Jaskier płomiennik

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Jaskier płomiennik
Jaskier płomiennik: zdjęcie
Systematyka[1]
Domena eukarionty
Królestwo rośliny
Klad rośliny naczyniowe
Klad Euphyllophyta
Klad rośliny nasienne
Klasa okrytonasienne
Rząd jaskrowce
Rodzina jaskrowate
Rodzaj jaskier
Gatunek jaskier płomiennik
Nazwa systematyczna
Ranunculus flammula L.
Sp. Pl. 548 1753[2]
Synonimy

Flammula ranunculus Fourr.
Ranunculus flammula var. angustifolius Wallr.
Ranunculus flammula var. flammula[2]

Jaskier płomiennik, jaskier płomieńczyk (Ranunculus flammula L.) – gatunek rośliny z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae Juss.). Jest szeroko rozprzestrzeniony na półkuli północnej – występuje naturalnie w Ameryce Północnej, Europie, w północnej Afryce oraz w strefie umiarkowanej w Azji. Ponadto został naturalizowany w Australii oraz Nowej Zelandii[3][4][5]. W Polsce jest bardzo pospolity[6].

Rozmieszczenie geograficzne[edytuj | edytuj kod]

W Kanadzie rośnie naturalnie we wszystkich prowincjach oraz na terytoriach Jukonu i Północno-Zachodnim. Zaobserwowany został we francuskiej wspólnocie zamorskiej Saint-Pierre i Miquelon. W Stanach Zjednoczonych występuje w stanach Alaska, Connecticut, Maine, Massachusetts, Michigan, New Hampshire, New Jersey, Nowy Jork, Pensylwania, Vermont, Minnesota, północna część Dakoty Północnej, Wisconsin, Kolorado, Idaho, zachodnia część Montany, Oregon, Waszyngton, zachodnia część stanu Wyoming, północno-zachodnia część Nowego Meksyku, północna część Arizony, Kalifornia oraz Nevada. W Europie rośnie na Islandii, w Irlandii, Norwegii, Szwecji, Finlandii, Danii, Estonii, na Łotwie, Litwie, Białorusi, północnej Ukrainie, w Polsce, na Słowacji, w Czechach, Niemczech, Holandii, Belgii, Francji (łącznie z Korsyką), Hiszpanii, Portugalii (również na Azorach i Maderze), we Włoszech (łącznie z Sardynią i Sycylią), Szwajcarii, Austrii, na Węgrzech, w Słowenii, Chorwacji, Bośni i Hercegowinie, Czarnogórze, Serbii, }Macedonii, Rumunii, Bułgarii, Albanii oraz północnej części Grecji. W Rosji występuje w europejskiej jej części oraz w górach Ałtaj. W Afryce rośnie w Maroku oraz Algierii. Występuje także w zachodniej części Azji – w Turcji. Ponadto gatunek ten został naturalizowany w Australii oraz Nowej Zelandii[4][5].

Morfologia[edytuj | edytuj kod]

Kwiat
Pokrój
Bylina[3].
Liście
Są proste. Mają kształt od lancetowatego do nitkowatego. Mierzą 1–6,5 cm długości oraz 0,1–1 cm szerokości. Nasada liścia ma ostrokątny kształt. Brzegi są całobrzegie lub piłkowane. Wierzchołek jest ostry[3].
Kwiaty
Są żółtego koloru. Mają 5 owalnych działek kielicha, które dorastają do 1–4 mm długości. Mają 5 lu 6 owalnych płatków o długości 5–6 mm[3].
Owoce
Nagie niełupki o jajowatym kształcie i długości 1–2 mm. Tworzą owoc zbiorowy – wieloniełupkę o kulistym lub półkulistym kształcie i dorastającą do 3–4 mm długości[3].

Biologia i ekologia[edytuj | edytuj kod]

Roślina jest hemikryptofitem oraz hydrofitem. Rośnie w miejscach wilgotnych, na łąkach, bagnach, brzegach rzek. Lubi gleby wapienne lub o odczynie obojętnym. Występuje na wysokości do 2000 m n.p.m. Kwitnie od czerwca do września[3]. W klasyfikacji zbiorowisk roślinnych gatunek charakterystyczny dla O/All. Caricetalia nigrae[7]. Roślina trująca. Liczba chromosomów 2n = 32[6].

Zmienność[edytuj | edytuj kod]

W obrębie tego gatunku wyróżniono jedną odmianę[2]:

  • Ranunculus flammula var. ovalis (J.M. Bigelow) L.D. Benson
  • Ranunculus flammula subsp. scoticus (E.S.Marshall) Clapham

Przypisy

  1. Stevens P.F.: Angiosperm Phylogeny Website (ang.). 2001–. [dostęp 2009-06-07].
  2. 2,0 2,1 2,2 Ranunculus flammula L. (ang.). The Plant List. [dostęp 19 maja 2015].
  3. 3,0 3,1 3,2 3,3 3,4 3,5 Ranunculus flammula (fr.). Plantes & botanique. [dostęp 19 maja 2015].
  4. 4,0 4,1 Taxon: Ranunculus flammula L. (ang.). Germplasm Resources Information Network - (GRIN). [dostęp 19 maja 2015].
  5. 5,0 5,1 Ranunculus flammula – Maps (ang.). Encyclopedia of Life. [dostęp 19 maja 2015].
  6. 6,0 6,1 Lucjan Rutkowski: Klucz do oznaczania roślin naczyniowych Polski niżowej. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14342-8.
  7. Władysław Matuszkiewicz: Przewodnik do oznaczania zbiorowisk roślinnych Polski. Warszawa: Wyd. Naukowe PWN, 2006. ISBN 83-01-14439-4.