Grażyna Gęsicka

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Grażyna Gęsicka
Gesicka Grazyna 066.JPG
Grażyna Gęsicka (2009)
Data i miejsce urodzenia 13 grudnia 1951
Warszawa
Data i miejsce śmierci 10 kwietnia 2010
Smoleńsk
Minister rozwoju regionalnego
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 7 września 2007
i ponownie od 11 września 2007 do 16 listopada 2007
Następca Elżbieta Bieńkowska
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 6 stycznia 2010
do 10 kwietnia 2010
Poprzednik Przemysław Gosiewski
Następca Marek Kuchciński (p.o.)
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Grób Grażyny Gęsickiej na Powązkach (2011)

Grażyna Gęsicka z domu Dusyn (ur. 13 grudnia 1951 w Warszawie, zm. 10 kwietnia 2010 w Smoleńsku) – polska socjolog i polityk, minister rozwoju regionalnego w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, posłanka na Sejm VI kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Córka Jana i Adeli Dusynów. Jej mężem był Janusz Gęsicki, mieli córkę Klarę[1]. Mieszkała w Warszawie, a następnie niedaleko Słubic koło Płocka[2].

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

W 1974 ukończyła studia w Instytucie Socjologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 1985 uzyskała stopień doktora nauk humanistycznych w dziedzinie socjologii[3].

Pracowała jako adiunkt w Instytucie Socjologii UW (1985–1993). Była członkinią Polskiego Towarzystwa Socjologicznego oraz członkinią Association Internationale des Sociologues de Langue Française. Była autorką i współautorką książek oraz około 30 artykułów w polskich i zagranicznych czasopismach naukowych. Opublikowała m.in. Regionalne fundusze inwestycyjne (1997), Partnerstwo w rozwoju lokalnym (1996).

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 1980 wstąpiła do "Solidarności", była współzałożycielką struktur związku w Instytucie Socjologii UW. W 1981 wykładała we Wszechnicy Robotniczej Solidarności. Po wprowadzeniu stanu wojennego zajmowała się organizacją i wykładami w niejawnej Wszechnicy Robotniczej Regionu Mazowsze NSZZ "S". Od 1983 inwigilowana przez funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa.

W 1989 uczestniczyła w obradach Okrągłego Stołu w podzespole ds. górnictwa. W latach 1989–1991 była koordynatorką naukową Ośrodka Badań Związkowych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze.

W latach 1990–1997 doradzała i wykonywała ekspertyzy z zakresu problematyki rozwoju lokalnego i regionalnego na rzecz m.in. Komisji Europejskiej, Banku Światowego, rządu, Sejmu RP, władz lokalnych i regionalnych. Od września do grudnia 1991 była doradcą ministra pracy i polityki socjalnej.

W latach 1993–1994 uczestniczyła w grupie ekspertów ds. Europy Środkowej i Wschodniej w programie LEDA (Local Employment Development Action) Komisji Europejskiej. W 1995 była stałym doradcą w nadzwyczajnej Komisji Sejmowej ds. zasad polityki regionalnej państwa. W latach 1995–1996 zajmowała stanowisko zastępcy kierownika programu Phare "Inicjatywy lokalne na rzecz rozwoju społeczno-ekonomicznego". Pracowała jako zastępczyni dyrektora generalnego w Polskiej Fundacji Promocji i Rozwoju Małych i Średnich Przedsiębiorstw (1996-1998).

Od 1998 do 2001 była podsekretarzem stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej. Była odpowiedzialna za programy wspierające zatrudnienie, finansowane ze źródeł zagranicznych (Phare, Bank Światowy), sprawy bezpieczeństwa i higieny pracy oraz za wdrożenie w Polsce Europejskiego Funduszu Społecznego. W sierpniu 2001 została wiceprezesem Polskiej Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości.

W kampanii wyborczej w 2005 doradzała Platformie Obywatelskiej, reprezentowała PO w negocjacjach koalicyjnych z PiS w ramach zespołu zajmującego się wykorzystaniem funduszy UE.

31 października 2005 została ministrem rozwoju regionalnego w rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. 14 lipca 2006 objęła to stanowisko w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 została odwołana z urzędu ministra rozwoju regionalnego z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego. 11 września tego samego roku ponownie powołana na urząd ministra.

W wyborach parlamentarnych w 2007 uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu rzeszowskim i otrzymując 28 982 głosy. 6 stycznia 2010 objęła stanowisko przewodniczącego Klubu Parlamentarnego PiS[4].

Zginęła w katastrofie polskiego samolotu Tu-154M w Smoleńsku 10 kwietnia 2010[5]. 25 kwietnia tegoż roku została pochowana w Kwaterze Smoleńskiej na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie[6].

Odznaczenia, upamiętnienie[edytuj | edytuj kod]

16 kwietnia 2010 została pośmiertnie odznaczona Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7] oraz odznaką honorową „Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego"[8]

Decyzję rady miasta Rzeszowa z 26 października 2010 terenowi u zbiegu ulic Jana III Sobieskiego i Stefana Okrzei w osiedlu Śródmieście Północ nadano nazwę Skwer im. Grażyny Gęsickiej[9]. Powstał Fundusz stypendialny im. Grażyny Gęsickiej, utworzony przez Akademię Rozwoju Filantropii w Polsce[10], a także Ruch Kobiet im. Grażyny Gęsickiej na Podkarpaciu[11]. W 2013 Forum Kobiet Podkarpacia przyjęło do swojej nazwy patronat dr Grażyny Gęsickiej[12].

Przypisy

  1. Grażyna Gęsicka. wyborcza.pl, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-30].
  2. W hołdzie ofiarom: obelisk, krzyż i las. rp.pl, 2011-04-16. [dostęp 2013-10-30].
  3. Grażyna Gęsicka w bazie „Ludzie nauki” portalu Nauka Polska (OPI). [dostęp 2013-10-30].
  4. Gęsicka oficjalnie szefem klubu. rp.pl, 2010-01-06. [dostęp 2013-10-30].
  5. Lista pasażerów i załogi samolotu TU-154. msw.gov.pl, 2010-04-10. [dostęp 2013-10-30].
  6. Pożegnanie Grażyny Gęsickiej. interia.pl, 2013-10-30. [dostęp 2010-04-25].
  7. M.P. z 2010 r. Nr 40, poz. 587
  8. Odznaka Zasłużony dla Województwa Podkarpackiego. podkarpackie.pl. [dostęp 2013-10-30].
  9. Uchwała Nr LXXXII/1457/2010. bip.erzeszow.pl, 2010-11-05. [dostęp 2013-10-30].
  10. Młodzieżowy Animator – zgłoszenia tylko do 13 marca!. stowarzyszeniewarka.pl, 2011-03-03. [dostęp 2013-10-30].
  11. Ruch Kobiet im. Grażyny Gęsickiej. gazeta.pl, 2011-07-30. [dostęp 2013-10-30].
  12. Forum Kobiet Podkarpacia dr Grażyny Gęsickiej. glospowiatu.eu, 2013-10-27. [dostęp 2013-10-30].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]