Joanna Kluzik-Rostkowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Joanna Kluzik-Rostkowska
J Kluzik-Rostkowska2.jpg
Data i miejsce urodzenia 14 grudnia 1963
Katowice
Minister edukacji narodowej
Przynależność polityczna Platforma Obywatelska
Okres urzędowania od 27 listopada 2013
Poprzednik Krystyna Szumilas
Minister pracy i polityki społecznej
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 13 sierpnia 2007
do 16 listopada 2007
Poprzednik Anna Kalata
Następca Jolanta Fedak
Przewodnicząca partii Polska Jest Najważniejsza
Przynależność polityczna Polska Jest Najważniejsza
Okres urzędowania od 17 marca 2011
do 4 czerwca 2011
Następca Paweł Kowal
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Polska Jest Najważniejsza
Przynależność polityczna Polska Jest Najważniejsza
Okres urzędowania od 23 listopada 2010
do 7 czerwca 2011
Następca Paweł Poncyljusz
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Zmiany w składzie Rady Ministrów: Joanna Kluzik-Rostkowska, 13 sierpnia 2007
Joanna Kluzik-Rostkowska na konwencji Platformy Obywatelskiej (2011)

Joanna Grażyna Kluzik-Rostkowska (ur. 14 grudnia 1963 w Katowicach) – polska dziennikarka, polityk, od 2013 minister edukacji narodowej, w 2007 minister pracy i polityki społecznej, w 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego, od 2005 do 2007 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, posłanka na Sejm VI i VII kadencji, była przewodnicząca klubu parlamentarnego Polska Jest Najważniejsza, założycielka partii PJN.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Młodość i wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Córka Henryka i Krystyny Kluzików. Wychowanka XXI Kadrowego Szczepu OMEGA Hufca ZHP Katowice. Absolwentka IV Liceum Ogólnokształcącego im. Gen. Stanisława Maczka w Katowicach. Ukończyła studia dziennikarskie na Wydziale Dziennikarstwa i Nauk Politycznych Uniwersytetu Warszawskiego.

W czasie studiów działała w Niezależnym Zrzeszeniu Studentów. W latach 80. współpracowała z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze" oraz innymi czasopismami drugiego obiegu.

Działalność zawodowa[edytuj | edytuj kod]

Od 1989 pracowała jako dziennikarka działu politycznego "Tygodnika Solidarność" (tam poznała Jarosława Kaczyńskiego, wówczas redaktora naczelnego tejże gazety).

W 1992 była kierownikiem działu reportażu miesięcznika "Konfrontacje". W tym samym roku rozpoczęła pracę w "Expressie Wieczornym" (jego redaktorem naczelnym był ówczesny poseł Porozumienia Centrum Andrzej Urbański), gdzie była m.in. zastępcą kierownika działu krajowego i reportażu oraz kierownikiem działu reportażu. W trakcie swojej kariery dziennikarskiej zajmowała się m.in. dziennikarstwem śledczym, była również korespondentką zagraniczną (w tym w Bośni i Czeczenii)[1].

Od 1996 pracowała jako dziennikarz działu krajowego i politycznego tygodnika "Wprost". Od 2000 kierowała działem gospodarczym tygodnika "Nowe Państwo". W latach 2001–2004 była pierwszym zastępcą redaktor naczelnej tygodnika "Przyjaciółka".

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W 2004 rozpoczęła pracę w Urzędzie m.st. Warszawa na stanowisku głównego specjalisty w biurze prasowym. W tym samym roku wstąpiła do Prawa i Sprawiedliwości. W 2005 została mianowana na stanowisko pełnomocnika Prezydenta Warszawy ds. kobiet i rodziny. W wyborach parlamentarnych w 2005 kandydowała do Sejmu z warszawskiej listy Prawa i Sprawiedliwości, jednak nie uzyskała mandatu.

17 listopada 2005 objęła stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej, przejmując m.in. część kompetencji Pełnomocnika Rządu do spraw Równego Statusu Kobiet i Mężczyzn (urząd ten został zlikwidowany przez nowego premiera Kazimierza Marcinkiewicza). Funkcję tę pełniła do 13 lipca 2007. Tego samego dnia została powołana przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko podsekretarza stanu w Ministerstwie Rozwoju Regionalnego.

Tuż przed objęciem przez nią stanowiska w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej udzieliła wywiadu "Gazecie Wyborczej", w którym m.in. wypowiedziała się pozytywnie o zapłodnieniach in vitro, co wywołało sprzeciw popierającej rząd w parlamencie Ligi Polskich Rodzin. W innych publicznych wypowiedziach m.in. krytykowała organizację Marszów Równości i Parady Równości. Jednocześnie skrytykowała propozycje zmian w ustawie o oświacie autorstwa Romana Giertycha, które obejmowały m.in. zakaz tzw. propagandy homoseksualnej.

