Andriej Gromyko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Andriej Andriejewicz Gromyko
Андрей Андреевич Громыко
Andrej Gromyko 1967.png
Data i miejsce urodzenia 18 lipca 1909
Staryja Hramyki
Data i miejsce śmierci 2 lipca 1989
Moskwa
Przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Okres urzędowania od 2 października 1985
do 1 października 1988
Poprzednik Wasilij Kuzniecow
Następca Michaił Gorbaczow
Minister spraw zagranicznych ZSRR
Przynależność polityczna Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego
Okres urzędowania od 14 lutego 1957
do 2 lipca 1985
Poprzednik Dymitr Szepiłow
Następca Eduard Szewardnadze
Odznaczenia
Złoty Medal "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej (ZSRR) Złoty Medal "Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej (ZSRR) Nagroda Leninowska (ZSRR) Nagroda Państwowa ZSRR
Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Lenina Order Czerwonego Sztandaru Pracy Order "Znak Honoru" Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Andriej Andriejewicz Gromyko, ros. Андрей Андреевич Громыко biał. Андрэй Андрэевіч Грамыка - Andrej Andrejewicz Hramyka (ur. 18 lipca 1909 we wsi Staryja Hramyki, Białoruś, zm. 2 lipca 1989 w Moskwie) – radziecki polityk, ekonomista.

Należał od 1931 do WKP(b), następnie do KPZR. Od 1939 pracował w korpusie dyplomatycznym ZSRR. W latach 1943–1946 był ambasadorem ZSRR w Stanach Zjednoczonych i na Kubie. W latach 1946–1949 był wiceministrem spraw zagranicznych ZSRR i jednocześnie (do 1948) jej przedstawicielem w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. W latach 1952–1953 był ambasadorem ZSRR w Wielkiej Brytanii. Od roku 1957 aż do 1985 był długoletnim szefem dyplomacji ZSRR. Od 1973 do 1988, gdy przeszedł na polityczną emeryturę, był członkiem Biura Politycznego KPZR. Równocześnie w latach 1985–1988 był przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej ZSRR (formalnie głową państwa).

Z lat sprawowania funkcji szefa dyplomacji ZSRR na Zachodzie przywarł do niego przydomek Mister Niet (pan "nie"), gdyż jego praca wiązała się ze stosowaniem polityki pozorowanych negocjacji rozbrojeniowych, polegających głównie na ciągłym mówieniu "nie" na wszystkie propozycje dyplomatów zachodnich i jednoczesnej propagandzie przedstawiającej ZSRR jako kraj skłonny do kompromisów.

Jako członek Biura Politycznego popierał wybór Michaiła Gorbaczowa na I sekretarza KPZR, a później jako jedyny działacz KPZR "starego pokolenia" popierał aktywnie jego reformy.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]