Ryszard Legutko

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Ryszard Legutko
JRKRUK 20140225 RYSZARD LEGUTKO DSC02046.jpg
Ryszard Legutko
(Kielce, 25 lutego 2014)
Data i miejsce urodzenia 24 grudnia 1949
Kraków
Minister edukacji narodowej
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 13 sierpnia 2007
do 16 listopada 2007
Poprzednik Roman Giertych
Następca Katarzyna Hall
Poseł do PE VII kadencji
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 14 lipca 2009
Odznaczenia
Krzyż Wielki Orderu Zasługi (Portugalia)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Prezydent Lech Kaczyński oraz Ryszard Legutko, minister edukacji narodowej, 13 sierpnia 2007
Zmiany w składzie Rady Ministrów: Ryszard Legutko (pierwszy od lewej), 13 sierpnia 2007

Ryszard Antoni Legutko (ur. 24 grudnia 1949 w Krakowie) – polski naukowiec i polityk, profesor filozofii, publicysta, autor książek o tematyce społeczno-politycznej, tłumacz i komentator dzieł Platona, senator i wicemarszałek Senatu VI kadencji, przez trzy miesiące w 2007 minister edukacji narodowej, były sekretarz stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, poseł do Parlamentu Europejskiego.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Działalność naukowa i społeczna[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia z zakresu filologii angielskiej w 1973 i z zakresu filozofii w 1976 na Uniwersytecie Jagiellońskim. W 1991 uzyskał stopień naukowy doktora habilitowanego (tytuł rozprawy habilitacyjnej: Krytyka demokracji w filozofii politycznej Platona), w 1998 otrzymał tytuł profesora nauk humanistycznych. W 2003 objął stanowisko profesora zwyczajnego.

Wykłada na Uniwersytecie Jagiellońskim. Specjalizuje się w filozofii politycznej i społecznej, filozofii starożytnej oraz historii filozofii. Członek Collegium Invisibile[1].

W latach 80. redagował w Krakowie podziemne czasopismo "Arka". Do października 2005 pełnił funkcję prezesa Towarzystwa Edukacyjno-Naukowego Ośrodek Myśli Politycznej, którego w 1992 był współzałożycielem. Publikuje m.in. w "Rzeczpospolitej", "Wprost", "Nowym Państwie" i w angielskojęzycznym "Critical Review".

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2005 z ramienia Prawa i Sprawiedliwości w okręgu krakowskim uzyskał mandat senatora VI kadencji. Przewodniczył Polsko-Izraelskiej Grupie Parlamentarnej, był członkiem Komisji Praw Człowieka i Praworządności. Do 4 listopada 2007 pełnił też funkcję wicemarszałka Senatu.

Od 13 sierpnia 2007 do 16 listopada 2007 zajmował stanowisko ministra edukacji narodowej w rządzie Jarosława Kaczyńskiego.

W wyborach parlamentarnych w 2007 bez powodzenia ponownie kandydował do Senatu. Od 4 grudnia 2007 do 16 kwietnia 2009 był sekretarzem stanu w Kancelarii Prezydenta Lecha Kaczyńskiego.

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2009 kandydował z pierwszego miejsca dolnośląsko-opolskiej listy Prawa i Sprawiedliwości, zdobywając mandat europosła[2]. W PE przystąpił do grupy Europejskich Konserwatystów i Reformatorów. Został szefem delegacji PiS, a także członkiem Komisji Spraw Zagranicznych.

W 2012 Sąd Okręgowy w Krakowie w postępowaniu cywilnym uznał, że Ryszard Legutko naruszył dobra osobiste dwojga uczniów jednej z wrocławskich szkół średnich, którzy zorganizowali debatę dotyczącą istnienia krzyży w klasach, poprzez nazwanie ich "rozpuszczonymi smarkaczami", nakazując przeproszenie w prasie i uiszczenie kwoty 5 tys. zł na cel społeczny[3]. Sprawa była objęta programem spraw precedensowych Helsińskiej Fundacji Praw Człowieka[4].

Kandydat PiS w wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014.

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Wybrane publikacje[edytuj | edytuj kod]

Tłumaczenia i komentarze dialogów Platona[edytuj | edytuj kod]

  • Fedon (1995)
  • Eutyfron (1998)
  • Obrona Sokratesa (2003)

Publikacje książkowe[edytuj | edytuj kod]

  • Platona krytyka demokracji (1990)
  • Tolerancja. Rzecz o surowym państwie, prawie natury, miłości i sumieniu (1997; Nagroda Ministra Edukacji Narodowej)
  • Bez gniewu i uprzedzenia (1989; Nagroda PEN Clubu)
  • Nie lubię tolerancji: szkice i felietony (1993)
  • Spory o kapitalizm (1994)
  • Etyka absolutna i społeczeństwo otwarte (1994; Nagroda im. Andrzeja Kijowskiego)
  • Frywolny Prometeusz (1995) – zbiór felietonów
  • I kto tu jest ciemniakiem (1996) – zbiór felietonów
  • Czasy wielkiej imitacji (1998) – zbiór felietonów
  • Złośliwe demony (1999) – zbiór felietonów
  • O czasach chytrych i prawdach pozornych (1999) – wydana w Krakowie nakładem wydawnictwa "Stalky i Spółka". Publikacja zawiera szesnaście esejów opublikowanych przez autora w pismach krajowych i zagranicznych w latach 1989–1999. Poruszana problematyka dotyczy dziedzictwa komunizmu w III RP, zjawiska ucieczki od metafizyki we współczesnej kulturze, a także problemu recepcji liberalizmu we współczesnej Polsce.
  • Society as a Department Store: Critical Reflections on the Liberal State (2002)
  • Raj przywrócony (2005) – zbiór esejów
  • Podzwonne dla błazna (2006) – zbiór esejów
  • Traktat o wolności (2007)
  • Esej o duszy polskiej (2008, 2012)
  • Ošklivost demokracie a jiné eseje (Brzydota demokracji i inne eseje, 2009)
  • Triumf człowieka pospolitego (2012)
  • Antykaczyzm (2013)
  • Sokrates (2013)

Przypisy

  1. Lista tutorów Collegium Invisibile. ci.edu.pl. [dostęp 2 kwietnia 2011].
  2. Serwis PKW – Wybory 2009 [dostęp 12 września 2010]
  3. Jacek Harłukowicz: Legutko musi przeprosić za "rozwydrzonych smarkaczy". gazeta.pl, 17 kwietnia 2012. [dostęp 26 czerwca 2013].
  4. Prof. Ryszard Legutko musi przeprosić wrocławskich licealistów. hfhr.pl, 18 kwietnia 2012. [dostęp 26 czerwca 2013].
  5. Chancelaria das Ordens Honoríficas Portuguesas (port.). dre.pt. [dostęp 12 września 2010].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]