Andrij Szewczenko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andrij Szewczenko
Андрій Шевченко
Andriy Shevchenko Dynamo.jpg
Imię i nazwisko Andrij Mykołajowycz Szewczenko
Data i miejsce
urodzenia
29 września 1976
Dwirkiwszczyna, obwód kijowski, Ukraińska SRR 
Pseudonim Szewa (Sheva)
Pozycja napastnik
Wzrost 183 cm
Masa ciała 73 kg
Kariera juniorska
1986–1994 Dynamo Kijów
Kariera seniorska
Lata Klub M (G)
1994–1999
1999–2006
2006–2009
2008–2009
2009–2012
Dynamo Kijów
A.C. Milan
Chelsea
A.C. Milan (wyp.)
Dynamo Kijów
RAZEM
117 (60)
208 (127)
48 (9)
18 (2)
55 (23)
446 (221)
Reprezentacja narodowa
Lata Reprezentacja
1994–1995
1994–1995
1995–2012
 Ukraina U-18
 Ukraina U-21
 Ukraina
8 (5)
7 (6)
111 (48)

Andrij Mykołajowycz Szewczenko, ukr. Андрій Миколайович Шевченко (ur. 29 września 1976 roku we wsi Dwirkiwszczyna, w obwodzie kijowskim, Ukraińska SRR) – były ukraiński piłkarz, grający na pozycji napastnika, były reprezentant Ukrainy.

Bohater Ukrainy, pierwszy Ukrainiec, który zdobył Ligę Mistrzów w 2003, zdobywca Złotej Piłki w 2004, rekordzista pod względem liczby występów i liczby strzelonych bramek w reprezentacji Ukrainy.

Kariera piłkarska[edytuj | edytuj kod]

Kariera klubowa[edytuj | edytuj kod]

Gdy miał dziewięć lat, został dostrzeżony przez łowcę talentów Dynama Kijów i od tamtej pory związany był z tym klubem zwanym „chlubą Ukrainy”.

Urodził się na wsi, a w 1976 wraz z rodzicami przyjechali do Kijowa, gdzie w jednym z podwórkowych turniejów jego grę zauważył Ołeksandr Szpakow. On zaprosił go do Szkoły Piłkarskiej Dynama, przekonując rodziców, którzy planowali jego karierę wojskową[1]. W wieku szesnastu lat Andrij został włączony do pierwszej drużyny Dynama, a dwa lata później zadebiutował w dorosłej reprezentacji Ukrainy. Pierwszy gol zdobył 1 grudnia 1994 w wygranym meczu 4:2 z Dniprem[2]. Już wtedy był znany w całym swoim kraju. W Europie głośno zrobiło się o nim po meczu Ligi Mistrzów FC BarcelonaDynamo Kijów, rozgrywanego na stadionie Camp Nou, kiedy to w pierwszej połowie spotkania młody Szewa ustrzelił klasycznego hat-tricka, a Dynamo wygrało 4:0. Natychmiast w kolejce po niego ustawiło się wiele europejskich potęg na czele z takimi klubami jak Manchester United, AC Milan, AC Parma, Lazio Rzym, Real Madryt czy FC Barcelona[3]. Najkorzystniejszą ofertę złożył włoski Milan proponując za młodego Ukraińca 35 mln dolarów. Gdyby do tego transferu doszło, Szewczenko stałby się najdroższym piłkarzem na świecie. Działacze Dynama stawali jednak na głowie, aby zatrzymać swoją gwiazdę. Andrij dostał w posiadanie willę, Mercedesa a także gażę w wysokości 100 tys. dolarów rocznie.

A.C. Milan ostatecznie jednak dogadał się z szefami Dynama i udało im się sfinalizować transfer, którego suma opiewała na 26 mln dolarów. Andrij w pierwszym sezonie z 24 golami został królem strzelców Serie A. Także w kolejnych latach był czołową postacią Milanu. Jednak w tamtym okresie zespół z obiektu San Siro nie odniósł żadnego triumfu na arenie międzynarodowej. Podobnie było w reprezentacji Ukrainy, z którą nie zdołał awansować na mistrzostwa świata i Europy.

Upragniony puchar Ligi Mistrzów Szewa zdobył w sezonie 2002/2003, kiedy to Milan w finale tych rozgrywek pokonał inną włoską drużynę – Juventus, a Szewczenko wykorzystał decydującego karnego. W 2005 z Ukraińcem w składzie Milan znów dotarł do finału, jednak tym razem nie sprostał angielskiemu Liverpool F.C. Decydującej jedenastki nie wykorzystał właśnie Szewczenko, którego strzał z „wapna” zdołał obronić Jerzy Dudek. Podczas swojej kilkuletniej przygody we Włoszech, Szewa osiągnął kilka sukcesów z Milanem także na niwie krajowej. Dwukrotnie zostawał także najlepszym strzelcem Serie A, a tygodnik „France Football” przyznał mu w 2004 Złotą Piłkę.

W 2006 odszedł z Milanu do Chelsea z powodów rodzinnych za 30 mln funtów. Strzelił bramkę w meczu 1/8 Finału Ligi Mistrzów z FC Porto.

W 2008 roku, po bardzo słabym sezonie w zespole The Blues (zaledwie czwarty napastnik, na dodatek nękany kontuzjami), wrócił do klubu, w którym odnosił największe sukcesy – Milanu. We włoskiej drużynie Szewczenko wystąpił w 18. ligowych meczach w których nie strzelił żadnego gola. Latem 2009 roku powrócił do The Blues. 29 sierpnia 2009 po 10 latach znów został graczem Dynama Kijów, podpisując dwuletni kontrakt[4].

