Kazimierz Marcinkiewicz

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Kazimierz Marcinkiewicz
Kazimierz Marcinkiewicz 2006.jpg
Kazimierz Marcinkiewicz jako szef rządu RP (2006)
Data i miejsce urodzenia 20 grudnia 1959
Gorzów Wielkopolski
Prezes Rady Ministrów
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 14 lipca 2006
Poprzednik Marek Belka
Następca Jarosław Kaczyński
Minister skarbu państwa (p.o.)
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 4 stycznia 2006
do 15 lutego 2006
Poprzednik Andrzej Mikosz
Następca Wojciech Jasiński
Przewodniczący Klubu Parlamentarnego Prawa i Sprawiedliwości
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 5 lipca 2001
do 5 października 2001
Następca Jarosław Kaczyński
Prezydent m.st. Warszawy (p.f.)
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 20 lipca 2006
do 2 grudnia 2006
Poprzednik Mirosław Kochalski (p.f.)
Następca Hanna Gronkiewicz-Waltz
Odznaczenia
Oficer Legii Honorowej (Francja)
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Kazimierz Marcinkiewicz (ur. 20 grudnia 1959 w Gorzowie Wielkopolskim) – polski polityk, nauczyciel, wiceminister edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej w latach 1992–1993, poseł na Sejm III, IV i V kadencji, prezes Rady Ministrów od 31 października 2005 do 14 lipca 2006.

W 2006 pełnił obowiązki prezydenta m.st. Warszawy. Był także dyrektorem w Europejskim Banku Odbudowy i Rozwoju w Londynie (2007–2008).

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Z wykształcenia jest fizykiem, ukończył w 1984 studia na Wydziale Matematyczno-Fizyczno-Chemicznym Uniwersytetu Wrocławskiego. W 1992 ukończył studia podyplomowe w zakresie administracji na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Ukończył również szkolenia w Studium Fundacji Boscha (struktura i funkcjonowanie szkolnictwa wyższego w Niemczech) oraz Centrum Ośrodka Doskonalenia Nauczycieli w Warszawie.

Rozpoczął studia doktoranckie na Wydziale Nauk Ekonomicznych i Zarządzania Uniwersytetu Szczecińskiego pod kierunkiem profesor Teresy Lubińskiej, późniejszej minister finansów w jego rządzie.

Działalność zawodowa do lat 90.[edytuj | edytuj kod]

W latach 1982–1989 był nauczycielem matematyki i fizyki w Szkole Podstawowej nr 17 w Gorzowie Wielkopolskim, następnie wicedyrektorem jednego z Zespołów Szkół Ogólnokształcących w Gorzowie Wlkp. (1989–1990), kuratorem oświaty w Gorzowie Wlkp. (1990–1992), wiceministrem edukacji narodowej w rządzie Hanny Suchockiej (1992–1993), wicedyrektorem Wojewódzkiego Ośrodka Metodycznego w Gorzowie Wlkp. (1994–1995) i dyrektorem Zespołu Kolegiów Nauczycielskich (1995–1997). Był również głównym inicjatorem powołania Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w Gorzowie. W latach 1994–1998 pełnił funkcję prezesa zarządu Fundacji na rzecz Gorzowskiej Szkoły Wyższej, a od 1997 przewodniczył Konwentowi PWSZ. Jest też działaczem funkcjonującego przy tej uczelni pierwszoligowego klubu koszykarskiego kobiet (AZS PWSZ Gorzów).

Działalność polityczna do 2005[edytuj | edytuj kod]

W latach 80. działał w opozycji, w latach 1983–1990 był członkiem NSZZ „Solidarność”. W 1985 został współzałożycielem i redaktorem pisma katolickiego „Aspekty”, zaś w latach 1985–1990 redagował i wydawał Pismo Oświaty Niezależnej „Pokolenie”. Był też założycielem Gorzowskiego Klubu Politycznego „Ład i Wolność” (1988).

W 1989 brał udział w zakładaniu Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Od 1994 kierował zarządem regionu ZChN w Gorzowie Wlkp. W latach 1994–1998 zasiadał w zarządzie głównym tej partii. Opowiadał się za ochroną wartości chrześcijańskich w życiu politycznym i społecznym. Jako wiceminister edukacji sprzeciwiał się wprowadzeniu wychowania seksualnego do programów nauczania.

