Lary

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Lar familiaris (I wiek, N.M.A., Madryt)

Lary (łac. Lares, genii loci) – dusze zmarłych, czczone w Rzymie jako bóstwa opiekuńcze domu i szczęścia domowego, chroniące od nieszczęść. W kapliczkach umieszczano je jako figurki-laleczki. Modlono się do nich, składano ofiary. W wesela, urodziny lub gdy chłopiec w rodzinie zakładał bulę lub toga virilis, organizowano święto, podczas którego otwierano drzwi kapliczek i składano ofiary z ciasta, wina, kadzidła, zdobiono całość kwiatami. Przeciwne duszom dobrym były złe dusze (larvae)[1].

Wyróżniano wiele rodzajów lar:

  • Lares Familiares, duchy opiekujące się rodziną i domem, w wierzeniach starożytnych Rzymian były to dusze zmarłych przodków, sprawujące pieczę nad krewnymi. Wizerunki ich stały obok ogniska domowego w atrium, albo w osobnym pomieszczeniu zwanym Lararium. Na początku posiłku należało składać im ofiarę z jedzenia, a przy wyjeździe czy przyjeździe modlić się
  • Lares Compitales i Lares Viales, opiekunowie dróg i ich rozstajów
  • Lares Permarini, opiekunowie przed niebezpieczeństwem na morzu
  • Lares Hostilii, broniący miasta od nieprzyjaciół
  • Lares Rurales, opieka na polu
  • Lares Militares, opieka w wojsku i w czasie podróży
  • Lares Urbani, opieka nad państwem
  • Lares Publici nad całym miastem

Larom budowano kapliczki (lararia) i składano ofiary w czasie uroczystości zwanych Laraliami.

Zobacz też[edytuj | edytuj kod]


Przypisy

  1. Mała encyklopedia kultury antycznej A-Z, PWN Warszawa 1983, s.406