Księstwo łęczyckie − księstwo istniejące na ziemi łęczyckiej w latach 1231-1352.
Pierwszy raz ziemia łęczycka istniała jako samodzielny byt polityczny w latach 1138-1144, gdy rządziła nim wdowa po Bolesławie III Krzywoustym, Salomea z Bergu. Następnie przez długi czas była częścią księstwa krakowskiego. Po objęciu władzy nad tym terenem w 1228 lub 1229 roku przez Konrada I mazowieckiego kasztelanie łęczycka, rozpierska, sieradzka, spicymierska i wolborska weszły w skład wydzielonego przez niego w 1231 roku księstwa łęczyckiego. Po śmierci Konrada w 1247 roku jego drugi syn, Kazimierz I, objął księstwo łęczyckie, które do 1299 roku znajdowało się w rękach jego kolejnych synów. W 1264 roku doszło do wydzielenia z terenu Księstwa łęczyckiego nowoutworzonego Księstwa sieradzkiego. W latach 1299-1306 księstwem rządził król polski i czeski Wacław II. Później księstwo wróciło w ręce Władysława I Łokietka, by w latach 1327-1352 być rządzonym przez jego bratanka, Władysława Garbatego. Od 1352 roku stało się częścią Zjednoczonego Królestwa Polskiego jako województwo łęczyckie.
-
Osobny artykuł: Książęta łęczyccy.
Bibliografia [edytuj]
|
Lenna Królestwa Polskiego 1295−1795 |
|
| Własne |
Księstwo bełskie • Księstwo chełmskie • Księstwo dobrzyńskie • Księstwa Kujawskie ( Brześć, Bydgoszcz, Gniewkowo, Inowrocław, Kujawy) • Księstwo łęczyckie • Księstwa Mazowieckie ( Czersk, Mazowsze, Płock, Rawa, Warszawa) • Księstwa Małopolskie ( Kraków, Sandomierz) • Księstwo podolskie • Księstwa Pomorskie ( Gdańsk, Słupsk) • Księstwo sieradzkie • Księstwa Śląskie ( Oświęcim, Siewierz, Zator) • Księstwo Warmińskie • Księstwa Wielkopolskie ( Gniezno, Poznań, Kalisz, Wielkopolska) • Księstwo wieluńskie • Księstwo włodzimierskie • Hospodarstwo Mołdawskie • Hospodarstwo Wołoskie • Prusy Zakonne • Prusy Książęce • Republika Nowogrodzka • Republika Pskowska • Spisz • Ziemia lęborsko-bytowska
|
 |
|
| Wspólne z Litwą |
|
|
