Andriej Gromyko
| Andriej Andriejewicz Gromyko Андрей Андреевич Громыко |
|
| Data i miejsce urodzenia | 18 lipca 1909 Staryja Hramyki |
| Data i miejsce śmierci | 2 lipca 1989 Moskwa |
| Przewodniczący Prezydium Rady Najwyższej ZSRR | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego |
| Okres urzędowania | od 2 października 1985 do 1 października 1988 |
| Poprzednik | Wasilij Kuzniecow |
| Następca | Michaił Gorbaczow |
| Minister spraw zagranicznych ZSRR | |
| Przynależność polityczna | Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego |
| Okres urzędowania | od 14 lutego 1957 do 2 lipca 1985 |
| Poprzednik | Dymitr Szepiłow |
| Następca | Eduard Szewardnadze |
| Odznaczenia | |
Andriej Andriejewicz Gromyko, biał. Андрэй Андрэевіч Грамыка, ros. Андрей Андреевич Громыко (ur. 18 lipca 1909 we wsi Staryja Hramyki, Białoruś, zm. 2 lipca 1989 w Moskwie) – radziecki polityk, ekonomista.
Należał od 1931 do WKP(b), następnie do KPZR. Od 1939 pracował w korpusie dyplomatycznym ZSRR. W latach 1943–1946 był ambasadorem ZSRR w Stanach Zjednoczonych. W latach 1946–1949 był wiceministrem spraw zagranicznych ZSRR i jednocześnie (do 1948) jej przedstawicielem w Radzie Bezpieczeństwa ONZ. W latach 1952–1953 był ambasadorem ZSRR w Wielkiej Brytanii. Od roku 1957 aż do 1985 był długoletnim szefem dyplomacji ZSRR. Od 1973 do 1988, gdy przeszedł na polityczną emeryturę, był członkiem Biura Politycznego KPZR. Równocześnie w latach 1985–1988 był przewodniczącym Prezydium Rady Najwyższej ZSRR (formalnie głową państwa).
Z lat sprawowania funkcji szefa dyplomacji ZSRR na zachodzie przywarł do niego przydomek Mister Niet (pan "nie"), gdyż jego praca wiązała się ze stosowaniem polityki pozorowanych negocjacji rozbrojeniowych, polegających głównie na ciągłym mówieniu "nie" na wszystkie propozycje dyplomatów zachodnich i jednoczesnej propagandzie przedstawiającej ZSRR jako kraj skłonny do kompromisów.
Jako członek Biura Politycznego popierał wybór Michaiła Gorbaczowa na I sekretarza KPZR, a później jako jedyny działacz KPZR "starego pokolenia" popierał aktywnie jego reformy.
Odznaczenia [edytuj]
- Złoty Medal '"Sierp i Młot" Bohatera Pracy Socjalistycznej (ZSRR) – dwukrotnie (17 lipca 1969, 17 lipca 1979)
- Order Lenina– pięciokrotnie (ZSRR)
- Order Czerwonego Sztandaru Pracy (ZSRR)
- Order "Znak Honoru" (ZSRR)
- Nagroda Leninowska (1982)
- Nagroda Państwowa ZSRR (1984)
- Krzyż Wielki Orderu Słońca Peru (Peru)
Bibliografia [edytuj]
- (ros.) Wielka Encyklopedia Radziecka, t. 7, s. 349, Moskwa 1969–1978
- Громыко Андрей Андреевич – Герои страны (ros.)
|
|||||||
|
|||||||
- Bohaterowie Pracy Socjalistycznej
- Deputowani do Rady Najwyższej ZSRR
- Laureaci Nagrody Leninowskiej
- Laureaci Nagrody Państwowej ZSRR
- Ludzie zimnej wojny
- Odznaczeni Orderem "Znak Honoru"
- Odznaczeni Orderem Czerwonego Sztandaru Pracy
- Odznaczeni Orderem Lenina
- Odznaczeni Orderem Słońca Peru
- Politycy KPZR
- Radzieccy dyplomaci
- Rosyjscy komuniści
- Ministrowie spraw zagranicznych RFSRR i ZSRR
- Urodzeni w 1909
- Zmarli w 1989