Ludwik Dorn

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ludwik Stanisław Dorn
Ludwik Dorn Sejm 2014.JPG
Data i miejsce urodzenia 5 czerwca 1954
Warszawa
Marszałek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 27 kwietnia 2007
do 4 listopada 2007
Poprzednik Marek Jurek
Następca Bronisław Komorowski
Minister spraw wewnętrznych i administracji
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 7 lutego 2007
Poprzednik Ryszard Kalisz
Następca Janusz Kaczmarek
Wiceprezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 21 listopada 2005
do 27 kwietnia 2007
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 19 grudnia 2002
do 3 listopada 2005
Poprzednik Jarosław Kaczyński
Następca Przemysław Gosiewski
Poseł VII kadencji Sejmu
Przynależność polityczna poseł niezrzeszony
Okres urzędowania od 8 listopada 2011
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Marszałek Ludwik Dorn prowadzący obrady Sejmu (2007)

Ludwik Stanisław Dorn (ur. 5 czerwca 1954 w Warszawie) – polski polityk i publicysta, od 27 kwietnia 2007 do 4 listopada 2007 marszałek Sejmu, w latach 2005–2007 wicepremier oraz minister spraw wewnętrznych i administracji w rządach Kazimierza Marcinkiewicza i Jarosława Kaczyńskiego, były członek Rady Bezpieczeństwa Narodowego, od 1997 poseł na Sejm III, IV, V, VI i VII kadencji.

Rodzina[edytuj | edytuj kod]

Ojcem Ludwika Dorna był Henryk Dornbaum (1910–1982; w latach 60. rodzina zmieniła nazwisko na Dorn)[1], który pochodził z asymilującej się rodziny żydowskiej z Tarnopola[2]. Dziadek Ludwika Dorna prowadził w Tarnopolu zakład optyczny. Jego syn, Henryk, uczył się na optyka i zegarmistrza w Jenie. Przed II wojną światową należał do Komunistycznej Partii Zachodniej Ukrainy oraz KPP. Za działalność polityczną odbywał w okresie międzywojennym karę pozbawienia wolności. Kiedy wojska niemieckie w 1941 zbliżyły się do Tarnopola, Henryk Dorn uciekł do Kazachstanu[3]. Cała pozostała w Generalnym Gubernatorstwie rodzina Henryka Dorna została wymordowana podczas holokaustu[4]. Z ZSRR wrócił wraz z armią Berlinga. Po wojnie działał w PPR i PZPR, wykładał marksizm-leninizm na Politechnice Warszawskiej[2]. Po rezygnacji z etatu, od 1956 pracował jako optyk w Warszawie, otworzył zakład optyczny w pawilonach przy ulicy Marszałkowskiej. Był osobą niewierzącą, a Ludwik Dorn został wychowany w tradycji agnostycyzmu i jako dziecko nie został ochrzczony[4].

Matka Ludwika Dorna, Alina z domu Kugler (1915–2006)[5] była warszawską lekarką neurologiem. Jej ojciec był w młodości zatrudniony jako pomocnik kowala. Zdobył wykształcenie medyczne i został lekarzem[3].

Henryk i Alina Dornowie spoczywają na cmentarzu Komunalnym Północnym na Wólce Węglowej.

Dzieciństwo i młodość[edytuj | edytuj kod]

W szkole podstawowej Ludwik Dorn został laureatem olimpiady matematycznej. W nauce przeszkadzała mu dysleksja[6]. Pod koniec lat 60. rozpoczął naukę w VI Liceum Ogólnokształcącego im. Tadeusza Reytana w Warszawie. W tym czasie działał w 1 Warszawskiej Drużynie Harcerskiej im. Romualda Traugutta ("Czarnej Jedynce"), w której instruktorami byli m.in. Andrzej Celiński, Antoni Macierewicz i Piotr Naimski. W nocy 31 października 1971, wraz z kolegami, namalował białą farbą na murze cmentarza powązkowskiego w Warszawie hasło Chwała robotnikom pomordowanym w grudniu 1970 roku. Informacja o tym akcie oporu wobec "władzy ludowej" została podana przez nadające zza żelaznej kurtyny Radio Wolna Europa[6].

Po zdaniu matury Ludwik Dorn dostał się na socjologię na Wydziale Nauk Społecznych UW. Fascynował się ruchem hippisowskim. Jego studencką miłością była Kinga Dunin[2]. Uczestniczył w spotkaniach z Jackiem Kuroniem. W 1975 brał udział w organizowaniu akcji zbierania podpisów przeciwko zmianom w Konstytucji (uznanie PZPR za przewodnią siłę polityczną, wpisanie przyjaźni i współpracy ze Związkiem Radzieckim), tzw. listu 59.

