Zyta Gilowska

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Zyta Gilowska
Data i miejsce urodzenia 7 lipca 1949
Nowe Miasto Lubawskie
Wiceprezes Rady Ministrów, minister finansów
Przynależność polityczna bezpartyjna (z rekomendacji PiS)
Okres urzędowania od 7 stycznia 2006
do 24 czerwca 2006
Poprzednik Teresa Lubińska
Następca Paweł Wojciechowski
Wiceprezes Rady Ministrów, minister finansów
Przynależność polityczna bezpartyjna (z rekomendacji PiS)
Okres urzędowania od 22 września 2006
do 7 września 2007
i od 10 września 2007
do 16 listopada 2007
Poprzednik Stanisław Kluza
Następca Jacek Rostowski
Posłanka VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna Prawo i Sprawiedliwość
Okres urzędowania od 5 listopada 2007
do 14 stycznia 2008
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Zyta Janina Gilowska z domu Napolska (ur. 7 lipca 1949 w Nowym Mieście Lubawskim) – polska polityk, profesor nauk ekonomicznych, minister finansów oraz wicepremier w rządach Kazimierza Marcinkiewicza oraz Jarosława Kaczyńskiego, w latach 2001–2005 i 2007–2008 posłanka na Sejm IV i VI kadencji, od 2010 do 2013 członkini Rady Polityki Pieniężnej.

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

Córka Klemensa i Marii Napolskich. Jest profesorem doktorem habilitowanym nauk ekonomicznych. Ukończyła studia w Instytucie Nauk Ekonomicznych Uniwersytetu Warszawskiego; doktoryzowała się (z ekonomiki rolnictwa) i habilitowała na Uniwersytecie Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. Postanowieniem Prezydenta RP z 16 sierpnia 1999 otrzymała tytuł profesora. Wykłada na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie od 2001 zajmuje stanowisko profesora zwyczajnego. Jest też członkiem Komitetu Nauk Ekonomicznych Polskiej Akademii Nauk.

Działalność polityczna[edytuj | edytuj kod]

Działalność do 2005[edytuj | edytuj kod]

W latach 90. działała w KLD. Bez powodzenia kandydowała do Sejmu z 1. miejsca lubelskiej listy tej partii w wyborach parlamentarnych w 1993. Następnie należała do Unii Wolności, zasiadając w latach 1994–1996 w radzie krajowej. W latach 1990–1998 była radną rady miejskiej w Świdniku.

Była posłanką IV kadencji (2001–2005), zasiadała w klubie parlamentarnym Platformy Obywatelskiej. W wyborach startowała z okręgu lubelskiego, uzyskując 11 284 głosów. Pełniła w Sejmie funkcję zastępcy przewodniczącej Komisji Finansów Publicznych. W PO zasiadała w prezydium klubu parlamentarnego, była przewodniczącą regionu lubelskiego i od 27 czerwca 2003 do 21 maja 2005 wiceprzewodniczącą partii.

Wystąpiła z Platformy Obywatelskiej w tym samym miesiącu w związku z oskarżeniami o nepotyzm. Zarzucano jej, że zatrudniła w swoim biurze poselskim swoją synową oraz opłacała pracę swojego syna Pawła Gilowskiego jako eksperta prawnego z pieniędzy przeznaczonych na obsługę biura. Według Zyty Gilowskiej synowa została zatrudniona w biurze zanim poznała jej syna, a korzystanie z usług syna pozwoliło obniżyć koszty ekspertyz. Swoje wystąpienie z partii uzasadniała tym, że sytuacja w jej biurze (częsta także w przypadku innych biur poselskich) była znana liderom partii od początku, a kroki dyscyplinarne podjęte zostały wobec niej dopiero po publikacjach prasowych. Kolejnym zarzutem wysuwanym pod jej adresem była chęć umieszczenia syna na pierwszym miejscu lubelskiej listy PO, na co nie godziło się kierownictwo partii.

Minister finansów i wicepremier[edytuj | edytuj kod]

Prezydent Lech Kaczyński powołuje Zytę Gilowską na wicepremiera i ministra finansów, 7 stycznia 2006
Ponowna nominacja z 22 września 2006

7 stycznia 2006 prezydent Lech Kaczyński na wniosek premiera Kazimierza Marcinkiewicza powołał ją na urząd wicepremiera i ministra finansów. Jej odwołanie nastąpiło 24 czerwca 2006, kiedy to Rzecznik Interesu Publicznego, Włodzimierz Olszewski, zarzucił Zycie Gilowskiej „kłamstwo lustracyjne”. Sąd lustracyjny pierwszej instancji, po rozpatrzeniu sprawy, w dniu 6 września 2006 orzekł jednak, że złożyła ona zgodne z prawdą oświadczenie lustracyjne[1][2].

22 września 2006 została powołana na wniosek premiera na stanowiska ministra finansów i wicepremiera w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. 7 września 2007 została odwołana z funkcji wicepremiera i ministra finansów z jednoczesnym powołaniem na sekretarza stanu w Ministerstwie Finansów i tymczasowego kierownika resortu. 10 września tego samego roku ponownie została powołana na oba urzędy.

Działalność od 2007[edytuj | edytuj kod]

W wyborach parlamentarnych w 2007 po raz drugi uzyskała mandat poselski, kandydując z listy Prawa i Sprawiedliwości w okręgu poznańskim i otrzymując 54 307 głosów. 14 stycznia 2008 zrezygnowała z zasiadania w Sejmie. Jej miejsce zajął Jan Filip Libicki.

16 lutego 2010 prezydent Lech Kaczyński ogłosił decyzję o powołaniu jej w skład Rady Polityki Pieniężnej[3]. Po uprzednim złożeniu przez nią rezygnacji, prezydent Bronisław Komorowski odwołał Zytę Gilowską z RPP 4 października 2013[4].

Odznaczenia i wyróżnienia[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Gilowska uniewinniona z braku dowodów. rmf.fm, 6 września 2006.
  2. Sąd uniewinnił Gilowską. gazeta.pl, 6 września 2006.
  3. Gilowska, Glapiński i Kaźmierczak do RPP. Prezydent uzupełnił skład Rady. tvn24.pl, 16 lutego 2010.
  4. M.P. z 2013 r. poz. 832
  5. M.P. z 2009 r. Nr 59, poz. 799 – pkt 1.
  6. Nominacje generalskie i odznaczenia państwowe w Narodowe Święto Niepodległości. prezydent.pl, 11 listopada 2009.
  7. Wyróżnienie przyznano za polemikę z wicepremierem Grzegorzem Kołodką: Pan premier Kołodko niestety nie przedstawił projektów ustaw, tylko wygłosił homilię. Natomiast mam wątpliwości, w jakim obrządku ta homilia. Pan premier Kołodko odpowiedział, że on wygłosi jeszcze niejedną homilię i żebym się przyzwyczaiła, ale o obrządku mowy nie było. Innymi słowy, obawiam się, że to jest kościół jednoosobowy, a ja jestem członkiem Kościoła powszechnego i mnie tego rodzaju homilie nie interesują.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]