Księstwo głogowskie

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania

Księstwo głogowskie – księstwo na Dolnym Śląsku.

Zapewne w 1178 Konrad Laskonogi z dynastii Piastów otrzymał od Kazimierza Sprawiedliwego marchię głogowską. Był to księstwo niesamodzielne[1]. Po śmierci Konrada Laskonogiego rządzone przez niego tereny wróciły w pod władzę Bolesława Wysokiego. Samodzielne księstwo głogowskie zostało wydzielone w 1249 przez księcia Konrada I głogowskiego. W 1274 roku od księstwa głogowskiego odłączyła się jego zachodnia część, gdzie powstało księstwo żagańskie (Żagań, Nowogród Bobrzański). Jednakże do trwałego wydzielenia księstwa żagańskiego doszło dopiero w 1413[2].

Po utracie łączności z Polską w 1335 roku, Śląsk i tym samym księstwo głogowskie stało się terytorium lennym Czech, a w latach 1469-1490 - Węgier. Po śmierci księcia głogowskiego Henryka XI wybuchła wojna o sukcesję. Pretensje do księstwa zgłosili elektor brandenburski Albrecht, Władysław Jagiellończyk (król Czech) i Maciej Korwin, król Węgier, którym w tamtym okresie podlegały księstwa śląskie. Do tego grona dołączył wkrótce książę żagański Jan II Szalony, który znalazł poparcie u Macieja Korwina. Z jego pomocą Jan II Szalony przejął większą część księstwa głogowskiego. Po zakończeniu wojny w 1482 roku północna część księstwa (Krosno Odrzańskie, Sulechów, Lubsko) przypadła Brandenburgii i stała się księstwem krośnieńskim. Jan II Szalony jednak nie rządził długo Głogowem. Z powodu tyranii i okrucieństwa został odsunięty od władzy w 1488 roku przez Macieja Korwina i tym samym piastowskie czasy w księstwie głogowskim się skończyły. Król Węgier przekazał księstwo swojemu synowi - Janowi. Wraz ze śmiercią Macieja Korwina księstwa śląskie przechodzą w 1490 roku pod władzę rządzących w Czechach Jagiellonów. Władcą księstwa głogowskiego zostaje Jan I Olbracht a następnie w 1499 roku Zygmunt Stary. W 1506 roku opuszcza on jednak księstwo (objął tron w Polsce) na skutek czego zostaje ono integralną częścią Czech.

W XIV/XV wieku wzdłuż południowo-zachodniej granicy księstwa wzniesiono ziemne urządzenia zaporowe znane pod nazwą Wałów Śląskich. W tym samym okresie wewnątrz terytorium księstwa, tj. wzdłuż granicy autonomicznej enklawy bytomskiej, wzniesiono ziemne urządzenia zaporowe znane jako Wały bytomskie[3].

Główne miejscowości księstwa[edytuj | edytuj kod]

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]

  • Jarosław Kuczer, Szlachta w życiu społeczno-gospodarczym księstwa głogowskiego w epoce habsburskiej (1526-1740), Zielona Góra 2007 http://zbc.uz.zgora.pl/dlibra/doccontent?id=10767&dirids=1
  • Jarosław Kuczer, Wojciech Strzyżewski, Spisy dóbr ziemskich księstwa głogowskiego 1671-1727, Warszawa 2007.
  • Praca zbiorowa pod redakcją Szczaniecki M., Wąsicki J., Zielona Góra, przeszłość i teraźniejszość. Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 1962
  • Maciej Boryna, Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic, Towarzystwo Bory Dolnośląskie, Szprotawa 2011 (ISBN 978-83-930137-1-5)
  • Felix Matuszkiewicz, Geschichte der Stadt Sprottau, Selbstverlag, Sprottau 1908

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]

Przypisy

  1. Mistrz Wincenty tzw. Kadłubek, Kronika polska, Wrocław-Warszawa-Kraków, Wrocław 1992, s. 200-201.
  2. Felix Matuszkiewicz, Geschichte der Stadt Sprottau, Selbstverlag, Sprottau 1908, s. 43.
  3. Maciej Boryna, Wały Śląskie. Tajemnice dawnych granic, Towarzystwo Bory Dolnośląskie, Szprotawa 2011, s. 54, 63.