społeczeństwie, co przyłożyło się także na słabszy wynik Partii Wolnej Ziemi – zdobyli o połowę głosów mniej, niż w 1848 roku[1].

Kandydaci[edytuj]

Partia Demokratyczna[edytuj]

Partia Wigów[edytuj]

Partia Wolnej Ziemi[edytuj]

Wyniki głosowania[edytuj]

Głosowanie powszechne odbyło się 2 listopada 1852 roku i wzięło w nim udział ok. 3,1 mln osób[4]. Pierce uzyskał 50,8% poparcia, wobec 43,9% dla Scotta i 4,9% Hale’a[4]. Ponadto oddano nieco ponad 12000 głosów na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów, m.in.: Daniela Webstera czy Jacoba Brooma[4]. Frekwencja wyniosła 69,6%[5]. W głosowaniu Kolegium Elektorów (zatwierdzonym 9 lutego 1853[6]) Pierce uzyskał 254 głosy, przy wymaganej większości 149 głosów[7]. Na Scotta zagłosowało 42 elektorów[7]. W głosowaniu na wiceprezydenta zwyciężył William King, uzyskując 254 głosy, wobec 42 dla Williama Grahama[7].

Franklin Pierce został zaprzysiężony 4 marca 1853 roku[3].

Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów
Głosy Procent
Franklin Pierce Demokraci 1 607 510 50,8% 254
Winfield Scott Wigowie 1 386 942 43,9% 42
John Hale Freesoilerzy 155 210 4,9%
Łącznie 296
Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów
William R. King Demokraci 254
William Graham Wigowie 42
Łącznie 296

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d e f M. Jones: Historia USA. s. 228.
  2. a b A. Bartnicki: Historia Stanów Zjednoczonych Ameryki. s. 12.
  3. a b c d e f g L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 275.
  4. a b c US President – National Vote (ang.). Our Campaign. [dostęp 2017-05-23].
  5. Election of 1852 (ang.). CountingTheVotes. [dostęp 2017-05-23].
  6. Presidential Election of 1852 (ang.). Biblioteka Kongresu. [dostęp 2017-05-23].
  7. a b c Electoral College Box – 1852 (ang.). NARA. [dostęp 2017-05-23].

Bibliografia[edytuj]