Janusz Kaczmarek

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Janusz Kaczmarek
Janusz Kaczmarek.JPG
Data i miejsce urodzenia 25 grudnia 1961
Gdynia
Prokurator krajowy
Okres urzędowania od 31 października 2005
do 8 lutego 2007
Poprzednik Karol Napierski
Następca Dariusz Barski
Minister spraw wewnętrznych i administracji
Przynależność polityczna bezpartyjny
(z rekomendacji PiS)
Okres urzędowania od 8 lutego 2007
do 8 sierpnia 2007
Poprzednik Ludwik Dorn
Następca Władysław Stasiak
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Janusz Kazimierz Kaczmarek (ur. 25 grudnia 1961 w Gdyni) – polski prawnik, prokurator i polityk; prokurator krajowy od 31 października 2005 do 8 lutego 2007, od 8 lutego do 8 sierpnia 2007 minister spraw wewnętrznych i administracji.

Wykształcenie i praca naukowa[edytuj | edytuj kod]

Ukończył studia na Wydziale Prawa i Administracji Uniwersytetu Gdańskiego. Po indywidualnym toku studiów, obronił na ocenę bardzo dobrą pracę magisterską pt. Granice dozwolonej działalności dziennikarskiej. Aplikację prokuratorską ukończył w Prokuraturze Rejonowej w Elblągu, gdzie pracował do 1988.Doktor nauk prawnych. Doktorat "Kryminologiczne oraz prawne aspekty wzięcia i przetrzymywania zakładnika art. 252 k.k." obroniony w 2012 roku na Uniwersytecie w Białymstoku

Pod koniec lat 80. był członkiem Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Należał także do Związku Socjalistycznej Młodzieży Polskiej oraz Stronnictwa Demokratycznego. Odbył szkolenie w Centrum Szkolenia Oficerów Politycznych w Łodzi[1].

Od 1992 był wykładowcą prawa karnego materialnego dla aplikantów prokuratorskich, a od 1999 pracował w Studium Doskonalenia Nauczycieli oraz Podyplomowym Studium Przeciwdziałania Patologiom Społecznym w Gdańsku jako wykładowca w zakresie zagadnień prawnych związanych z pomocą w rodzinie i szkole. Autor wielu publikacji w „Przeglądzie Oświatowym”, „Prokuraturze i Prawie”, „Państwie i Prawie”. Współautor (wraz z sędzią Magdaleną Kierszką) książki Porwania dla okupu oraz autor publikacji w zbiorczej monografii Świadek koronny. Przestępczość zorganizowana pod redakcją Emila Pływaczewskiego. Autor monografii "Przestępstwo wzięcia i przetrzymywania zakładnika" wydanej przez LEX Wolters Kluwer. Prowadzi prywatną kancelarię adwokacką w Gdyni oraz w Warszawie[2].

Jest laureatem nagrody Bona lex, przyznanej w 2007 przez „Gazetę Prawną” za działanie na rzecz tworzenia dobrego prawa[2].

Prokurator[edytuj | edytuj kod]

W latach 1988–1993 pracował w Prokuraturze Rejonowej w Gdańsku. Od 1991 pełnił funkcję zastępcy prokuratora rejonowego w Gdańsku. W latach 1993–2000 pełnił funkcję prokuratora rejonowego w Gdyni.

W 1993 za namową prezydent Gdyni Franciszki Cegielskiej wystartował w wyborach do Sejmu z listy Bezpartyjnego Bloku Wspierania Reform, jednak nie uzyskał mandatu[3].

W 2000 został prokuratorem okręgowym w Gdańsku. W 2001 pełnił funkcję zastępcy prokuratora generalnego, którym był wówczas Lech Kaczyński. Od sierpnia 2001 był wicedyrektorem Biura Postępowania Przygotowawczego w Prokuraturze Krajowej. W 2002 został powołany na stanowisko prokuratora apelacyjnego w Gdańsku.

31 października 2005 powołany na stanowisko prokuratora krajowego.

Minister spraw wewnętrznych i administracji[edytuj | edytuj kod]

8 lutego 2007 prezes Rady Ministrów Jarosław Kaczyński odwołał go ze stanowiska prokuratora krajowego, a prezydent Lech Kaczyński powołał go na urząd ministra spraw wewnętrznych i administracji. 14 marca 2007 otrzymał nominację na członka Rady Bezpieczeństwa Narodowego. 8 sierpnia 2007 został odwołany z zajmowanego stanowiska. Bezpośrednią przyczyną były informacje o tym, jakoby był on źródłem przecieku w sprawie akcji CBA w Ministerstwie Rolnictwa i Rozwoju Wsi (tzw. afera gruntowa). 13 sierpnia 2007 został kandydatem grupy 48 posłów z LPR i Samoobrony RP na prezesa Rady Ministrów w trybie konstruktywnego wotum nieufności (art. 158 Konstytucji)[4], co było pierwszym tego typu wnioskiem złożonym w Sejmie od czasu wejścia w życie Konstytucji RP z 1997. 7 września 2007 Janusz Kaczmarek wycofał jednak zgodę na kandydowanie, wobec czego wniosek poselski jako bezprzedmiotowy nie został poddany pod głosowanie.

30 sierpnia 2007 został na krótko zatrzymany przez funkcjonariuszy ABW pod zarzutem utrudniania śledztwa i składania fałszywych zeznań[5]. Postępowanie przeciwko niemu w tym zakresie zostało umorzone w 2009[6]. Wszczęte w 2008 postępowanie w zakresie ujawnienia tajemnicy służbowej[7] zostało umorzone w 2010.

W 2008 ukazała się książka, wywiad rzeka z Januszem Kaczmarkiem – Cena władzy autorstwa Marka Balawajdera i Romana Osicy, poświęcony m.in. sprawie zatrzymania Janusza Kaczmarka.

Obecna praca[edytuj | edytuj kod]

W 2010 r. uzyskał wpis na listę radców prawnych, a następnie na listę adwokatów i obecnie wykonuje zawód adwokata w Gdyni i w Warszawie


Przypisy

  1. Anna Gielewska, Cezary Gmyz: Prywatna wojna czy przeciek w śledztwie. rzeczpospolita.pl, 2007-08-10. [dostęp 2011-08-22].
  2. 2,0 2,1 Renata Krupa-Dabrowska: Nie brakuje bezinteresownych prawników. rp.pl, 2011-03-22. [dostęp 2011-08-22].
  3. Sławomir Sowula, Krzysztof Katka: Ballada o Januszku. gazeta.pl, 2007-02-08. [dostęp 2011-08-22].
  4. Druk nr 2009 z 13 sierpnia 2007.
  5. Kaczmarek, Netzel i Kornatowski usłyszeli zarzuty. tvn24.pl, 2007-08-30. [dostęp 2011-08-22].
  6. Umorzono śledztwo ws. wydarzeń na 40. piętrze „Mariotta”. interia.pl, 2009-11-30. [dostęp 2011-08-22].
  7. J. Kaczmarek podejrzany o ujawnienie tajemnicy służbowej. wprost.pl, 2008-08-08. [dostęp 2011-08-22].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]