Michał Boni

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Michał Boni
Michał Boni.jpg
Data i miejsce urodzenia 10 czerwca 1954
Poznań
Minister administracji i cyfryzacji
Przynależność polityczna bezpartyjny
(z rekomendacji PO)
Okres urzędowania od 18 listopada 2011
do 27 listopada 2013
Poprzednik Jerzy Miller (część kompetencji), Cezary Grabarczyk (część kompetencji)
Następca Rafał Trzaskowski
Minister pracy i polityki socjalnej
Przynależność polityczna Kongres Liberalno-Demokratyczny
Okres urzędowania od 12 stycznia 1991
do 5 grudnia 1991
Poprzednik Jacek Kuroń
Następca Jerzy Kropiwnicki
Odznaczenia
Krzyż Komandorski Orderu Odrodzenia Polski
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Michał Boni (pierwszy od lewej) podczas Forum Ekonomicznego w Krynicy (2013)

Michał Jan Boni (ur. 10 czerwca 1954 w Poznaniu) – polski polityk i kulturoznawca. W 1990 i od 1992 do 1993 podsekretarz stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej, w 1992 minister pracy i polityki socjalnej, od 2008 do 2009 sekretarz stanu w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, od 2009 do 2011 minister-członek Rady Ministrów i przewodniczący Komitetu Stałego Rady Ministrów, od 2011 do 2013 minister administracji i cyfryzacji. Poseł na Sejm I kadencji, od 2014 deputowany do Parlamentu Europejskiego VIII kadencji.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Wykształcenie[edytuj | edytuj kod]

W 1973 zdał maturę w Liceum Ogólnokształcącym im. Bolesława Prusa w Warszawie, uczęszczał do jednej klasy razem z Piotrem Glińskim. W 1977 ukończył studia na Wydziale Polonistyki Uniwersytetu Warszawskiego w zakresie kulturoznawstwa. W 1986 obronił pracę doktorską z socjologii kultury Stereotyp robotnika w kulturze polskiej na przełomie lat 40/50-tych. Specjalizuje się w zarządzaniu zasobami ludzkimi.

Działalność w okresie PRL[edytuj | edytuj kod]

Po uzyskaniu dyplomu został zatrudniony jako pracownik naukowy na Wydziale Polonistyki, którego był studentem. Pracował tam do 1990. W 1980 roku zapisał się do „Solidarności”. Po wprowadzeniu stanu wojennego kontynuował działalność w jej podziemnych strukturach[1].

W stanie wojennym wszedł w skład władz Międzyzakładowego Komitetu Koordynacyjnego Wola, zrzeszającego około stu związkowych komisji, jednej z największych i najdłużej działających podziemnych struktur „Solidarności”. Od marca 1983 do września 1989 pełnił funkcję redaktora naczelnego tygodnika „Wola”. W gronie jego współpracowników byli m.in. Andrzej Urbański i Maciej Zalewski – późniejsi posłowie na Sejm I kadencji[1]. W drugiej połowie lat 80. włączył się również w działalność Duszpasterstwa Ludzi Pracy Wola i redagowanie podziemnego czasopisma „Praca”. W odradzającym się w 1989 związku zawodowym został członkiem Tymczasowej Komisji Koordynacyjnej „S”, rok później stanął na czele Regionu Mazowsze NSZZ „Solidarność”[1].

Działalność w okresie III RP[edytuj | edytuj kod]

W 1990 sprawował urząd podsekretarza stanu w Ministerstwie Pracy i Polityki Socjalnej w rządzie Tadeusza Mazowieckiego. W 1991 pełnił funkcję ministra pracy i polityki socjalnej w rządzie Jana Krzysztofa Bieleckiego. W wyborach parlamentarnych w 1991 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji z listy Kongresu Liberalno-Demokratycznego. W Sejmie I kadencji pracował w Komisji Kultury i Środków Przekazu oraz Komisji Polityki Społecznej. W rządzie Hanny Suchockiej ponownie zajmował stanowisko wiceministra pracy i polityki socjalnej (od 1992 do 1993).

W 1992 znalazł się jako tajny współpracownik Służby Bezpieczeństwa na Liście Macierewicza. Zaprzeczył jakiejkolwiek współpracy, a w jego obronie wystąpili Zbigniew Bujak, Zbigniew Janas i Henryk Wujec[2]. W 2007 wydał publiczne oświadczenie, podając, iż w 1985 funkcjonariusze SB za pomocą szantażu wymogli na nim podpisanie deklaracji współpracy[3]. Oświadczył, że do podpisania tej deklaracji doszło po wielogodzinnej rewizji w jego domu po groźbach ujawnienia jego zdrady małżeńskiej i zamknięcia trzyletniego dziecka w milicyjnej izbie dziecka[4]. W archiwach SB[5] umieszczono w 1988[6] jego teczkę jako kandydata na tajnego współpracownika zawierającą pięć notatek na temat rozmów. W 1989 na jego teczce skreślono oznaczenie kandydata, pozostawiając tylko TW. Historyk Andrzej Friszke wyraził wątpliwości dotyczące rzetelności materiałów SB zbieranych na Woli, które zawierały jego zdaniem wiele nieścisłości[6].

