Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1924 roku

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1924 roku
Państwo  Stany Zjednoczone
Rodzaj wybory prezydenckie
Data przeprowadzenia 4 listopada 1924 (głosowanie powszechne)
Podstawa prawna Konstytucja Stanów Zjednoczonych
Głosowanie
poprzednie:
1920
następne:
1928
Portal Portal Stany Zjednoczone
Mapa wyborcza Stanów Zjednoczonych w 1924 roku. Liczba na mapie określa liczbę przedstawicieli stanu w Kolegium Elektorów

Wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych w 1924 roku – trzydzieste piąte wybory prezydenckie w historii Stanów Zjednoczonych. Na urząd prezydenta wybrano Calvina Coolidge’a, a wiceprezydentem został Charles Gates Dawes.

Kampania wyborcza[edytuj]

Ponieważ Calvin Coolidge został prezydentem w 1923 roku w wyniku sukcesji po zmarłym Warrenie Hardngu, stał się on naturalnym kandydatem Partii Republikańskiej[1]. Bossowie partyjni obawiali się utraty władzy, z powodu wyjścia na jaw nadużyć w administracji Hardinga, dlatego postanowili poprzeć Coolidge’a, który nie był uwikłany w żaden skandal[2]. Konwencja odbyła się w Cleveland w dniach 10-12 czerwca 1924, gdzie urzędujący prezydent otrzymał nominację w pierwszym głosowaniu[2]. Kandydatem na wiceprezydenta został początkowo Frank Orren Lowden, lecz wobec jego odmowy, ostatecznie nominowano Charlesa Dawesa[2]. Delegaci Partii Demokratycznej zebrali się w Nowym Jorku, obradując z przerwami od 24 czerwca do 9 lipca[3]. Byli głęboko podzieleni ze względu na kwestię prohibicji, działalności Ku Klux Klanu i imigrantami[1]. Była to najdłuższa konwencja w historii amerykańskiej polityki, gdzie na początku było aż sześćdziesięciu potencjalnych kandydatów[3]. W 103. głosowaniu wymaganą większość uzyskał John William Davis[1]. W wyniku połączenia sił politycznych, progresywistów, socjalistów, związkowców i farmerów z Zachodu powstała Partia Postępu, której kandydatem został Robert La Follette[1]. Jego program opierał się głównie na upaństwowieniu kolejnictwa, walce z monopolami, obniżeniu taryf celnych i pomocy socjalnej dla rolników[4]. Demokraci atakowali obóz władzy za nadużycia w administracji publicznej, natomiast republikanie nie wdawali się z rywalami w utarczki słowne[3]. Wysoka koniunktura ułatwiła zwycięstwo Coolidge’a[3].

Kandydaci[edytuj]

Partia Demokratyczna[edytuj]

Partia Postępowa[edytuj]

Partia Republikańska[edytuj]

Wyniki głosowania[edytuj]

Głosowanie powszechne odbyło się 4 listopada 1924[5]. Coolidge uzyskał 54% poparcia, wobec 28,8% dla Davisa i 16,6% dla La Follette’a[5]. Ponadto, niecałe 160 000 głosów oddano na niezależnych elektorów, głosujących na innych kandydatów[5]. Frekwencja wyniosła 48,9%[6]. W głosowaniu Kolegium Elektorów Coolidge uzyskał 382 głosy, przy wymaganej większości 266 głosów[7]. Na Coxa zagłosowało 136 elektorów, a na La Follette’a – 13[7]. W głosowaniu wiceprezydenckim zwyciężył Dawes, uzyskując 382 głosy, wobec 136 dla Bryana i 13 dla Wheelera[7].

Calvin Coolidge został zaprzysiężony 4 marca 1925[3]

Kandydat na prezydenta Partia Głosowanie powszechne Kolegium Elektorów
Głosy Procent
Calvin Coolidge Republikanie 15 719 921 54% 382
John Davis Demokraci 8 386 704 28,8% 136
Robert La Follette Postępowcy 4 832 532 16,6% 13
Łącznie 531
Kandydat na wiceprezydenta Partia Kolegium Elektorów
Charles Dawes Republikanie 382
Charles Bryan Demokraci 136
Burton Wheeler Postępowcy 13
Łącznie 531

Przypisy[edytuj]

  1. a b c d M. Jones: Historia USA. s. 502.
  2. a b c L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 629.
  3. a b c d e L. Pastusiak: Prezydenci Stanów Zjednoczonych Ameryki Północnej. s. 630.
  4. M. Jones: Historia USA. s. 503.
  5. a b c US President – National Vote (ang.). Our Campaign. [dostęp 2017-10-16].
  6. Election of 1924 (ang.). CountingTheVotes. [dostęp 2017-10-16].
  7. a b c Electoral College Box – 1924 (ang.). NARA. [dostęp 2017-10-16].

Bibliografia[edytuj]