Kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
kościół parafialny
Distinctive emblem for cultural property.svg A-127/382 z 13.04.1964 r.[1]
Kościół Wniebowzięcia NMP w Sławnie
Kościół Wniebowzięcia NMP w Sławnie
Państwo  Polska
Miejscowość Sławno
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Parafia Wniebowzięcia NMP w Sławnie
Wezwanie Wniebowzięcia NMP
Położenie na mapie województwa zachodniopomorskiego
Mapa lokalizacyjna województwa zachodniopomorskiego
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
Położenie na mapie Polski
Mapa lokalizacyjna Polski
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
Kościół parafialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie
Ziemia 54°21′45″N 16°40′46″E/54,362500 16,679444Na mapach: 54°21′45″N 16°40′46″E/54,362500 16,679444
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Strona internetowa
Sławno.Kościół pw. Wniebowzięcia NMP, widok na prezbiterium.
Portal wejściowy do Kościoła WNMP w Sławnie

Kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Sławnie, wcześniej pod wezwaniem Panny Marii i św. Jana Chrzcicielagotycki kościół jest największą budowlą w Sławnie.

Historia[edytuj | edytuj kod]

Ufundowany w latach 1326 - 1364 przez księżnę Zofię, żonę Barnima IV. W okresie powstania świątyni patronat nad nią sprawowali Joannici. Wyposażanie świątyni trwało do II połowy XV wieku. Perłą był ołtarz renesansowy, który nie przetrwał okresu II wojny światowej. Od XVI wieku kościół był świątynią protestancką i wrócił w ręce katolików po II wojnie światowej. Po wejściu wojsk radzieckich do Sławna, 7 marca 1945 roku, kościół został zniszczony. Zakon franciszkanów sprawujący opiekę nad świątynią rozpoczął jego odbudowę, która trwała do końca lat 50. XX wieku. Podczas odbudowy kościoła o. Rafał Rogatti stworzył tryptyk o tematyce maryjnej. Stacje drogi krzyżowej wykonał A. Trzeszkowski. Obecnie obiekt jest użytkowany. Zarządza nim parafia katolicka pw. WNMP.

Architektura[edytuj | edytuj kod]

Kościół założony został na planie prostokąta, z wysuniętym prezbiterium. W późniejszym czasie dobudowano kaplicę i zakrystię, tworząc łącznie formę wieńca, co jest charakterystyczne dla gotyku. Główna wieża świątyni przykryta jest dachem czterospadowym. Dach przybudówki północnej jest rozczłonkowany i składa się z trzech ostrołukowych całości. Portale od zachodu i południa składają się z pięciu obramowań ostrołukowych, ułożonych schodkowo ze specjalnie profilowanej cegły. Fasada świątyni składa się z kilku elementów. Zróżnicowanie kolorystyczne wprowadza fundament ze szwedzkiego granitu, a czerwień ceglanego gotyku urozmaica czarny motyw ze specjalnie palonej cegły. Wieżę obiega ostrołukowy fryz, natomiast misterny ornament biegnący pod dachem bazyliki ma znak krzyża. Głównym motywem dekoracyjnym wieży są blendy, których obramowanie stanowi profilowana cegła. Wyposażenie kościoła jest skromne; ołtarz główny - tryptyk, płaskorzeźby – stacje drogi krzyżowej, ambona ( lata 50. XX w.), osiemnastowieczna chrzcielnica, misa chrzcielna z XVI wieku, współczesne tablice memoratywne i organy, trzy dzwony żeliwne z lat 20. XX wieku, obraz olejny „Obrzezanie“ z XVIII wieku. Przed kościołem Mariackim znajdziemy także pracę wykonaną przez Zygmunta Wujka – pomnik Prymasa Tysiąclecia kard. Stefana Wyszyńskiego.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Mielczarski Zbigniew, Jan Sroka, Marek Żukowski, Ziemia Sławieńska, Wydawnictwo REGION, Gdynia 2004.
  • Józef Lidmajer, Adam Muszyński, Józef Spors, Jan Sroka, Stefan Żurawski, Dzieje Sławna, Słupsk 1994.

Linki zewnętrzne[edytuj | edytuj kod]