Po wydarzeniach czerwcowych w lipcu 1976 zaangażował się w pomoc dla prześladowanych robotników i zaczął działać w Komitecie Obrony Robotników. We wrześniu 1976 został dwukrotnie pobity przez milicjantów, bito go pałką w pięty, nie pozostawiając widocznych śladów[6][4]. Od 1977 był współpracownikiem redakcji podziemnego miesięcznika "Głos", w którym publikowali najbardziej radykalni działacze KOR (redaktorem naczelnym był Antoni Macierewicz). Był współpracownikiem Komitetu Samoobrony Społecznej KOR[7].

W 1978 ukończył socjologię, uzyskując tytuł zawodowy magistra na Wydziale Nauk Społecznych Uniwersytetu Warszawskiego.

Działalność opozycyjna[edytuj | edytuj kod]

W sierpniu 1980 przebywał w areszcie w Warszawie. Został zwolniony na skutek porozumień sierpniowych[6][4]. We wrześniu 1980 wstąpił do NSZZ "Solidarność", został też członkiem KSR "Wolność-Sprawiedliwość-Niepodległość". Zakładał i pracował jako socjolog w Ośrodku Badań Społecznych NSZZ "Solidarność" Regionu Mazowsze. W stanie wojennym był ścigany listem gończym, ukrywał się przez półtora roku w Gdańsku i w Warszawie[4] (m.in. u rodziców Jadwigi Staniszkis[2]).

W zastępstwie internowanego Antoniego Macierewicza kierował redakcją podziemnego "Głosu" i "Wiadomości", organizował Centrum Dokumentacji i Analiz[6]. Jesienią 1983 Jan Olszewski pomógł mu w nawiązaniu rozmów z władzami. Ludwik Dorn podpisał zobowiązanie, że nie będzie łamał prawa PRL. Telewizja pokazała ten dokument w programie pod tytułem Koniec podziemia, co wywołało kontrowersje wśród innych opozycjonistów[4]. W "Głosie" w 1983 opublikował manifest "Odbudowa państwa", w którym nawoływał do zjednoczenia "Solidarności", Kościoła katolickiego i wojskowych przeciw władzom komunistycznym[2].

W latach 80. utrzymywał się z tłumaczenia (pod pseudonimem Dorota Lutecka) angielskich powieści szpiegowskich (m.in. Johna le Carré i Lena Deightona)[6]. Był przeciwnikiem porozumień Okrągłego Stołu. Do 1989 współpracował z Antonim Macierewiczem. Wspólnie z nim uczestniczył w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Zrezygnował jednak po czterech tygodniach, motywując to sprzeciwem wobec współpracy ze środowiskiem Henryka Goryszewskiego[6].

Działalność polityczna w III RP[edytuj | edytuj kod]

Porozumienie Centrum[edytuj | edytuj kod]

Od 1990 zaczął bliżej współpracować z Jarosławem Kaczyńskim, który zakładał Porozumienie Centrum i wspierał kandydaturę Lecha Wałęsy w wyborach prezydenckich. Po zwycięstwie Lecha Wałęsy został zatrudniony w Kancelarii Prezydenta RP (której szefem został Jarosław Kaczyński) na stanowisku kierownika zespołu analiz[4]. Odszedł z tej pracy wraz z innymi urzędnikami wywodzącymi się ze środowiska PC po konflikcie braci Jarosława i Lecha Kaczyńskich z prezydentem.

Od 1992 był wiceprezesem PC. Gdy Lech Kaczyński kandydował na urząd prezydenta w wyborach w 1995, pełnił funkcję jego rzecznika prasowego. W wyborach parlamentarnych w 1997 jako członek PC został wybrany z listy ogólnopolskiej Akcji Wyborczej Solidarność do Sejmu III kadencji. Wystąpił z Klubu Parlamentarnego AWS w proteście przeciwko powierzeniu stanowiska Ministra Sprawiedliwości w rządzie Jerzego Buzka Hannie Suchockiej, której zarzucał tolerowanie inwigilacji środowiska PC w okresie, gdy była premierem (1992–1993). Nie wziął udziału w zjednoczeniu Porozumienia Centrum z Partią Chrześcijańskich Demokratów w 1998 i wraz z grupą innych działaczy kontynuował działalność pod dawną nazwą.