Jest drugim najlepszym strzelcem w historii klubu A.C. Milan. Zdobył dla włoskiego klubu łącznie 175 bramek, wyprzedzając takie sławy światowej piłki, jak Gianni Rivera, Marco van Basten, czy José Altafini. Ustępuje jedynie słynnemu Szwedowi Gunnarowi Nordahlowi[5].

Jest czwartym najlepszym strzelcem w historii Ligi Mistrzów (56 bramek). Wyprzedza w tej klasyfikacji takich piłkarzy, jak Thierry Henry, Alessandro Del Piero, czy Rivaldo. Ustępuje natomiast tylko Raúlowi, Filippo Inzaghiemu i Ruudowi van Nistelrooyowi[6].

Kariera reprezentacyjna[edytuj | edytuj kod]

25 marca 1995 debiutował w reprezentacji Ukrainy w spotkaniu eliminacyjnym do Euro-96 z Chorwacją przegranym 0:4. Wszedł na boisko w 76 minucie. Łącznie w „Zbirnij” zagrał ponad 100 razy i strzelił 48 goli (rekord).

Na Mistrzostwach Świata w Niemczech zdobył 2 bramki, a z reprezentacją Ukrainy dotarł do ćwierćfinału. W ćwierćfinale przegrali z przyszłymi mistrzami świata Włochami 0:3 i skończyli debiut w Mistrzostwach świata.

Na Euro 2012 w pierwszym meczu ze Szwecją wygranym 2:1 zdobył dwie bramki. Zagrał także w meczach z Francją i Anglią. Po odpadnięciu Ukrainy z turnieju ogłosił koniec swojej kariery w reprezentacji.

Koniec kariery[edytuj | edytuj kod]

28 lipca 2012 ogłosił zakończenie piłkarskiej kariery. Decyzję umotywował zaangażowaniem w politykę. Wstąpił do partii Ukraina – Naprzód! i z jej ramienia wystartował w wyborach parlamentarnych jesienią 2012 roku. Jednak jego ugrupowanie nie weszło do Rady Najwyższej. Potem jego nazwisko pojawiło się w kontekście następcy Olega Błochina na stanowisku selekcjonera reprezentacji Ukrainy. Szewczenko odrzucił propozycję objęcia funkcji selekcjonera drużyny narodowej argumentując zbyt młodym wiekiem.

Statystyki[edytuj | edytuj kod]

Stan na 19 czerwca 2012.

Klub Sezon Mistrzostwa Puchar Europuchary Razem za klub Reprezentacja
Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki Mecze Bramki
 Ukraina
Dynamo Kijów 1994-95 17 1 4 1 2 1 23 3 2 -
1995-96 31 16 5 1 2 2 38 19 2 1
1996-97 20 6 0 0 0 0 20 6 6 2
1997-98 23 19 8 8 10 6 41 33 4 3
1998-99 26 18 4 5 14 10 44 33 8 -
 Włochy
A.C. Milan 1999-00 32 24 5 4 6 1 43 29 7 3
2000-01 34 24 3 1 14 9 51 34 7 5
2001-02 29 14 3 0 6 3 38 17 6 5
2002-03 24 5 4 1 11 4 39 10 6 2
2003-04 32 24 2 0 11 5 45 29 4 1
2004-05 29 17 1 3 10 6 40 26 8 5
2005-06 28 19 0 0 12 9 40 28 9 4
 Anglia
Chelsea F.C. 2006-07 30 4 11 7 10 3 51 14 4 2
2007-08 17 5 3 2 4 1 24 8 8 4
 Włochy
A.C. Milan 2008-09 18 0 1 1 7 1 26 2 6 4
 Anglia
Chelsea F.C. 2009-10 1 0 0 0 0 0 1 0
 Ukraina
Dynamo Kijów 2009-10 21 7 2 0 6 1 29 8 7 2
2010-11 18 10 2 1 12 5 32 16 5 1
2011-12 14 6 1 0 5 0 20 6 3 2
Dynamo Kijów 170 83 26 16 51 25 247 124
A.C. Milan 226 127 19 10 77 38 322 175
Chelsea F.C. 48 9 14 9 14 4 75 22
Łącznie 403 201 56 34 125 62 583 297 111 48

Sukcesy i odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy klubowe[edytuj | edytuj kod]

Dynamo Kijów

Milan

Chelsea

Sukcesy reprezentacyjne[edytuj | edytuj kod]

Sukcesy indywidualne[edytuj | edytuj kod]

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Золотой мяч Александра Шпакова
  2. Carpe diem. Андрей Шевченко забил сотый гол за "Динамо"
  3. Андрей Шевченко - 25 Ноября 2008 - Интересные статьи про футбол - Футбол.Новости футбола России и Европы
  4. Andriy Shevchenko leaves Chelsea to return to Dynamo Kyiv
  5. ACMilan.PL
  6. Europejskie Puchary: Klasyfikacja strzelców wszech czasów
  7. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 897/2005 - Офiцiйне представництво Президента України
  8. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 849/2006 - Офiцiйне представництво Президента України
  9. Андрій Шевченко став першим заслуженим майстром спорту в незалежній Україні | Хрещатик - Київська мунiципальна газета
  10. Про відзначення нагородами України працівників фізичної культури і спорту | від 15 жовтня 1999 року N 1338/99
  11. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 478/2003 - Офiцiйне представництво Президента України
  12. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 1591/2004 - Офiцiйне представництво Президента України
  13. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 697/2006 - Офiцiйне представництво Президента України
  14. УКАЗ ПРЕЗИДЕНТА УКРАЇНИ № 435/2012 Про відзначення державними нагородами України (ukr.). president.gov.ua. [dostęp 2012-08-03].

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]

Wikimedia Commons