W lipcu złożyła dymisję i przeszła do Ministerstwa Rozwoju Regionalnego, kierowanego przez Grażynę Gęsicką. 13 sierpnia 2007, po zerwaniu koalicji PiS z LPR i Samoobroną, wróciła do pracy w Ministerstwie Pracy i Polityki Społecznej na urząd ministra. Stanowisko to zajmowała do 16 listopada 2007, tj. do zaprzysiężenia jej następcy w rządzie Donalda Tuska.

Wcześniej w tym samym roku w wyborach parlamentarnych uzyskała mandat poselski, kandydując jako lider listy PiS w okręgu łódzkim i otrzymując 41 171 głosów.

26 kwietnia 2010 została szefową sztabu wyborczego kandydata na prezydenta z ramienia Prawa i Sprawiedliwości Jarosława Kaczyńskiego.

5 listopada 2010 decyzją Komitetu Politycznego PiS wraz z Elżbietą Jakubiak została wykluczona z partii. 16 listopada 2010 wspólnie z kilkoma politykami PiS ogłosiła złożenie wniosku o utworzenie stowarzyszenia Polska Jest Najważniejsza. Została również wybrana na prezesa ugrupowania[2]. 23 listopada powstał klub parlamentarny o tej samej nazwie, na czele którego stanęła. W styczniu 2011 była wśród autorów wniosku o rejestrację partii o tej nazwie. Ugrupowanie zostało wpisane do ewidencji 17 marca tego samego roku. 28 kwietnia 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał ją w skład Rady Bezpieczeństwa Narodowego, z zasiadania w której zrezygnowała 15 czerwca tego samego roku[3].

Joanna Kluzik-Rostkowska kierowała ugrupowaniem[4] do momentu wyboru na jego prezesa Pawła Kowala 4 czerwca 2011 na pierwszym kongresie partii[5]. 3 dni później ustąpiła z funkcji szefa klubu parlamentarnego PJN na rzecz Pawła Poncyljusza[6]. 13 czerwca zrezygnowała z członkostwa w partii i jej klubie parlamentarnym, podejmując współpracę z Platformą Obywatelską[7]. 28 czerwca została przyjęta do klubu parlamentarnego tego ugrupowania[8]. W wyborach parlamentarnych została liderem listy PO do Sejmu w okręgu rybnickim, uzyskała mandat poselski liczbą 22 418 głosów[9].

20 listopada 2013 premier Donald Tusk zapowiedział jej nominację na stanowisko ministra edukacji narodowej[10]. Urząd ten objęła 27 listopada 2013 na skutek powołania jej przez prezydenta Bronisława Komorowskiego[11]. 22 września 2014 objęła to samo stanowisko w rządzie Ewy Kopacz.

Wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

  • 2009: wśród najlepiej ocenianych posłów w rankingu tygodnika "Polityka"
  • 2009: nominacja do tytułu "Polka Roku 2009", przyznawanego przez "Wysokie Obcasy" (kobiecy dodatek "Gazety Wyborczej")

Przypisy

  1. Agnieszka Sopińska: Joanna od Kaczyńskiego. gazetaprawna.pl, 30 kwietnia 2010. [dostęp 6 listopada 2010].
  2. "Polska jest najważniejsza". Dla piętnastu. tvn24.pl, 17 listopada 2010. [dostęp 17 listopada 2010].
  3. Rada Bezpieczeństwa Narodowego. bbn.gov.pl. [dostęp 5 lipca 2011].
  4. Pozycja 12304. Monitor Sądowy i Gospodarczy nr 188/2011, 28 września 2011. [dostęp 28 września 2011].
  5. Paweł Kowal prezesem PJN. rmf24.pl, 4 czerwca 2011. [dostęp 4 czerwca 2011].
  6. Kolejna zmiana we władzach PJN – jest nowy szef klubu. wp.pl, 7 czerwca 2011. [dostęp 7 czerwca 2011].
  7. Joanna Kluzik-Rostkowska odchodzi PJN. interia.pl, 13 czerwca 2011. [dostęp 13 czerwca 2011].
  8. Kluzik-Rostkowska już oficjalnie w klubie PO. interia.pl, 28 czerwca 2011. [dostęp 28 czerwca 2011].
  9. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  10. Kandydaci na ministrów. premier.gov.pl, 20 listopada 2013. [dostęp 20 listopada 2013].
  11. M.P. z 2013 r. poz. 1005

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]