Prawo i Sprawiedliwość[edytuj | edytuj kod]

W 2001 wspólnie z Jarosławem i Lechem Kaczyńskimi oraz grupą współpracowników z PC brał udział w założeniu Prawa i Sprawiedliwości. Został powołany na stanowisko wiceprezesa tej partii. W wyborach parlamentarnych w 2001 uzyskał mandat posła na Sejm IV kadencji w okręgu podwarszawskim. Od grudnia 2002 był przewodniczącym Klubu Parlamentarnego PiS. W wyborach parlamentarnych w 2005 uzyskał reelekcję w tym okręgu. Trzykrotnie w rankingach "Polityki" był zaliczany do grona najlepszych posłów[8].

31 października 2005 został ministrem spraw wewnętrznych i administracji w mniejszościowym rządzie Kazimierza Marcinkiewicza. Wkrótce po nominacji na to stanowisko został także powołany na urząd wiceprezesa Rady Ministrów. 6 lutego 2007 złożył dymisję z funkcji wicepremiera i ministra. Premier Jarosław Kaczyński przyjął dymisję z funkcji ministra, pozostawiając jednocześnie Ludwika Dorna na drugim z tych stanowisk. Podanym publicznie powodem dymisji była rozbieżność zdań z premierem w "ważnej sprawie związanej z funkcjonowaniem resortu". 8 lutego 2007 postanowieniem Prezydenta RP Ludwik Dorn został odwołany z funkcji ministra spraw wewnętrznych i administracji. Zastąpił go Janusz Kaczmarek, dotychczasowy prokurator krajowy.

27 kwietnia 2007 jako kandydat ubiegający się o urząd marszałka Sejmu, został odwołany przez prezydenta ze składu Rady Ministrów. W tym samym dniu Sejm powołał go na stanowisko marszałka Sejmu, w głosowaniu pokonał kandydata Platformy Obywatelskiej, Bronisława Komorowskiego stosunkiem głosów 235 do 189[9]. Urzędowanie zakończył z dniem 4 listopada 2007.

Działalność od 2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz czwarty z rzędu uzyskał mandat poselski, otrzymując 81 696 głosów. 5 listopada tego samego roku złożył rezygnację z funkcji wiceprezesa PiS, sprzeciwiając się polityce Jarosława Kaczyńskiego w partii. W tym samym miesiącu prezes PiS zawiesił go w prawach członka partii, co spowodowało wszczęcie przeciwko niemu postępowania dyscyplinarnego.

W październiku 2008 decyzją zarządu partii został usunięty z Prawa i Sprawiedliwości. 34 członków zarządu było za jego usunięciem, 2 osoby się wstrzymały, a 1 osoba (Tomasz Dudziński) była przeciw. Usunięto go także z klubu parlamentarnego PiS. Decyzje te uzasadniano m.in. wywiadami prasowymi Ludwika Dorna, w których miał "dezawuować kierownictwo partii i osobę samego prezesa"[10].

W październiku 2009 został przewodniczącym nowo utworzonego koła parlamentarnego Polska Plus, a w styczniu 2010 członkiem prezydium zarządu nowo powstałej partii o tej samej nazwie. W marcu zadeklarował swój start w wyborach prezydenckich, jednak w związku z tragedią smoleńską i przedterminowymi wyborami prezydenckimi, 20 kwietnia 2010 partia ogłosiła wycofanie jego kandydatury[11]. Gdy 8 maja Polska Plus oficjalnie poparła kandydaturę Jarosława Kaczyńskiego, Ludwik Dorn zrezygnował z tym dniem z członkostwa w prezydium zarządu partii oraz szefowania jej kołu parlamentarnemu[12]. Tydzień później oficjalnie wyraził poparcie dla kandydatury Marka Jurka i zrezygnował z członkostwa w partii[13]. W grudniu 2010 podjął współpracę z PiS[14].

W wyborach parlamentarnych w 2011 ponownie wystartował z listy Prawa i Sprawiedliwości. Utrzymał mandat poselski, uzyskując 18 683 głosy[15]. W Sejmie VII kadencji początkowo również pozostawał posłem niezrzeszonym, a 15 grudnia 2011 przystąpił do klubu parlamentarnego Solidarna Polska. Był szefem powołanej w marcu 2012 rady konsultacyjno-programowej partii o tej nazwie, jednak nie został członkiem tego ugrupowania. 23 maja 2014 zrezygnował z funkcji szefa rady konsultacyjno-programowej Solidarnej Polski, a dzień później z członkostwa w klubie poselskim tej partii (który przestał istnieć)[16]. W odbywających się następnego dnia wyborach do Parlamentu Europejskiego otwierał listę tej formacji w okręgu mazowieckim, jednak Solidarna Polska nie osiągnęła progu wyborczego.

