Superdelegat

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj

Superdelegat - w Stanach Zjednoczonych jest to delegat wyznaczony na Konwent Narodowy Partii Demokratycznej lub Partii Republikańskiej w celu oddania głosu na kandydata w prawyborach. W przeciwieństwie do zwykłych delegatów, nie jest wybierany w wyborach powszechnych, a jego status wynika ze stanowiska pełnionego w danej chwili lub w przeszłości (na przykład byli prezydenci i wiceprezydenci).[1][2][3]

Chociaż pierwotnie określenie superdelegat było używane tylko w stosunku do delegatów Partii Demokratycznej, obecnie używa się go także w stosunku do Partii Republikańskiej, chociaż nigdy nie było oficjalnie używane przez jakąkolwiek partię.[4][5]

Partia Demokratyczna[edytuj]

Superdelegaci stanowią około 15% wszystkich delegatów.[5] W regulaminie Partii Demokratycznej określani jako unpledged delegates (delegaci niezwiązani, nieprzypisani lub niezobowiązani). Wśród nich są ważniejsi przywódcy partyjni, demokraci dawniej pełniący ważne urzędy (na przykład byli prezydenci i byli wiceprezydenci), członkowie Komitetu Krajowego Partii Demokratycznej, gubernatorowie, senatorowie i członkowie Izby Reprezentantów. W przeciwieństwie do zwykłych delegatów nie są oni zobowiązani zadeklarować swoich preferencji przed uzyskaniem nominacji i mogą zmienić swoje poparcie w każdej chwili, choć w praktyce także zwykli delegaci nie muszą głosować zgodnie z wcześniejszymi deklaracjami.[6]

Krytyka[edytuj]

Sposób funkcjonowania superdelegatów Partii Demokratycznej jest często obiektem krytyki zarówno ze strony Republikanów, jak i samych Demokratów. Wielu uważa, że jest on niedemokratyczny. Do krytyków funkcji superdelegatów w Partii Demokratycznej należą między innymi liberalna komentatorka polityczna Sally Kohn[7] oraz konserwatywny bloger Jim Geraghty[8]. Sama przewodnicząca Komitetu Krajowego Partii Demokratycznej w 2016 roku, Debbie Wasserman Schultz, przyznała w wywiadzie dla CNN, że funkcja superdelegatów istnieje tak naprawdę tylko po to by mieć pewność, że przywódcy partyjni i wybrani urzędnicy nie będą musieli konkurować z oddolnymi aktywistami.[9] Z drugiej strony badanie przeprowadzone w 1988 roku wykazało, że z reguły superdelegaci proporcjonalnie nie różnią się poglądami od zwykłych delegatów, ale są bardziej skłonni do popierania doświadczonych polityków.[10]

Partia Republikańska[edytuj]

Superdelegaci Partii Republikańskiej stanowią około 7% wszystkich delegatów. Na każdy stan przypada trzech superdelegatów - stanowy przywódca partyjny i dwóch członków Komitetu Krajowego. Zgodnie z regulaminem Partii Republikańskiej, superdelegaci muszą zagłosować na zwycięzcę w prawyborach w swoim stanie.[5][11][12]

Linki zewnętrzne[edytuj]

Przypisy

  1. What is a superdelegate?, CBS News [dostęp 2016-02-28].
  2. What Is a Superdelegate?, Fortune [dostęp 2016-02-28].
  3. Joanna Klonsky, Backgrounder: The Role of Delegates in the U.S. Presidential Nominating Process, „The New York Times”, 4 lutego 2008, ISSN 0362-4331 [dostęp 2016-02-28].
  4. Liz Olson, Superdelegates, www.infoplease.com [dostęp 2016-02-28].
  5. a b c Does The GOP Have Superdelegates? The Republican Party's Nomination Rules Are Different This Year, www.bustle.com [dostęp 2016-02-28].
  6. Debbie Wasserman Schultz, Delegate selection rules for the 2016 democratic national convention, DemRulz (ang.).
  7. Sally Kohn, Democratic Party superdelegates are undemocratic (opinion), CNN [dostęp 2016-02-28] (ang.).
  8. No Party With 'Superdelegates' Gets to Lecture Me About Disenfranchisement, National Review Online [dostęp 2016-02-28].
  9. Ben Norton, Un-Democratic Party: DNC Chair Says Superdelegates Ensure Elites Don't Have to Run 'Against Grassroots Activists', „AlterNet”, 18 lutego 2016 [dostęp 2016-02-28].
  10. Richard Herrerra, Are „Superdelegates” Super?, „Political Behavior”, 16 (1), marzec 1994, s. 79-92.
  11. Can GOP 'superdelegates' stop Trump?, Washington Examiner [dostęp 2016-02-28].
  12. Reince Priebus, Susie Hudson, Call of the 2016 Republican National Convention (ang.).