Camillo Laurenti
| Camillo Laurenti | |||
| Kardynał prezbiter | |||
 |
|||
|
|||
| Kraj działania |  Włochy |
||
| Data i miejsce urodzenia | 20 listopada 1861 Monte Porzio Catone |
||
| Data i miejsce śmierci | 6 września 1938 Rzym |
||
| Prefekt Świętej Kongregacji Obrzędów | |||
| Okres sprawowania | 1928 - 1938 | ||
| Wyznanie | katolickie | ||
| Kościół | rzymskokatolicki | ||
| Prezbiterat | 7 czerwca 1884 | ||
| Kreacja kardynalska | 13 czerwca 1921 Benedykt XV |
||
| Kościół tytularny | S. Maria della Scala | ||
Camillo Laurenti (ur. 20 listopada 1861 w Monte Porzio Catone, zm. 6 września 1938 w Rzymie) włoski duchowny katolicki, wysoki urzędnik Kurii Rzymskiej, kardynał.
Ukończył Almo Collegio Capranica w Rzymie, a także Ateneum "De Propaganda Fide" (doktorat z filozofii i teologii). Święcenia kapłańskie przyjął 7 czerwca 1884 w Rzymie. Pracował w Świętej Kongregacji Rozkrzewiania Wiary, gdzie w 1887 został pierwszym minutantem. Prywatny szambelan supranumerarius od 1889. W latach 1892-1908 był profesorem filozofii w Ateneum "De Propaganda Fide". Od 1908 pełnił funkcję podsekretarza w Kongregacji Rozkrzewiania Wiary. Prałat Domowy Jego Świątobliwości od czerwca 1909. W 1911 został sekretarzem kongregacji, w której pracował. Był też konsultantem w kongregacjach Świętego Oficjum i Kościołów Wschodnich.
Na konsystorzu z czerwca 1921 kreowany kardynałem-diakonem. Brał udział w konklawe 1922. Od 5 lipca 1922 pełnił obowiązki prefekta Świętej Kongregacji ds. Zakonów. Był papieskim legatem na kongresy eucharystyczne w Sassari i Sora, a także kongres Chrystusa Króla w Mediolanie w 1926. W grudniu 1928 został pro-prefektem Świętej Kongregacji Obrzędów, a 12 marca 1929 prefektem tejże dykasterii. W 1935 jego diakonia została podniesiona pro illa vice do rangi kościoła prezbiterialnego, a sam Laurenti był odtąd kardynałem-prezbiterem. Nigdy nie przyjął święceń biskupich. Pochowany został w rodzinnym grobowcu na cmentarzu Campo Verano.