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Jako człowiek dorosły przyjął katolicki chrzest[4]. Ma cztery córki. Trzecią jego żoną jest Izabela Śmieszek-Dorn, warszawska wizażystka i charakteryzatorka, specjalistka od bodypaintingu[17].

Ludwik Dorn poza polityką zajmuje się tłumaczeniem wierszy (m.in. Johna Keatsa i Williama Butlera Yeatsa) oraz powieści szpiegowskich, a także pisze bajki. Jedna z nich O śpiochu tłuściochu i o psie Sabie została wyróżniona na ogólnopolskim konkursie "Wielcy poeci piszcie dla dzieci"[18]. Miał sukę Sabę (rasy sznaucer)[19]. Stało się o niej głośno w 2007 ze względu na przyprowadzenie jej do Sejmu, wyprowadzenie jej na spacer przez funkcjonariuszy BOR-u i rzekome pogryzienie mebli w rezydencji ministra spraw wewnętrznych i administracji[20].

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

  • Zdruzgotki (wiersze), Wydawnictwo Arcana, Kraków 2008
  • Rozrachunki i wyzwania (wywiad-rzeka przeprowadzony przez Amelię Łukasiak i Agnieszkę Rybak), Prószyński Media, Warszawa 2009
  • Anatomia słabości (wywiad-rzeka przeprowadzony przez Roberta Krasowskiego), Wydawnictwo Czerwone i Czarne, Warszawa 2013

Przypisy

  1. Ludwik Dorn: Msza święta jest największym cudem. fronda.pl, 1 października 2009. [dostęp 3 października 2009].
  2. 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 Andrzej Stankiewicz: Twarze trzeciego bliźniaka. rp.pl, 13 grudnia 2005. [dostęp 3 października 2009].
  3. 3,0 3,1 Osobny świat Ludwika Dorna. "Rzeczpospolita", 17 lutego 2007. [dostęp 3 października 2009].
  4. 4,0 4,1 4,2 4,3 4,4 4,5 4,6 4,7 Jacek Hugo-Bader: Sylwetka pochyła. wyborcza.pl, 30 października 2005. [dostęp 3 października 2009].
  5. Informacje w BIP IPN. [dostęp 12 lipca 2010].
  6. 6,0 6,1 6,2 6,3 6,4 6,5 6,6 Cezary Łazarewicz: Trzeci Kaczyński. "Przekrój", 15 września 2005. [dostęp 3 października 2009].
  7. Łukasz Kamiński, Grzegorz Waligóra (wybór, wstęp i opracowanie), Kryptonim "Gracze". Służba Bezpieczeństwa wobec Komitetu Obrony robotników i Komitetu Samoobrony społecznej "Kor" 1976–1981, Warszawa 2010, s. 57
  8. Mikołaj Lizut: Dorn – jednak wykształciuch. wyborcza.pl, 7 lutego 2007. [dostęp 3 października 2009].
  9. Wyniki głosowania na stronie Sejmu. [dostęp 3 października 2009].
  10. Dorn wyrzucony z PiS. gazeta.pl, 21 października 2008. [dostęp 3 października 2009].
  11. Wybory 2010: Dorn zrezygnował ze startu w wyborach prezydenckich. gazeta.pl, 20 kwietnia 2010. [dostęp 20 kwietnia 2010].
  12. Decyzja. dorn.blog.onet.pl, 8 maja 2010. [dostęp 8 maja 2010].
  13. Dorn rezygnuje z członkostwa w Polsce Plus. rp.pl, 15 maja 2010. [dostęp 15 maja 2010].
  14. Ludwik Dorn nawiązuje współpracę z PiS. pis.org.pl, 7 grudnia 2010. [dostęp 7 grudnia 2010].
  15. Serwis PKW – Wybory 2011. [dostęp 8 listopada 2011].
  16. Koniec klubu parlamentarnego ziobrystów. Dorn i Górski odchodzą z Solidarnej Polski. gazeta.pl, 25 maja 2014. [dostęp 26 maja 2014].
  17. Agnieszka Wirtwein: Wywiad z żoną wicepremiera Dorna. Iza Śmieszek-Dorn: Ludwik nie dał się pomalować. dziennik.pl, 19 grudnia 2006. [dostęp 12 lipca 2010].
  18. Ludwik Dorn w serwisie "Ludzie Wprost". [dostęp 3 października 2009].
  19. Zdechła Saba Ludwika Dorna. wiadomości24.pl, 10 maja 2009. [dostęp 3 października 2009].
  20. Piotr Krysiak: Saba Dorna zżarła meble MSWiA. wp.pl, 23 września 2007. [dostęp 3 października 2009].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]