Po odejściu z Sejmu w 1993 Michał Boni jako ekspert współpracował z fundacjami polskimi i międzynarodowymi, m.in. z Centrum Analiz Społeczno-Ekonomicznych (CASE), Centrum Stosunków Międzynarodowych, Polsko-Amerykańską Fundacją Wolności, Instytutem Nauki o Człowieku w Wiedniu. Był przedstawicielem pracodawców polskich w Fundacji na rzecz Poprawy Jakości Życia w Dublinie, doradcą Konfederacji Lewiatan, członkiem Komitetu Naukowego Wsparcia Wspólnoty ds. Oceny NPR i Programów Operacyjnych oraz ekspertem współpracującym przy powstawaniu Narodowego Planu Rozwoju na lata 2007–2013. Od 1994 do czasu objęcia funkcji w rządzie Donalda Tuska był doradcą w funduszu Enterprise Investors, zajmującym się inwestycjami typu private equity w Polsce i regionie Europy Środkowej.

Od 1994 należał do Unii Wolności, kierował strukturami tej partii w województwie mazowieckim. W latach 1997–2001 był szefem gabinetu politycznego ministra pracy i polityki socjalnej Longina Komołowskiego w rządzie Jerzego Buzka. Zasiadał później w radzie programowej Forum Liberalnego. W 2007 współtworzył program wyborczy Platformy Obywatelskiej.

Od 9 stycznia 2008 do 15 stycznia 2009 był sekretarzem stanu w KPRM, 18 stycznia 2008 został szefem Zespołu Doradców Strategicznych premiera Donalda Tuska. 15 stycznia 2009 powołano go na urzędy ministra-członka Rady Ministrów i przewodniczącego Komitetu Stałego Rady Ministrów[7]. 11 kwietnia 2010 został członkiem Międzyresortowego Zespołu do spraw koordynacji działań podejmowanych w związku z tragicznym wypadkiem lotniczym pod Smoleńskiem, powołanego przez premiera Donalda Tuska po katastrofie polskiego Tu-154 w Smoleńsku.

18 listopada 2011 prezydent Bronisław Komorowski powołał go na urząd ministra administracji i cyfryzacji w drugim rządzie Donalda Tuska[8]. Ze stanowiska tego, na wniosek premiera Donalda Tuska, został odwołany 27 listopada 2013[9].

W wyborach do Parlamentu Europejskiego w 2014 Michał Boni zdobył mandat europosła VIII kadencji, kandydując z listy Platformy Obywatelskiej[10].

Odznaczenia[edytuj | edytuj kod]

Życie prywatne[edytuj | edytuj kod]

Michał Boni był trzykrotnie żonaty. Pierwszą jego żoną była pisarka i krytyk literacki, prof. Anna Nasiłowska. W połowie lat 80. zawarł drugi związek, z Barbarą Engelking, obecną szefową Centrum Badań nad Zagładą Żydów Instytutu Filozofii i Socjologii Polskiej Akademii Nauk. W 2012 zawarł trzeci związek małżeński z Hanną Jahns, urzędniczką Komisji Europejskiej[1].

Przypisy

  1. 1,0 1,1 1,2 1,3 Przyznanie się po latach. naszdziennik.pl, 15 listopada 2013. [dostęp 21 listopada 2013].
  2. On straszył procesami, koledzy protestowali. rp.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  3. Boni: podpisałem deklarację o współpracy z SB. tvn24.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  4. Michał Boni: Podpisałem deklarację współpracy z SB. gazeta.pl, 31 października 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  5. Informacje w BIP IPN. [dostęp 2 listopada 2010].
  6. 6,0 6,1 Agnieszka Kublik: Spowiedź Boniego. gazeta.pl, 2 listopada 2007. [dostęp 2 listopada 2010].
  7. Dz. U. z 2009 r. Nr 23, poz. 130
  8. M.P. z 2011 r. Nr 102, poz. 1027
  9. M.P. z 2013 r. poz. 1004
  10. Wykaz posłów wybranych do Parlamentu Europejskiego. pkw.gov.pl. [dostęp 27 maja 2014].
  11. 59 odznaczonych za zasługi dla wolności. prezydent.pl, 5 czerwca 2014. [dostęp 5 czerwca 2014].

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]