Od 1997 do 2006 sprawował mandat posła na Sejm RP III, IV i V kadencji. W latach 1999–2000 był szefem Gabinetu Politycznego premiera Jerzego Buzka. Podał się do dymisji, motywując swoją rezygnację brakiem możliwości realizowania własnych pomysłów politycznych.

W Sejmie III kadencji był członkiem Klubu Parlamentarnego Akcji Wyborczej Solidarność. W 2001 wraz z grupą innych działaczy m.in. ZChN współtworzył Przymierze Prawicy. Od czasu połączenia Przymierza Prawicy z Prawem i Sprawiedliwością w 2002 należał do PiS. Od 5 lipca[1] do 5 października 2001 przewodniczył Klubowi Parlamentarnemu tej partii w Sejmie III kadencji. Był także prezesem regionu lubuskiego PiS. W Sejmie IV kadencji kierował Komisją Skarbu Państwa (po rezygnacji Wiesława Walendziaka w 2004).

W 2003 wraz z Wiesławem Walendziakiem założył Instytut Środkowoeuropejski – wydawcę dwumiesięcznika „Międzynarodowy Przegląd Polityczny”. Jest autorem książki Pracowitość i uczciwość w polityce (2001).

Związany ze środowiskami katolickimi. W latach 1995–1998 był członkiem Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Pełnił też funkcję prezesa Towarzystwa Szkoły Katolickich[2]. Działał w Stowarzyszeniu Dziennikarzy Katolickich oraz Stowarzyszeniu Rodzin Katolickich. Za wypowiedzi pod adresem osób homoseksualnych był krytykowany w 2005 i 2006 przez Amnesty International oraz Human Rights Watch[3][4].

Prezes Rady Ministrów[edytuj | edytuj kod]

Uroczystość zaprzysiężenia Kazimierza Marcinkiewicza na premiera przez prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego
K. Marcinkiewicz i Lech Kaczyński

Jarosław Kaczyński 27 września 2005 wyznaczył Kazimierza Marcinkiewicza jako kandydata PiS na stanowisko premiera po zwycięskich dla tej partii wyborach parlamentarnych.

19 października został desygnowany, a 31 października zaprzysiężony na tę funkcję przez Prezydenta RP Aleksandra Kwaśniewskiego. 10 listopada jego rząd uzyskał w Sejmie wotum zaufania.

17 grudnia 2005 pod wpływem radości z wynegocjowanego unijnego budżetu Kazimierz Marcinkiewicz powiedział:

Jestem młodym człowiekiem, przynajmniej za takiego się uważam, a młodzi ludzie jak coś wygrają, robią coś takiego: yes, yes, yes!

Okrzyk Yes, yes, yes! wszedł do potocznego języka i bywał wykorzystywany w kulturze masowej[5]. Cytat ten został również wykorzystany w kampanii reklamowej Volkswagena, niemieckiego koncernu samochodowego[5].

4 stycznia 2006 przejął urząd ministra skarbu państwa, po dymisji Andrzeja Mikosza, który pełnił do powołania na to stanowisko Wojciecha Jasińskiego. 24 kwietnia tego samego roku otrzymał nagrodę Wiktora 2005 w kategorii najpopularniejszy polityk.

7 lipca 2006 poinformował Komitet Polityczny PiS o zamiarze podania się do dymisji. Organ ten zarekomendował Jarosława Kaczyńskiego na stanowisko prezesa Rady Ministrów. 10 lipca prezydent przyjął dymisję jego gabinetu, obowiązki prezesa Rady Ministrów pełnił do 14 lipca tego samego roku.

Pełniący obowiązki prezydenta Warszawy[edytuj | edytuj kod]

K. Marcinkiewicz podczas obchodów 62. rocznicy powstania warszawskiego (2006)

18 lipca 2006 został oficjalnie nominowany przez premiera Jarosława Kaczyńskiego na pełniącego funkcję Prezydenta m.st. Warszawy (jako zarządca komisaryczny miasta). Urząd objął 20 lipca, zastępując na tym stanowisku Mirosława Kochalskiego. W związku z objęciem funkcji wygasł jego mandat poselski.

