Pericle Felici

Z Wikipedii, wolnej encyklopedii
Skocz do: nawigacji, wyszukiwania
Pericle Felici
Kardynał prezbiter
Herb Pericle Felici Fructificat Domino
Kraj działania  Włochy
Data i miejsce urodzenia 11 sierpnia 1911
Segni
Data i miejsce śmierci 22 marca 1982
Foggia
prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej
Okres sprawowania 1977 - 1982
Wyznanie katolickie
Kościół rzymskokatolicki
Prezbiterat 28 października 1933
Nominacja biskupia 3 września 1960
biskup tytularny Samosoty
Sakra biskupia 28 października 1960
Kreacja kardynalska 26 czerwca 1976
Paweł VI
Kościół tytularny Sant’Apollinare alle Terme Neroniane-Alessandrine
Wikicytaty Pericle Felici w Wikicytatach

Pericle Felici (ur. 1 sierpnia 1911 w Segni, zm. 22 marca 1982 w Foggia) – włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik watykański, kardynał.

Życiorys[edytuj | edytuj kod]

Kształcił się w seminarium w Segni oraz na uczelniach rzymskich - Seminarium Papieskim oraz Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. 28 października 1933 otrzymał w Rzymie święcenia kapłańskie. W latach 1934-1938 wykładał w Papieskim Uniwersytecie Św. Apolinarego w Rzymie, następnie był rektorem tej uczelni (1938-1948); wykładał także na Uniwersytecie Laterańskim. Otrzymał godności tajnego szambelana papieskiego (25 grudnia 1940) oraz papieskiego prałata domowego (20 września 1947); od września 1947 do 1960 był audytorem Roty Rzymskiej. W latach 1950-1959 ojciec duchowy Seminarium Papieskiego w Rzymie.

7 czerwca 1960 został mianowany sekretarzem generalnym Centralnej Komisji Przygotowawczej ds. Soboru Watykańskiego II; 3 września 1960 został arcybiskupem tytularnym Samosoty, sakry biskupiej udzielił mu 28 października t.r. w Rzymie papież Jan XXIII. W latach 1962-1965 był sekretarzem generalnym Soboru. 21 lutego 1967 mianowany proprezydentem Papieskiej Komisji Rewizji Kodeksu Prawa Kanonicznego, a 26 czerwca 1967 wyniesiony przez papieża Pawła VI do godności kardynalskiej; otrzymał tytuł diakona Sant’Apollinare alle Terme Neroniane-Alessandrine.

Od 1967 prezydent Papieskiej Komisji Interpretacji Dekretów Soboru Watykańskiego II, od sierpnia 1977 prefekt Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej. Uczestniczył w sesjach Światowego Synodu Biskupów, pełniąc przy nich funkcje prezydenta (1967) oraz członka sekretariatu generalnego (1977-1980). Brał również udział w dwóch konklawe w 1978; 3 września i 22 października 1978 nakładał paliusze nowym papieżom. W czerwcu 1979 został podniesiony do godności kardynała prezbitera, a w listopadzie 1979 uczestniczył w I sesji plenarnej Kolegium Kardynalskiego w Watykanie.

Bibliografia[edytuj | edytuj kod]