Księstwo łęczyckie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacja, szukaj
Księstwo łęczyckie
Księstwo krakowskie 1231-1352 Zjednoczone Królestwo Polskie
Herb księstwa łęczyckiego
Herb księstwa łęczyckiego
Język urzędowy polski, łacina
Stolica Łęczyca
Typ państwa monarchia
Ostatnia głowa państwa książę Władysław Garbaty
Wydzielenie części księstwa krakowskiego przez Konrada I mazowieckiego 1231
Włączenie do Polski 1352
Religia dominująca katolicyzm

Księstwo łęczyckieksięstwo istniejące na ziemi łęczyckiej w latach 1231-1352.

Pierwszy raz ziemia łęczycka istniała jako samodzielny byt polityczny w latach 1138-1144, gdy rządziła nim wdowa po Bolesławie III Krzywoustym, Salomea z Bergu. Następnie przez długi czas była częścią księstwa krakowskiego. Po objęciu władzy nad tym terenem w 1228 lub 1229 roku przez Konrada I mazowieckiego kasztelanie łęczycka, rozpierska, sieradzka, spicymierska i wolborska weszły w skład wydzielonego przez niego w 1231 roku księstwa łęczyckiego. Po śmierci Konrada w 1247 roku jego drugi syn, Kazimierz I, objął księstwo łęczyckie, które do 1299 roku znajdowało się w rękach jego kolejnych synów. W 1264 roku doszło do wydzielenia z terenu Księstwa łęczyckiego nowoutworzonego Księstwa sieradzkiego. W latach 1299-1306 księstwem rządził król polski i czeski Wacław II. Później księstwo wróciło w ręce Władysława I Łokietka, by w latach 1327-1352 być rządzonym przez jego bratanka, Władysława Garbatego. Od 1352 roku stało się częścią Zjednoczonego Królestwa Polskiego jako województwo łęczyckie.

Information icon.svg Osobny artykuł: Książęta łęczyccy.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]