Był kandydatem Prawa i Sprawiedliwości na prezydenta Warszawy w wyborach samorządowych w 2006. W I turze wyborów zajął pierwsze miejsce z wynikiem 38,42% (272 050 głosów). W II turze przegrał z Hanną Gronkiewicz-Waltz (z PO), uzyskując 46,82% (329 309 głosów)[6]. Przekazanie władzy nowej prezydent nastąpiło 2 grudnia tego samego roku.

Działalność biznesowa i polityczna od 2007[edytuj | edytuj kod]

W styczniu 2007 rozpoczął pracę jako doradca p.o. prezesa banku PKO BP Sławomira Skrzypka. Startował w konkursie na prezesa banku PKO BP, ale wycofał się z kandydowania. 1 marca 2007 rozpoczął pracę w EBOiR, gdzie zasiadał w Radzie Dyrektorów jako reprezentant Polski. W 2007 ukazał się wywiad-rzeka Marcinkiewicz. Kulisy władzy (autorstwa Kazimierza Marcinkiewicza, Piotra Zaremby i Michała Karnowskiego). W 2008 został zatrudniony w Goldman Sachs Group Incorporated[7].

Również w 2007 odszedł z Prawa i Sprawiedliwości. Informacja o jego rezygnacji z członkostwa w PiS miała być nieupubliczniana przed 21 października 2007[8]. W lutym 2013 wraz z Romanem Giertychem i Michałem Kamińskim założył think tank Instytut Myśli Państwowej[9].

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Syn Mariana Marcinkiewicza, kierownika kin w Gorzowie Wielkopolskim, członka PZPR i działacza Towarzystwa Przyjaźni Polsko-Radzieckiej[10][11].

Dwukrotnie żonaty. Z pierwszą żoną Marią, z którą rozwiódł się w 2009, ma czworo dzieci. Po raz drugi ożenił się w sierpniu tego samego roku z Izabelą Olchowicz[12]. Jego bracia Arkadiusz i Mirosław oraz syn Maciej także zaangażowali się w działalność polityczną[13].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Informacje na stronie PiS. [dostęp 2 sierpnia 2010].
  2. Towarzystwa Szkół Katolickich. krs-online.com.pl. [dostęp 11 czerwca 2013].
  3. Informacje na stronie AI. [dostęp 6 lipca 2010].
  4. Informacje na stronie HRW. [dostęp 6 lipca 2010].
  5. 5,0 5,1 Słownik IV RP. gazeta.pl, 21 marca 2006. [dostęp 6 lipca 2010].
  6. Serwis PKW – Wybory 2006. [dostęp 6 lipca 2010].
  7. Premier u Goldmana. interia.pl, 11 lipca 2008. [dostęp 6 lipca 2010].
  8. Kazimierz Marcinkiewicz miesiąc temu odszedł z PiS. dziennik.pl, 18 października 2007. [dostęp 12 lipca 2010].
  9. Think tank Niesiołowskiego, Giertycha, Marcinkiewicza. natemat.pl, 16 lutego 2013. [dostęp 17 lutego 2013].
  10. Nie żyje Marian Marcinkiewicz, ojciec premiera, szef kultowego kina. gazetalubuska.pl, 24 listopada 2011. [dostęp 19 stycznia 2014].
  11. Kazimierz Marcinkiewicz, Marcinkiewicz − kulisy władzy. Rozm. przepr. Michał Karnowski, Piotr Zaremba, Warszawa 2007, s. 233.
  12. Marcinkiewicz potajemnie ożenił się z Isabel. dziennik.pl, 9 września 2009. [dostęp 12 lipca 2010].
  13. PiS zamyka listę przed bratem Marcinkiewicza. wprost.pl, 26 października 2010. [dostęp 11 czerwca 2013].
  14. Prezydent zwleka z zagranicznymi orderami. wyborcza.pl, 5 listopada 2008. [dostęp 6 lipca 2010].
  15. Kazimierz Marcinkiewicz odznaczony francuskim orderem. prawo.money.pl, 1 lipca 2013. [dostęp 27 grudnia 2013].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]